3
R.I.P. – Peter Steele (1962-2010)
Naar mijn mening heeft iedereen “zo’n artiest” of “zo’n band“. Een artiest of band waar je naar luistert als je jezelf kut voelt en diep in de put zit. De muziek die je aanzet om je niet alleen en onbegrepen te voelen in deze soms maar al te koude, harde wereld. Petrus Ratajczyk, beter bekend onder zijn artiestennaam Peter Steele is afgelopen woensdag op 48-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand. De zanger, bassist en songwriter was ook het kloppende hart van de Doom/Goth-metalband Type O Negative, de band die mij door mijn diepzwarte tienerjaren heeft gesleept. Peter Steele is niet meer.
Longing for the past, and dreading the future,
Mijn tienertijd was geen leuke, gezellige periode. Met de details zal ik jullie liever niet storen, maar laten we het erop houden dat door hoge verwachtingen, sociale isolatie en slechte communicatie ik me een buitenstaander voelde. Ik verspilde al mijn vrije uren in de tekenklas, dromend van een beter leven waar mensen mij begrepen en accepteren voor wie ik was en niet voor wat ze in me zagen en de hoge eisen die ze daaraan stelden. In deze wereld was ik de gevoelige, getormenteerde, dramatische anti-held die uiteindelijk liefde en waardering wist te vinden die ik toen in het dagelijks leven niet ervoer.
Ik voelde me ongeliefd en verlangde naar warmte en geborgenheid, maar ook naar romantiek en sex.
Voor mij begon het ooit eens met de videoclip van Love You To Death van het album October Rust die ik eens voorbij zag komen tijdens het programma Wet&Wild (toen TMF nog niet was gekocht door MTV-Networks). Op het eerste gezicht dacht ik dat ik naar Tears for Fears zat te kijken. Maar dat was het niet. Ik heb de videoband waar dit nummer op stond vele malen teruggespoeld en opnieuw gekeken. Zo veel romantiek, verlangen, gevoeligheid.
De sound van TON was toen al wat het vandaag de dag is: aan de ene kant sloom en zwaar met laaggestemde (bas)gitaren en natuurlijk Peter Steele’s zéér zware zangstem. Dat contrasteert juist weer sterk met de hogere zangpartijen van de band en de melodieuze keyboardstukken. October Rust (hun derde studio-album) was de eerste CD die ik ooit heb gekocht en is, getekend door krassen en gezeteld in een versleten doosje, nog steeds een deel van mijn CD-collectie.
Hey Peter, where are you going with that axe in your hand?
Peter Steele was geboren en getogen in Brooklyn, New York. Deze gespierde reus was een intimiderende 2,01 meter lang met lang, zwart haar en smaragdgroene ogen. Hij speelde een zwarte basgitaar die met een zware ketting om zijn nek hing en had een mysterieus aura om hem hangen.
Na een opname in een psychiatrisch ziekenhuis in zijn jeugd, toonde Peter dat hij aanleg had voor het schrijven van muziek en vormde kort daarna de Oldschool Hardcore Punkband Fallout. Echte beruchtheid kreeg hij pas met de daaropvolgende thrashmetalband Carnivore. Peter, die ook hier verantwoordelijk was voor de songwriting, leefde zijn harde en zwartgallige gevoel voor humor en shock uit met het schrijven van extreem rechtse, extreem linkse en beledigende nummers zoals Jesus Hitler, Race War en USA for USA.
Na Carnivore stichtte Peter Type O Negative. Origineel zou de band Subzero gaan heten, maar omdat een bevriende groep deze naam al had moesten ze hun eigen band hernoemen. De band heeft daarna hun huidige naam gekregen omdat ze al tatoeages hadden laten zetten van een ‘O’ met een minteken erin. Dit zou later een van de meest bekende logo’s worden van de band.
Loving you, was like loving the dead,
Op het tweede album van TON dat ik ooit bezat, genaamd Bloody Kisses (hun tweede studio-album), staan twee nummers die de eindafrekening vormen van Steele met zijn Carnivore-verleden. In de Punk/Thrash nummers Kill all the White People en We hate everyone zegt hij duidelijk: “Shit comes in all hues/No matter what you believe, we don’t believe in you“. Naast deze twee tracks begon op Bloody Kisses het echte grondwerk van de Goth/Doom sound die ze voor de rest van hun albums zouden doorzetten. Nummers zoals Black no. 1, Christian Woman hun cover van Seal’s and Crofts‘ Summer Breeze, over liefde, religie, sex en Peter’s zwartgallige kijk op de dood en depressie.
Unsuccessfully Coping With The Natural Beauty of Infidelity
Het debuutalbum (het derde album dat ik in mijn bezig kreeg) heette Slow, Deep and Hard. Ik proefde hierin een hele hoop Carnivore-invloeden; snelle nummers, harde punkriffs, afgewisseld door tergend slome doom-stukken en harde teksten, vooral over zelfmoord en het ombrengen van een ontrouwe ex-vriendin. De snelheid van de hardcore stukken en de slome doommetalstukken in de muziek klonk wat van elkaar verwijderd: er zat een contrast in dat de flow van nummers wat kon doorbreken 
omdat je maar nooit wist wanneer een lied ineens tempo zou verliezen en over zou gaan in een dreigende dodenmars. Leuk als experiment en de nummer waren lang en bestonden uit verschillende, gelaagde segmenten, maar het waren twee verschillende werelden die ze met elkaar probeerde te combineren, wat niet altijd lukte. Op hun latere albums, toe Type O meer de Doommetalkant opging was dit meer van toepassing en paste de dik-als-stroom parten wat meer bij de rest van de muziek.
Type O Negative is in Nederland in opspraak geraakt over het nummer Der Üntermensch van dit album, een nummer waarin Peter z’n gal spuwt over uitkeringstrekkers en junks. Toen TON in 1991 een optreden in Nederland had werd deze afgeblazen omdat extreem Linkse bewegingen zijn teksten fascistisch en vrouwonvriendelijk vonden en zelfs dreigden met een bomaanslag.
Of this man of Steele, Nothing is Real,
Er gingen wilde verhalen over de heer Steele in de rondte; dat hij de snaren van zijn basgitaar afrukte met zijn blote handen en dat hij ooit Vanilla Ice van zijn eigen podium had afgejaagd met de woorden “Wigger boy, I’m gonna bite your balls off.“. Maar in realiteit was Peter al een lange tijd depressief. Op hun DVD After Dark toonde hij zijn grote voorraad Prozac antidepressiva, waarvan hij een grootgebruiker was.
In een interview voor hun vierde album (World Coming Down) met de Veronica-gids (nota bene!) vertelde hij dat hij altijd al een gevoelig jochie is geweest. Peter ontboezemde hij dat toen hij 12 was hij een kat had die overleed. Hij heeft daar 14 dagen lang over gehuild.
Peter Steele was de man die ik wilde zijn; groot en breed, stoer en niet op z’n mond gevallen, maar hij was ook sensitief, intelligent en romantisch. Hij had een herkenbaar, zwartgallig en droog gevoel voor humor; op TV en op het podium stak hij openlijk de draak met zichzelf en vertoonde zichzelf, zijn muziek en zijn leven als één grote wrange grap. Hij was het depressieve genie, de getormenteerde anti-held die ik toen wilde zijn.
A few more lines of misinformation
En dan verschijnen er ineens barsten in het standbeeld van de man die je zo adoreert. Ik herinner me nog goed dat ik met mijn toenmalige vriendin, die ook Type O-fan was, op mijn kamer zat en wij net hun nieuwste CD hadden gekocht, de bovengenoemde World Coming Down.
Het album was op zichzelf wel goed, hij was wat slomer en donkerder dan normaal. Er was weinig ruimte voor de zwartgallige, relativerende humor en wat meer teksten over Peter’s leven. Nummers zoals, Everyone I love is Dead en Everything Dies lieten merken dat zijn moeder op sterven lag en andere familieleden en geliefden al verder dan dat waren. Maar de typische romance van verloren liefde was ook weer te horen in de nummers Creepy Green Lights en All Hallow’s Eve.
De schok kwam van teksten die refereerden naar overmatig drank en cocaïnegebruik. In het begin wilden wij het niet geloven, maar hij gaf toe dat hij het verdriet niet meer aan kon en daardoor is gaan zuipen en snuiven. Het is gevoelsmatig bijna en paradox om te weten te komen dat de persoon achter de muziek die je hoop en steun geeft in donkere tijden, zelf verloren is in die duisternis en naar verdovende middelen grijpt om er enigszins uit te kunnen komen.
Niet kort daarna kwam Least Worst Of uit, een “Best Of” album met radioversies en remixes van hun meest populaire nummers. Ook op deze CD stonden drie nummers van de opnamesessies van World Coming Down; It’s Never Enough, 13 Black Rainbows en Stay Out of My Dreams. Deze nummers waren wat sneller en rockten meer dan de tergende nummers op World Coming Down. Alsnog werd World Coming Down door vele fans als één van de beste Doommetal-albums aller tijden gezien.
Join the Festival of Fools
Type O Negative wist mij met het album Life is Killing Me aangenaam te verrassen. De band was weer op tempo gekomen en had naast de normale doommetal-relaas (Nettie, Less than Zero (<0) en IYDKMIGTHTKY (gimme that)) waarin deze keer veel duidelijker hun Beatles-invloeden te horen zijn en weer wat lekkere, snelle en catchy nummers (I don’t Wanna Be Me, Angry Inch, I Like Goils).
De opener I Don’t Wanna Be Me omschrijft wederom het verdriet van verlies van Peter’s geliefden. Ook zijn vriendin had na 10 jaar een punt gezet achter de relatie, wat te horen is in de nummers A Dish Best Served Coldly, The Dream is Dead en Anesthesia, het laatste nummer refereert uiteraard weer naar zijn cocaïnegebruik. Ook was zijn moeder dood aan het gaan aan kanker en zijn ervaringen en hopeloosheid bij de verschillende dokters en artsen is te horen op het album’s titelsong.
Dit was een sterk album dat, naast mij weer met een paar nummers op de juiste plaats te raken, ook nog eens lekker klonk. Na de slome en doodse (haha!) World Coming Down had ik weer behoefte aan wat snellere nummers. Type O Negative leverde.
Trip me once shame on you, Trip me twice I’m the fool
Na het overlijden van Peter’s moeder had hij god gevonden. Hij ging weer naar de kerk omdat, gaf hij in interviews aan, hij “geconfronteerd was met zijn eigen sterfelijkheid”. Dit had helaas een slechte invloed op zijn muziek en de band’s laatste studio-album Dead Again. Ik heb dit album destijds blind gekocht en glimlachte naar de verkoper, “Het is Type O Negative, een van mijn favoriete bands, er kan weinig mis gaan,” toen hij mij de garantievoorwaarden uitlegde.
Ik heb de schijf maar twee of drie keer echt afgeluisterd, zo teleurgesteld was ik. Muzikaal vond ik dat ze weer terug bij af waren; terug naar Slow, Deep and Hard, met alle slechte keuzes van dien. Snelle punkriffs, wat Type O Negative al vanaf October Rust niet meer deed die kwa sound ver verwijderd zijn van de lome stukken doommetal. Met Peter’s herontdekte Rooms-Katholieke geloof moest een groot deel van de nummers, te pas of te onpas, referenties naar de Bijbel bevatten. Ineens was Peter tegen Israel, abortus en moest hij dood en verderf preken omdat wij allemaal een stelletje zondaars zijn en niet meer vanuit zijn zwartgallige gevoel voor humor. Ik zal nu wel klinken als een vervelende fanboy, maar dit is niet de TON die ik ken ben.
Het enige pareltje van dit album is het nummer September Sun waarvan ik de clip tegenkwam op youtube. Het nummer vult mij wel weer met het oude, vertrouwde Type O-gevoel van warme melancholie.
Six feet beneath me sleep
Ik ben (gelukkig) een ander mens dan dat ik zo’n twaalf jaar geleden was. Mijn blik op de thema’s die Peter Steele in zijn teksten aangreep is ondertussen veranderd. Ik voel me meer door mijn omgeving gewaardeerd en geliefd dan vroeger en mijn blik op romantiek en sex is ondertussen minder fantastisch en rooskleurig.
Het voelt alsof ik een held kwijt ben geraakt. Misschien was hij een held van iemand die ik nu niet meer ben. Misschien was hij al een tijdje voor mij van zijn sokkel gevallen door drank- en dopegebruik. Misschien was ik al niet meer geïnteresseerd in zijn band door de artistieke keuzes waarin ik mijzelf niet meer kon vinden. Alsnog was Peter een held van me en ik zal hem hiervoor zeer missen.
Wat ik van hem geleerd heb is de relativerende kracht van de zwartgallige humor. Hoe pijnlijk of donker het leven zo nu en dan ook kan lijken, is het niet mis om hierom te kunnen lachen. Hij parodieerde zichzelf liet andere mensen lachen om zijn verdriet en hiermee besef ik dat de dingen waaraan een mens zichzelf kan vastklampen, zij het geloof, gedrag of gedachten, ook maar vergankelijk en illusionair zijn.
Het ziet er naar uit dat je eindelijk hebt gekregen wat je wilde, Peter. Veel plezier ermee.
geschreven door Pien op 18 april 2010
Respect.
Enorm herkenbaar. Ik heb quasi hetzelfde traject afgelegd en was ook enigszins afgehaakt bij Dead Again…
Hoe dan ook: de klap van zijn dood blijft al een week nazinderen.
Innige deelneming
Jef, Art Of Empathy
http://blogs.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendId=137774763&blogId=532871426
Heb ik niets aan toe te voegen Pien, we gaan hem echt missen ……..