0
Triangle (2009)
Het zal voor elke filmkijker anders zijn, maar ik laat me graag verrassen. Waar anderen het niet erg vinden om spoilers van tevoren te lezen wil ik liever niet eens weten waar de film überhaupt over gaat. Precies door die instelling werd ik erg verrast door Triangle, een productie waar ik tot voor kort niet eens van gehoord had en die bij de gemiddelde Dorksider vermoedelijk wel in de smaak kan vallen. Het enige probleem; hoe ga ik in hemelsnaam beschrijven waar dit ding over gaat zonder je kijkplezier te verknallen??
Al kijkende moest ik een paar keer mijn verwachtingen bijstellen. In eerste instantie lijkt Triangle namelijk (op een wat broeierige en dreigende eerste paar minuten na) een standaard slasher movie te worden. Alle ingrediënten zijn er; een groepje mensen gaat samen ergens heen, stranden door omstandigheden in een onbekende omgeving en vinden een schuilplaats die niet helemaal verlaten blijkt te zijn. Zodra dit gebeurde (na zo’n 20 minuten) verwachtte ik niet al te veel spannends meer. Dit soort films volgen over het algemeen een vrij voorspelbare formule, en aangezien regisseur/schrijver Christopher Smith al eerder aan kwam zetten met de vermakelijke maar recht-door-zee monster movie Creep had ik niet al te veel hoop op verdere mindblowing ontwikkelingen.
Tot mijn grote vreugde kwam er een mooie twist op ongeveer 1/3e deel die het hele concept omver gooide. Plots kreeg het geheel een licht sci-fi tintje en kreeg ik flashbacks naar dat hele fijne Spaanse filmpje Los Cronocrímenes. Wat er volgt is niet echt meer horror te noemen, en neigt soms eerder naar een wel heel weirde thriller met enkele bijzonder lugubere concepten. Af en toe moest ik echt hardop lachen, niet omdat iets in beeld onbedoeld hilarisch was, maar juist om hoe geweldig twisted bepaalde momenten bleken te zijn.
Hoofdrolspeelster Melissa George moet de film grotendeels dragen, en kijkt helaas nét iets te vaak met zo’n ‘deer in the headlights’ blik. Nu is dat ook wel begrijpelijk aangezien haar personage midden in de weirdheid wordt gegooid, maar erg veel sympathie zul je niet voor ‘r gaan voelen. De rest van de cast is best wel ok zonder opvallende uitschieters.
Overigens moet je niet te hard nadenken over bepaalde details. De film lijkt in eerste instantie intern consistent te zijn, maar is het uiteindelijk niet helemaal. Echte antwoorden over waarom sommige bovennatuurlijke dingen nou eigenlijk gebeuren moet je ook niet verwachten, al vindt de actie plaats in de Bermudadriehoek en is er een knipoog naar de Rime of the Ancient Mariner. Maar goed, bereid zijn om wat suspension of disbelief toe te passen is waarschijnlijk de beste manier om de film mee te benaderen. Het is dan wel jammer dat het einde van Triangle net iets te lang doorgaat, het effect van de grote twist is dan al wel uitgewerkt en de makers nemen daarna nog uitgebreid de tijd het einde in te laten haken op het begin. Ach, aangezien de film qua thema’s heel erg hangt op cause and effect en het niet kunnen ontkomen van je (nare) noodslot is het een begrijpelijke keuze.
Is Triangle een instant cultklassieker? Nahh. Daar is het totaalplaatje net niet bevredigend genoeg voor. Maar is het een goede keuze voor iemand met een gitzwart gevoel voor humor en een behoefte aan wat macabere creepyheid? Yup, dat zeker.
Oh, en wat je ook doet; negeer elke vorm van trailer! Nu snap ik dat de studio voornamelijk mensen de bioscoopstoelen in wil lokken door een hoop prikkelende dingen in de trailer te proppen, maar zo’n beetje elke twist wordt al getoond en ik kan me niet voorstellen dat je met die voorkennis veel plezier aan Triangle gaat beleven. Als ik één ding moet benadrukken is het om deze film te zien met zo min mogelijk voorkennis. Soms moet je jezelf gewoon later verrassen, toch?
geschreven door Bartelen op 16 april 2010
