2

Cell

Na het verslinden van de BBC documentaire ‘Atom‘ was mijn honger naar behapbare wetenschappelijke informatie nog lang niet gestild. Gelukkig was er een net zo smakelijke optie beschikbaar. Van hele kleine deeltjes die in de natuur- en scheikunde gigantisch belangrijk zijn gaan we dit keer dieper in op een ander klein deeltje dat juist in de wereld van de biologie heer en meester is; de cel.

Cell wordt gepresenteerd door Dr. Adam Rutherford, een editor van het wetenschappelijk blad ‘Nature’ en met blijkbaar precies dezelfde kledingadviseur als de presentator van Atom. Op zich is er weinig mis met zijn presentatie skillz, toch belangrijk als je urenlang zo’n gast aan moet horen. In deze documentaire worden over de hele looptijd (3 afleveringen van een uur) mensen in allerlei vakgebieden geïnterviewd en Rutherford heeft soms de neiging om deze gesprekken een beetje informeel te maken, wat bepaalde onderwerpen die met één zin uitgelegd hadden kunnen worden wat lang maakt. Aan de andere kant is het wel fijn dat er op deze manier tijd wordt gemaakt voor van die kleine wetenschaps-kriebel momenten zoals het vasthouden van de allerallereerste versie van The Origin of Species, die van Darwin zelf was. Hoooly shit, is dat kick-ass of wat? Of wat dacht je van het bekijken van de brieven die Antoni van Leeuwenhoek naar leden van de Royal Society stuurde. Adam Rutherford is meermaals zo blij als een kind in een (celvormige) snoepwinkel wanneer hij deze stukjes geschiedenis onder ogen krijgt, en dat enthousiasme wordt deels overgedragen op de kijker. Het IS dan ook verdomde gaaf om de aminozuur-samenstelling te zien van een meteoriet die ouder is dan onze freaking planeet.

Cell is in 3 delen opgesplitst (pun not intended). De eerste aflevering ‘The Hidden Kingdom’ behandelt, zoals in dit soort dingen gebruikelijk is, de geschiedenis van de cel. Van de Nederlandse van Leeuwenhoek die onder zijn eigen microscoop de eerste keer cellen waarnam (Hup Holland Hup!), langs de theorie van spontane generatie die in de wetenschappelijke wereld een bizar lange tijd nog stand hield, en de langzame stapjes in de richting van het begrijpen van de mysterieuze cel. Zoals gebruikelijk in dit soort docu’s reist Rutherford alle relevante landen af die in zijn geschiedenisles voorkomen en wordt het geheel visueel wat minder stoffig door als halve toerist allerlei mooie plekjes te bezichtigen tijdens het praatje van de presentator.
Toch is dit eerste deel wat zwakjes als je meerdere jaren biologie hebt gevolgd op je middelbare school en hier nog een en ander van herinnert. Zoveel wereldschokkende dingen worden niet besproken, en ook al is het erg gaaf om te zien hoe de celwetenschap langzaam met cruciale stapjes tot ontwikkeling is gekomen wilde ik na een tijdje een wat meer sappige inhoud. En dat kreeg ik dan ook.

Deel 2, The Chemistry of Life, gaat dieper in op hoe zo’n klein zakje vol molekulen nou de bron kan zijn voor het leven zelf. We krijgen te zien hoe DNA voor het eerst werd ontdekt, en zien zelfs een reageerbuis die nog restanten bevat van een van de eerst geïsoleerde hoopjes DNA. Rockin’. De geschiedenisles houdt nog niet op; celdeling na bevruchting wordt voor het eerst écht bestudeerd, genen worden ontdekt, X-rays worden op DNA losgelaten waarna de dubbele helix duidelijk wordt, etc. Ook hier zal voor iemand met gemiddelde biologiekennis een deel herkenbaar voorkomen, al wordt elke opvolgende ontdekking wel op een fijne manier gepresenteerd. De ene conclusie leidt tot de andere, en het kijkt allemaal lekker weg.

Deel 3, The Spark of Life, is de mindblowing afsluiter. Op Aarde is alles wat leeft uiteindelijk afkomstig geweest van één cel, en nu zijn wetenschappers ditzelfde proces aan het herhalen in laboratoria. Manipulatie van cellen met specialistische levensvormen als gevolg, zodat je bijvoorbeeld bacteriën krijgt die dieselolie afscheiden. Je kunt je bijna voorstellen waarom sommige hardliners vinden dat dit soort experimenten te ver gaan. Bijna. Of wat dacht je van een synthetic biology, een wetenschapsrichting die werkt aan projecten zoals een freakin’ blauwdruk voor Het Leven zelf? Bizar.
Rutherford krijgt ook de kans om in een stuk meteoriet van 4.6 miljard jaar oud (HOLY SHIT) te zoeken naar organische molekulen, begeleid door mevrouw Zeta Martins, een van de voornaamste astro-biologen en ook nog eens cute as a button. Stoor je je soms ook aan die suffe films waarin de science dame eigenlijk op een supermodel lijkt zodat je de rol niet serieus kunt nemen? Deze dame is de échte versie hiervan. Waarom ben ik geen biologie gaan studeren? Waarom??

Zolang dit soort documentaires zo prettig worden gebracht ben ik er nog lang niet klaar mee. Na wat uitstapjes in scheikunde, natuurkunde en de biologie ben ik op het spoor gebracht van een 4-delige serie die dieper ingaat op de wondere wereld der wiskunde. Wiskunde! En ik kan niet wachten om die meuk te gaan zien! Wat is er in hemelsnaam mis met me?? Ik was niet zeker of ik nog nerdier kon worden, maar hier is het bewijs. Dat kan nog wetenschappelijk worden aangetoond ook.

avatar geschreven door op 6 mei 2010

2 reacties op “Cell”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Aah, als bioloog moet ik deze docu ook maar eens opsporen dan, niks mis met algemeen kennis herhalen. En ja Bartelen, de biologie stikt van de chicks! Ik weet er alles van : P

  2. avatar Jos schreef:

    Gaaf! Deze moet ik ook zeker een keer gaan kijken. 🙂

    Wel leuk van dat voorbeeld van bacteriën die dieselolie afscheiden, dat wordt waarschijnlijk wel de toekomst. Je ziet nu ook al bij bedrijven zoals DSM en Synthon dat ze steeds meer naar biologische methodes kijken dan naar chemische. De scheikunde-opleiding op de uni schuift ook steeds meer richting bio, want op dat grensvlak gebeuren de leukste dingen.

Reageer

Anti-Spam vraag :