0
Droog Brood – Een Frisse Wind
Gewaagd, je cabaretprogramma ‘Een frisse wind’ dopen als het nochtans alweer je vijfde show is. Zou Droog Brood zichzelf hiermee op de grove korrel nemen? Zich opmaken de laatste kruimeltjes humor te halen uit wat eerder fraaie sneetjes experimenteel cabarettoneel opleverde? Of zouden ze toch over de houdbaarheidsdatum heen zijn? Bij binnenkomst in de kleine zaal van de Kring in Roosendaal staat er een nagelvers Bouwparadijswit decor vol toiletpotten, waarmee de titel althans enigszins verklaard lijkt.
Er is een gevarieerd publiek, enkele rijen met jonge (bijna nog giechelende) meisjes, gemixt met zelfverzekerde volwassenen, gezinnen, en oudere pubers. En niet te vergeten, Dorksiders, want op de redactie wordt het charismatische en visueel getalenteerde duo al jaren gevolgd sinds hun fenomenale eerste show. Zoals gezegd, dit is alweer de vijfde show van Peter van de Witte en Bas Hoeflaak, die met hun eigen stijl, unieke shows en droge humor zo droog dat de Sahara erbij vergeleken zelfs nog een kolkende tsunami lijkt, langzaam aan een eigen publiek bouwen.
Deze show begint met één van de typische voorbeelden van wat deze heren bieden, humor waarbij de voorspelbaarheid juist de hilariteit veroorzaakt. Vergis je niet, de show is verre van voorspelbaar, maar de openingsscène was dat wel een beetje. In plaats van te kiezen voor een gedoodverfde inkopper om de avond te beginnen, wordt geopend met een nummer dat even doet vermoeden dat de eerste groene haren beginnen te groeien op de korsten van de grappen en grollen van het duo. Fout. Droog Brood zou Droog Brood niet zijn, als ze de makkelijkste route zouden laten voor wat die is, en al snel bevinden we ons wederom in het absurdistische universum waarin het cabaretduo op eigenzinnige wijze de aanwezigen via een aaneenschakeling aan sketches toont wat zij zoal waarnemen in de samenleving, van kleinschalige verhuftering (de kersverse buurmannen die vanaf hun prille eerste ontmoeting op een dramatische ramkoers af lijken te stevenen) tot de grootschalige verhuftering (de graaierige pakken met één van de meest schaamteloze persconferenties ooit). En voor de frisse wind zijn er Mr Bean-achtige sketches met als thema ‘Koning, keizer, man in pak, toiletpapier willen ze wel allemaal’.
Het décor wordt smakelijk en handig bespeeld, werkelijk elk onderdeel wordt benut. De heren weten met simpele gebaren, geluiden en bewegingen een situatie of emotie overtuigend over te brengen. Beiden zijn dan ook erg sterk in hun mimiek en lichaamsbeweging, waardoor de spanningsboog in de sketches eigenlijk altijd op scherp staat. En hoewel in eerdere shows het tempo nog weleens lager wilde liggen dan een doorgeroeste Poolse tractor die vastzit in de modder, worden de sketches snel en op onnavolgbare wijze afgewisseld, waarbij tekst zelfs regelmatig van ondergeschikt belang lijkt. Het doet bij vlagen denken aan het notoire cabaretduo Waardenberg en de Jong of , in ieder geval levert het cabaret waarbij je, zelfs bij de vijfde show, nog altijd op het puntje van je stoel zit om te begrijpen wat je nu eigenlijk ziet, of wat er nog komen gaat. Meesterlijk.
Daar waar andere cabaretiers na vijf shows zichzelf vaak zien verzanden in hun oneindige Brabantse type-tje of een nimmer veranderende boodschap om lekker naar Parijs te gaan, weet dit duo met hun rariteitencabaret nog altijd het publiek fijnzinnig te bespelen. Langzaam komen ze op gang, maar ze doen het allemaal, de serieuze sombere noot die totaal overschaduwd wordt door heerlijke onzinnigheid als ze elkaar tegenspreken over de stronthoop die wereld is, de slapstickachtige persconferentie, de woede uitbarsting van de ‘goede’ vriend, de absurde pepermuntgeluidjes en niet te vergeten de hilariteit van het reclamespotje voor Oeloeroemix…Oeroeloenulix…Oeloeroemilux… een universele stofzuigerzakkenfabrikant. Eigenlijk is het enige minpuntje het ‘Smurfen-syndroom’, een zeldzame ziekte onder fans die hopen op een herhaling van de volmaakte onzin uit de eerste show ‘Teer (2002)’.
Mis deze unieke mix van experimenteel cabaret en toneel niet, met ‘Een frisse wind’ zet het cabaretduo één van de sterkste shows uit een al hoogwaardige reeks neer. Verwacht geen gevatte komieken of ad-rem stand up comedians, maar een voorstelling zonder diepgang met inhoud. Kortom, Droog Brood, lang houdbaar en smaakt beter met de jaren. Meer granen heeft dat niet nodig!
