0

Hans Teeuwen & the Painkillers – How it aches

Het is de nachtmerrie van elke muziekrecensent: gerespecteerde artiesten die ook eens een cd-tje gaan maken. Zo zijn er al gruwelijke misstappen begaan, van een zich-Sinatra-wanende Bruce Willis, een glazuurteisterende popplaat van David ‘Knight Rider’ Hasselhoff, en nu wellicht de onttroning van de koning van de lach, cabaretier Hans Teeuwen met zijn eerste muziekplaat How it aches.

Harde smooth jazz

Hans Teeuwen breekt in 1994 door met de fenomenale, absurdistische show Hard en zielig. Zijn laatste voorstelling uit 2004 was echter een schaamteloze herhaling van grappen en personages uit eerdere shows. Tijd voor een nieuw avontuur, zal Teeuwen gedacht hebben. Een liedjestournee volgde met nummers van Sinatra en Billy Holiday. En omdat zijn band The Painkillers volledig uit gelouterde sessiemuzikanten bestaat, verwacht je een feestalbum waarmee spontaan de lentezon doorbreekt. Op How it aches swingen en grooven ze gretig, maar tonen helaas weer eens aan dat witte mannen geen goede blues kunnen maken. Op enkele smooth jazzsongs na klinkt het allemaal te vlekkeloos en gelikter dan een ingeoliede worstelaar.

Sumo-cd

En worstelen is een gepaste omschrijving om de plaat door te komen. Want naast de fantasieloze muzikale omlijsting, zijn de puberale oneliners van Teeuwen om te huilen. Wat te denken van zinnen als ”Baby don’t be frigid, suck on my little midget”. Slechts een enkele keer waagt Teeuwen zich aan een scherpe maatschappijkritische tekst, zoals in het Red Hot Chili Peppers-achtig rockende Make you proud, waar een zelfmoordterrorist zijn moeder vertelt over zijn aanstaande martelaarschap. Hardware Store is zelfs simpelweg een herbewerking van zijn bekende cabaretnummer Snelkookpan. Opmerkelijk is dat Teeuwen in dat nummer juist wél de spanningsboog strak weet te houden. Net als in de aangenaam ingetogen jazzballades Weak spot en The worst of me, waarin de meester zelf achter de piano kruipt.

Au

Prijzenswaardig is zeker het lef en de overtuiging waarmee Teeuwen zich op het zingen stort. Daarbij zijn Teeuwens vocalen niet zo erg als die van Bruce Willis, ook al zal het nog lang duren eer Teeuwen zich ‘old green eyes’ mag noemen. Goed, een laatste pluspuntje. De titel is in ieder geval goed gekozen. Want een beetje pijnlijk, dat is deze wisselvallige cd wel.

avatar geschreven door op 4 mei 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :