2
Jónsi – Go
Ons Jons, zoals ik hem graag mag noemen, is solo gegaan. Je zult hem waarschijnlijk beter kennen als de hoogstemmige vioolstrijkstrokgitaarspelerfrontman (Hah, that beats the shit out of Eyjafjallajökull) van de IJslandse post-rock band Sigur Rós. Nadat de band vorig jaar er mee stopte (niet voorgoed, overigens), bracht Jónsi onder eigen naam materiaal uit waar hij al langer aan werkte op de achtergrond. Go is het resultaat. Wat ze die jongen voeren daar in IJsland weet ik niet, alhoewel een recent interview rauw voedsel vermeldde, maar wat een schandalig goed album is het geworden!
Na een teaser EP met drie nummers kwam begin April dan eindelijk het album uit. Met post-rock heeft dit weinig meer te maken. Nee, noem het eerder eigenzinnige IJslandse pop met klassieke overtonen. Ik en mederecensent V roepen al jaren dat Sigur Rós de beste band van de hele wereld is (toch, V?). Dus wat krijg je als de frontman solo gaat? Nu, het is het opbeurende en stuwende van Sigur Rós, geconcentreerd in één shot euforie die rechtstreeks in je aderen wordt gepompt alsof het onversneden heroïne is. Zelden… nee, NOOIT eerder heb ik zo’n euforische en puur gelukzalige stroom van muziek gehoord. Muziek die je zenuwen tot aan de puntjes in vuur en vlam zet en je letterlijk uit je vel doet barsten met primitieve emoties. Althans, die uitwerking had het op mij. Vaste lezertjes zullen weten dat ik wel vaker in superlatieven praat over mijn favoriete muziek, maar dit is van een werkelijk ongekende kracht.
Met slechts negen nummers en 40 minuten is het album niet erg lang, maar ergens is dat maar beter ook, ik denk niet dat ik meer aan zou kunnen. Go Do opent met glitchy zang en fluit om daarna lost te barsten in een primitieve beat waar Jónsi met zijn typische falset stem overheen zingt. Het nummer stuwt als een wervelwind en is waanzinnig opbeurend. Deze krachtige, prachtige, upbeat stijl overheerst veel van het album, en ook nummers als Animal Arithmetic, Boy Lilikoi of Around Us pompen. Het album neemt hier en daar enigszins gas terug en wisselt af met ingetogen nummers als Tornado, Sinking Friendships of afsluiter Hengilás. Echter, de beste nummers, voor mij, zijn die van de ingehouden kracht en waanzinnige spanningsboog; Kolniður en vooral het bloedstollend mooie Grow Till Tall bouwen en bouwen, maar barsten nooit echt helemaal los.
De falset stem van Jón Þór Birgisson is een acquired taste, maar op dit album komt hij prachtig tot zijn recht. Gekoppeld aan een rijke, klassieke instrumentatie met piano, cello, fluit, klarinet, harp, kalimba en nog een hele batterij andere instrumenten werkt het album als een kaleidoskoop waar je meer en meer in kunt horen naarmate je langer luistert.
Als laatste wil ik toch nog even vermelden dat Jónsi al sinds begin April op wereldtournee is. Twee en drie juni staat hij in Paradiso, Amsterdam (3 juni is nog niet uitverkocht, dus wees er snel bij!). Ik ga hem 15 augustus hier in Helsinki aanschouwen. In samenwerking met een Londens theaterproductiebedrijf, 59 productions, hebben ze een unieke live show gemaakt die het sterk animalistische karakter van de muziek benadrukt (deze trailer geeft een klein voorproefje, de set is gebaseerd op een afgebrande taxidermieworkshop). Animalistisch karakter? De clip van Go Do, al hier te vinden, maakt het allemaal duidelijk. Tot slot, als onderstaande de soundtrack kan zijn, laat die vulkaanuitbarsting maar komen dan!
geschreven door Grafherrie op 31 mei 2010
Ben het helemaal eens met je! Damn toen ik Go Do hoorde viel ik haast van mijn stoel wat een lekker goed nummer !
en dan een album vol! wootsies!
Ik kan met trots zeggen dat ik Jonsi’s album in zijn thuisland gekocht heb
Ik had “Go Do” uiteraard al op Youtube gevonden en, zover mogelijk, grijsgedraaid. Sigur Ros kende ik al na een zoektocht naar IJslandse muziek wat niet op Bjork uitdraaide , en met Go Do was ik blij verrast. Maar omdat ik per se in IJsland minstens 1 album van Sigur Ros wilde kopen, heb ik meteen gewacht met Jonsi omdat hij die eer solo ook verdiende.
En je hebt helemaal gelijk; het is 1 bonk meesters gecomponeerde muziek. Current favorite: Kolniður. Bij dat lied kan ik niet anders dan wegdromen naar een soort primitieve staat van bewustzijn (moet ook -weer- zeggen dat IJsland daar ook vaak voorkomt…)
Voor mij dus een dubbel goed album, als afsluiter van goede herinnering en een onwijs goede plaat!