0
Kick-Ass
Wie droomt er niet van een utility belt en een masker, waarmee de wereld aan je voeten komt te liggen? Het is de grote vraag die opdoemt bij Dave Lizewski, de hoofdpersoon uit Millar & Romita’s Kick-Ass, en die zijn dagen slijt met zijn broek om zijn enkels, spelend met zijn Kick-Ass knots terwijl zijn gedachten richting zijn 44-jarige rondborstige lerares gaan. In zijn drukke tienersbestaan leest hij verder veel strips, en vraagt zich af waarom niemand zélf ooit een echte superheld is begonnen. Al wat je immers nodig hebt is een strakke wetsuit, en die zijn zo op Ebay te vinden. Binnen no-time hult Dave zich dan ook in strak groen om de straten veiliger te maken, en dankzij Youtubeen een zelf opgezetten myspace-pagina is de groene wetsuitheld al snel een hit. Maar is de gefrustreerde nerd een volwaardige superheld of tekent hij hiermee zijn eigen ondergang?
Icon Universum
Verlaat net als Dave je Marvel-universum. Zet DC ook even uit je hoofd. Want het semi-onafhankelijk Icon heeft, na die andere hit Criminal, met de comic Kick-Ass weer eens iets opmerkelijks in handen. Iets, dat de gemiddelde superheldengeek zal vreten als het eetbare slipje van Wonder Woman! Nog verwonderlijker dan Dave’s vraag hoe het komt dat niemand ooit zelf een cape omslingerde, is natuurlijk de vraag waarom niemand ooit nog een semi-realistische invalshoek gebruikte over een self-made superheld en de eerste hindernissen die moeten overwonnen. Saillant detail: de naam Dave Lizewski is afkomstig van een veiling voor het goede doel waar schrijver Millar comicgeeks liet bieden op het figureren van hun naam in zijn nieuwste strip. Millar, die onder liefhebbers bekend zal zijn van zijn werk aan Civil War en Wolverine, bundelde zijn krachten met tekenaar John Romita Jr, van onder meer Wolverine, the Eternals en Spider-Man.
Hit-Girl
Hoewel overtuigender dan de filmversie, weet de comic deze insteek ook niet alle issues lang voorop te houden. Maar waar de film na een uurtje vervalt in een simpel ‘wraak nemen op pipo X voor wandaad Y’-scenario, blijft Kick-Ass de hele comic zoekende om zijn superheld een plaatsje te geven. Dan weer geniet hij intens van de nieuwsaandacht die zijn kostuum genereert en wordt hij zo geil als een drachtige Klingon wanneer hij zijn kostuum onder zijn kleren op school draagt, daarna zit hij weer tranentuitend eenzaam op zijn slaapkamertje zijn mislukkingen te tellen na een confrontatie met ‘echte’superhelden als Hit Girl en Big Daddy. De menselijke emoties die op geloofwaardige wijze de zoekende puber overmeesteren zijn o zo voorstelbaar. Verdriet wanneer er anderen beter blijken. Jaloezie wanneer een opvolger meer succes heeft. Ongeloof over hoe snel er op internet onwaarheden rondsuizen en geruchten de ronde gaan.
Plotholes
Wel zijn er de nodige tandenknarsende plotwendingen. Van een comicgeek verwacht je toch dat hij als geen ander beseft dat het aantrekken van een zelfgekozen kostuum nog geen actieheld maakt. Dat een vechtsport beoefenen misschien wel handig is. Dat je niet in daglicht in een drukke winkelstraat gaat lopen. Dat soort wonderbaarlijke zetten. Zelfs Cartman’s Coon was niet zo naïef (al is hij misschien dan weer van nature al super-evil). Aan de andere kant schets het weer bij uitstek dat beeld van die sullige tiener. Dat mannetje, hunkerend naar het verrichten van grootse daden en ‘iemand willen zijn’ in het leven, maar zoals je van een puber mag verwachten geen grootst vooropgezet plan of zorgvuldig uitgedokterde strategie in zijn hoofd heeft om dat te bereiken. Stiekem zit in de onderbroek van klasgenootje Katie dan ook alles wat hij daadwerkelijk zou willen bereiken.
Verschil met de film
In de film doet Kick-Ass al snel maar een beetje in de schaduwen mee. Zelfs Kick-Ass gedoodverfde aartsrivaal Red Mist is een mietje vergeleken bij de stoere elf-jarige geweerslingerende Hit-Girl, waar na een krappe drie kwartier de film meer om lijkt te gaan draaien. De comic slaagt er beter in om Kick-Ass tot de centrale figuur te maken van het geheel, zonder de extravaganza aan geweld daarbij in te dammen. Nee, de strip lijkt zelfs nog vele malen explicieter dan de film! Zeeën aan bloed spatten van de paginas. Hoe vaak zie je je Daredevil met electrodes aan zijn testikels? Peter Parker die door zijn omgeving wordt aangesproken op zijn vermeende bestaan als homo-gigolo? Of een tien-jarig meisje op cocaïne (ahem.. sorry.. speciaal wetenschappelijk vervaardigd superpoeder) met een vlammenwerper volwassen mannen te lijf gaan? Niet voor niets was één van de reclameslogans “Sickening violence, just the way you like it’. Dat vat het aardig samen inderdaad. En het verhaal zit net wat beter in elkaar dan het filmscript, dat gemakshalve wat plooien gladstrijkte die uiteindelijk Kick-Ass juist wat meer smoel gaven maar daardoor in de film enkele plotholes veroorzaken.
Kick-ass comic?
De comic leest lekker snel weg, mede door de vlotte tekenstijl die zo grafisch is dat je af en toe de neiging hebt een dweil te halen om de stromen bloed van de paginas op te soppen. De tekenstijl schuurt dicht aan tegen andere semi-serieuze superheldenstrips als Runaways of Invincible. Ook leuk, er is een heuse Kick-Ass myspace pagina identiek aan degene die Dave opzet in de strip, inclusief het gewraakte youtube fragment dat hem eeuwige roem zou bezorgen. Millar schijnt bezig met een vervolg. Daar valt maar één ding op te zeggen: Tunk you Mothertunker! Schiet eens op ermee!
geschreven door Doctor Clavin op 8 mei 2010
