0
Midas Fall – Eleven. Return And Revert
Eén reden voor mij om toch continu naar nieuwe muziek te luisteren is dat je af en toe pareltjes tegenkomt die je nekharen overeind doen staan. Het debuutalbum van het Schotse Midas Fall is daar een mooi voorbeeld van. Gevormd in 2008 in Edinburgh brengt deze band dit jaar het album “Eleven. Return And Revert” uit op het Londonse label Monotreme Records (ook de thuisbasis van zulke namen als 65daysofstatic of Barzin). En de band maakt een verpletterende indruk. Helaas toert de band op dit moment enkel in de UK, maar ik mag hopen dat ze snel een Europese tournee gaan doen.
Voor het gemak proppen we de band maar even in het post-rock–hokje. Alhoewel ze verre blijven van de 20+ minuten uitspattingen van Godspeed You Black Emperor! weten ze wel degelijk in liedjes van vier tot zeven minuten op te bouwen tot waanzinnige climaxen. En alhoewel de instrumentele zijde van de band dik in orde is, ontkom ik er niet aan om toch vrij direct het voetlicht te werpen op zangeres en gitariste Elizabeth Heaton. Wat een dijk van een stem heeft deze dame! Sommige hebben haar al de vrouwelijke tegenhanger van Maynard James Keenan (A Perfect Circle en Tool) genoemd, en dat is een vergelijking die best opgaat. Haar zang is krachtig, melancholisch en dramatisch, maar zonder door te slaan in melodrama.
Het album opent sterk met Movie Screens wat heerlijk opbouwt naar een fijn luide climax, en dit truukje wordt herhaald op nummers als Century, 17, My Radio Star (wat mij headbangend en airguitarend door mijn apartementje doet springen) of de fantastische afsluiter Stalking Moon (een nummer waarbij ik het maar amper droog kan houden). Gelukkig overtuigt de band door een divers geluid te laten horen. Rustigere momenten zijn er in de vorm van Bright Lights Will Harm No One of het dramatische War Pigeon, waar meerdere lagen Elizabeth over je heen worden gegoten. Jum. Het quirky Nautical Song wat, inderdaad, iets nautisch heef in zijn ritme, of Fog Sky Nun, waar Elizabeth mij erg deed denken aan PJ Harvey, laten weer een ander geluid horen. Ik kan eigenlijk geen zwakke punten aanwijzen; het album houd mij er voortdurend bij en elk nummer is innemend op zijn eigen manier.
Eleven. Retun And Revert is een bizar goed post-rock album, mede door de prachtige stem van de zangeres. Het passeert hier meerdere keren per dag de revue, en elke keer als ik na de eerste vier nummers denk “Nee, dit album kan niet wéér zo’n verpletterende indruk maken”, sleurt dit album me weer mee. Aangezien mijn zak met superlatieven leeg begint te raken, sluit ik dan ook maar af met een linkje naar Stalking Moon op YouTube.
geschreven door Grafherrie op 17 mei 2010
