0

Peter Gabriel – Scratch my back (2010)

Aanvankelijk maakte Peter Gabriel’s nieuwste cd Scratch my back weinig indruk. Deels vanwege de nogal trage, dramatische songs, deels omdat het een coveralbum betreft. Songs op dergelijke albums zijn meestal niet zo indrukwekkend omdat de originele artiest al de harten gestolen heeft met diens versie. Slechts sporadisch lukt het om zo’n versie te verbeteren en een eerste luisterbeurt stemde niet hoopvol. Orchestrale achtergrondmuzak leek het.

Tandeloze pop

Het grootste vraagteken was: is dit nou die vernieuwende artiest die ooit de muziekwereld versteld deed staan met extravagante kostuums die onze eigen Toppers zouden doen watertanden van jaloezie? Is dit de zanger die met zijn voormalige band Genesis aan de bakermat stond van een nieuw genre, progrock, met lang uitgesponnen nummers vol verrassende wendingen? Levert juist hij een geruisloze achtergrondsoundtrack á la Norah Jones af? Goed, Gabriel is niet de meeste productieve artiest met zeven volwaardige studio-albums in dertig jaar tijd, maar op de kwaliteit ervan viel doorgaans weinig af te dingen.

Vernieuwing?

Dan valt bij een tweede luisterbeurt iets eigenaardigs en erg spannends op. Geen enkel nummer bevat drums of gitaren, onmisbare instrumenten in de popmuziek. Gabriel bande ze met als inzet: een coveralbum waarvan de songs minstens zo goed moeten worden als het origineel. Zorgvuldig selecteerde hij liedjes waarvan hij vermoedde dat zijn rauwe doorleefde stem en spaarzaam emotioneel ingekleurde orchestratie iets zou kunnen toevoegen. En dat is gelukt. Zo snikt Gabriel zich emotioneel door David Bowie’s Heroes, voorziet hij Elbow’s Mirrorball van Stravinsky-achtige violen, en strijkt de plooien uit Lou Reed’s Power of My Heart, dat bijkans een lieflijk popdiamantje blijkt. De magistrale orchestratie van John Metcalfe vormt een fijne rode lijn door het album, tilt de nummers subtiel op tot ongekende kookpunten en transformeert menigmaal zowel de gedaante alsook de oorspronkelijke lading van de nummers.

Popdiamantjes

Zo blijkt een paar luisterbeurten later het album stiekem uiterst interessant dankzij Gabriel’s vernieuwende aanpak van het coveralbumconcept, al vergt het wel enige moeite van de luisteraar. Ook bijzonder leuk, later dit jaar verschijnt ‘… and I’ll scratch yours’, een album waarop alle gecoverde artiesten een Gabriel-hit voor hun rekening nemen. Het zal nog lastig worden de oude meester te overtreffen.

avatar geschreven door op 27 mei 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :