0

The Death of Captain America

In de wereld van comics is de dood maar een relatief iets. De ongeschreven regel geldt; als een personage in een situatie terechtkomt die normaliter niet te overleven is en er wordt geen lichaam gevonden, dan zal dit figuur ongetwijfeld in een latere verhaallijn weer terugkeren. Verklaringen als ‘ik kon nog net op tijd van de explosie wegspringen’ en ‘de kogels raakten geen cruciale organen’ zouden genoeg moeten zijn om de niet al te kritische lezer tevreden te stellen. Maar wat nou als er een personage op zo’n overduidelijke manier aan z’n einde komt dat het er zowaar op lijkt dat deze nooit terug zal keren? En wat nou als dat personage een van de meest iconische comic characters ooit gemaakt is? Eind 2007 gebeurde het onvoorstelbare; Captain America ging dood. Mogen we een minuutje stilte?

Nu ga je als comic uitgever het overlijden van een van je vlaggeschip-personages niet zomaar eventjes laten plaatsvinden; om het een beetje impact te geven bouw je hier een tijdje naartoe. Marvel kon geen betere beslissing maken door de verantwoordelijkheid hiervoor op de schouders te leggen van Ed Brubaker, een van mijn favoriete comicschrijvers en iemand die al bewezen heeft prima raad te weten met intrige en moord. Brubaker’s werk aan de Captain America serie vormde meteen ook een herstart qua nummering, de eerste 25 zijn al in een heerlijk imposante omnibus verzameld uitgegeven en kort op Dorkside besproken. Uiteindelijk bouwt die eerste verzameling samen met de gebeurtenissen in de blockbuster crossover Civil War heerlijk toe naar een intense conclusie. Steve Rogers, de man die Amerika zo lang heeft verdedigd tegen een breed scala aan tuig en smeerlappen, is gearresteerd en wordt op weg naar zijn proces neergeschoten. Geen schampschot, geen fake-out, maar dodelijk verwond van dichtbij. Een legende is gevallen, maar… wat nu? Hoe ga je in hemelsnaam verder na zo’n heftige gebeurtenis?

The Death of Captain America is de naam van de tweede omnibus, en pikt de draad meteen netjes op. De mensen die het eerste deel niet in huis hebben worden verwend, want men start met een reprint van het nummer waar de vorige mee eindigde en waarin de fatale schoten worden gelost; issue 25, en eindigt uiteindelijk met nummer 42. Zo is iedereen weer netjes up to speed. En over speed gesproken, met een sneltreinvaart dendert het verhaal gewoon door. Brubaker doet het onmogelijke door zonder Captain America zijn gelijknamige serie gewoon béter te maken. Insanity!

In de eerste omnibus zagen we al hoe de Red Skull, evil bastard extraordinaire, bezig was met allerlei twisted plannen. Zijn dochter is succesvol ‘heropgevoed’ tot de sadistische psychopate die zichzelf Sin noemt, de door Iron Man geleide organisatie S.H.I.E.L.D. is deels geïnfiltreerd met hulp van de mental powers van Doctor Faustus, en de creepy Nazi wetenschapper Arnim Zola is door de Skull ingeschakeld voor een nog onbekend doel. Al deze storylines gaan elkaar lekker kruisen en zorgen weer voor een kruiwagenlading intrige en spanning.
Een van de meest ballsy keuzes die Ed Brubaker heeft gemaakt is de terugkeer van Captain America’s sidekick uit de 2e Wereldoorlog, Bucky Barnes. Nu waren er altijd een paar heilige gralen bij Marvel: Uncle Ben, Gwen Stacy en Bucky zouden nooit op een omslachtige manier terug tot leven worden gebracht. Bucky’s dood was voor Steve Rogers dan ook een hele klap, en is nooit echt goed verwerkt. Maar nu bleek Bucky dus toch nog in leven te zijn.. en weet je wat? De manier waarop dit wordt gedaan is simpelweg perfect. Het voelt nergens als een makkelijke oplossing, maar eerder als een waanzinnig sterke manier om een fascinerend personage te introduceren met een directe link naar Cap. Maar de Bucky van vroeger is er niet meer, die is door jaren hersenspoeling door de Russen veranderd in de man met de codenaam ‘Winter Soldier’. En de vraag wordt… nu Captain America dood is en Winter Soldier zijn conditionering heeft weten te doorbreken, wat gaat hij doen?

Anyways, genoeg gezwam. The Death of Captain America is een intimiderend goede voortzetting van de serie. De villains zijn cool, eng en sexy. Hun plannen zijn zowaar gehaaid, met het langzaam veroveren van politieke macht als nieuwe insteek. Terwijl Amerika rouwt om haar gevallen held probeert Iron Man met de hulp van superspion Black Widow zo goed en kwaad als het kan om de schuldigen te vinden. Winter Soldier is nog een onbekende factor die vol zit met woede en frustratie en in eerste instantie wilde sprongen gaat maken. De dreiging van de Skull is nog lang niet voorbij, en er lijkt niemand die daar wat aan kan doen. Is er iemand die het ronde schild alsnog oppakt?

Steve Epting doet voor het grootste deel het tekenwerk, en hij is nog steeds een heerlijke match voor het materiaal. De kwaliteit die we van de eerste 25 nummers gewend zijn gaat min of meer zo door, al lijken sommige pagina’s een beetje gerushed. Maar dan nog is het over de breedte genomen allemaal realistisch, moody, de actie is altijd duidelijk en de layouts voelen vrij filmisch.
De omnibus heeft als bonusmateriaal schetsen, extra covers, en een artikel over de significantie van het (nu al) klassieke 25e issue van deze serie. Het was destijds ook echt wel een Big Deal in de Amerikaanse media (Stephen Colbert gaf er een leuke draai aan), en ergens voelde het wel fijn dat mijn geeky comic-hobby zoveel aandacht kreeg, al was het maar voor even.

Ik kan het maar niet genoeg benadrukken; hoe kazig een comic ook klinkt over een man die zichzelf Captain freaking America noemt, de combinatie Brubaker/Epting maakt het juist een van de beste dingen die Marvel op dat moment uitgaf. Of Steve Rogers nou écht dood blijft is iets dat de up-to-date Marvel lezer al weet, maar dat is irrelevant. Het gaat om het verhaal an sich, en dat bruist van het leven. Sorry Steve.

avatar geschreven door op 29 mei 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :