0
The Devin Townsend Project – Addicted
Een van de weinige artiesten waarvan ik actief bijhoud wanneer een nieuw album het daglicht ziet is Devin Townsend. Nadat mede-recensent Grafherrie me bekend maakte met het album Ocean Machine ben ik compleet overstag gegaan; alles wat die gast in recente jaren maakt past 100% in mijn muziekstraatje, en zijn meest recente album is geen uitzondering. Een vrolijk, energiek metal album? Sign me the hell up, baby!
Misschien heb je al wel wat van Townsend’s muziek gehoord zonder het te beseffen; zo heeft hij enkele albums gemaakt onder de naam Strapping Young Lad (brute takkeherrie) en was hij ook de creatieve kracht achter het catchy en tegelijk geinige Ziltoid the Omniscient. Pak zijn overige solo projecten er bij voor de volledigheid en je hebt een zeer gevarieerde stapel muziek. Op zich begrijpelijk, aangezien er eind jaren ’90 een bipolaire stoornis bij de man werd gediagnoseerd. Dit gaf hem een beter inzicht in de extreme kanten die zijn creativiteit kon opgaan, en sindsdien zijn de projecten wat meer focused geworden. De laatste paar jaar is Townsend ook nog eens gestopt met zuipen en roken, en na initiële moeite om zonder verdovende middelen muziek te schrijven is hij na een periode van ‘self-discovery’ nu weer op gang gekomen.
En dat gebeurde meteen goed met de aankondiging van een serie van 4 albums, elk met een andere groep muzikanten in de line-up en een verschillend thema, uitgegeven onder de naam The Devin Townsend Project. In 2009 kwam de eerste CD uit, ‘Ki’ geheten. Dit album weerspiegelt soberheid en controle, en is bedoeld om de luisteraar voor te bereiden op de rest van het project. Ki is een rustig album met af en toe een rauwe opleving. Interessant, maar moet echt even inzinken na een paar luisterbeurten. ‘Addicted’ is het 2e album in deze serie en valt meteen op door de positieve energie waar het werkelijk bol van staat. Devin zelf noemt het “commercial, yet heavy”, en daar is helemaal niks mee.
De eerste track, ‘Addicted!’, opent met een lekker opbouwende metal-sound, en als na een minuut je hoofd niet ritmisch op de muziek meedeint dan is er misschien toch iets mis met je. De openingstrack is uiteindelijk wat chaotisch maar heeft een waanzinnig lekkere kern. Bij het luisteren reageren allerlei dans- en beuk-gerelateerde spieren automatisch, en de toon voor wat er nog gaat komen is zeker gezet. Townsend zet zijn rauwe, schreeuwende zang in die altijd zo lekker energiek overkomt, maar de grote verrassing is de prachtig melodieuze engelenstem van ex-The Gathering zangeres Anneke van Giersbergen. Het is alsof mijn vochtigste metaldroom uitkomt door deze twee talenten te combineren, en het album kan op deze manier bij voorbaat al niet meer stuk.
‘Universe In A Ball!’ gaat direct verder op dezelfde beukende manier. Tijd om op adem te komen is voor mietjes, weetjewel. Op dit moment mijn favoriete ‘harde’ nummer op de CD. Maar dan komen we bij de derde track, ‘Bend It Like Bender!’. Dit is ‘m, folks. Dit is de meest SCHANDALIG CATCHY productie die meneer Townsend ooit op een CD heeft gekwakt. Dit is het nummer dat ik tot het einde der tijden ga kunnen luisteren en elke keer weer een suikerzoet laagje awesomeglazuur in mijn oren achterlaat. Dit nummer is zo godverdomde LEUK!!! Die opbouw! Die payoffs! Die melodie!!!
Het opvolgende ‘Supercrush!’ begint lekker relaxed (kun je even bijkomen van het door de kamer stuiteren) en laat Anneke haar ding doen, en werkt toe naar een tegelijk wat hectisch en episch klinkend eind. ‘Hyperdrive!’ is een remake van de beste track van het eerder genoemde Ziltoid album, maar nu neemt mevrouw van Giersbergen de vocals voor haar rekening. Het nummer wordt er iets schattiger door, en ik ben er nog niet over uit of dat een goed iets is. Dat het alsnog gewoon super klinkt staat buiten kijf, en met het fijn hoge tempo past het prima op deze CD. ‘Ih-Ah!’ is het enige echt rustige nummer en kabbelt heerlijk verder. De afsluiter ‘Awake!!’ is bijna freaking 10 minuten lang, al is de laatste 3 minuten één lange slome uittro. Geen ideale manier om zo’n verder lekker drukke CD mee te eindigen, als je het mij vraagt.
Ach, alle 10 nummers hebben die herkenbare Townsend-sound en steken gewoon zeer degelijk in elkaar, al zullen er qua opbouw of sfeer niet heel veel super verrassende dingen tussen zitten. Is dat erg? Zeker niet. Het doel was een vrolijker album neer te zetten en dat is gewoon prima gelukt. Het is energiek, afwisselend ruig en melodieus, en voor fans van de vorige albums gewoon een niet te missen aanschaf.
Zoals gezegd zullen er nog twee albums volgen die qua stijl weer heel anders gaan zijn. ‘Deconstruction’ wordt een keihard raggend werkje in de trend van Strapping Young Lad, en ‘Ghost’ zal juist New Age ambient-achtig zijn. Beide albums verschijnen in mei 2011. Dat is een lange zit, maar gelukkig heb ik in de tussentijd Addicted om mee te spelen. Of de verslavingsfactor voor de lange termijn hoog genoeg is durf ik nog niet te zeggen, maar voorlopig injecteer ik het met alle plezier direct mijn buis van Eustachius in.
geschreven door Bartelen op 13 mei 2010
