0

The Walking Dead HC #1

Gaat er hier op Dorkside wel eens een week voorbij zonder zombies? Deze week in ieder geval weer niet. En dat is maar goed ook. Het is van zombies bekend – althans, dat hoort tradioneel wel zo – dat ze langzaam zijn. Zo langzaam dat ze al mijlen hebben gelopen voordat ze zich van je meester hebben gemaakt. Zo kan het dat in de VS reeds boek V op punt van verschijnen staat, terwijl ze nu pas hun tanden in mijn brein zetten met het eerste hardcover-deel, dat de prille eerste delen die-meer-fanatieke-comic-lovers-al-eeuwen-uithebben bundelt van Robert Kirkman’s The Walking Dead, de succesvolle stripreeks uit de VS van Image Comics, die eerder al het fantastische Invincible op de stripwereld loslieten (maar daarover later dit jaar meer).


One coma later

Rick Grimes, een agent in het ingeslapen dorpje Cynthiana, Kentucky in de VS, wordt tijdens zijn dienst neergeschoten en belandt in een coma. Weken later wordt hij wakker in het ziekenhuis, en net als in films als 28 Days Later ontwaakt hij daar eenzaam en verlaten. Een ontbindend lijk in de lift en een afgesloten kantine vol hongerige ondoden maken hem duidelijk dat er iets niet helemaal klopt in het Harrison Memorial Hospital. In een post-apocalyptische wereld waar de overheid duidelijk de zombieplaag niet langer in de hand heeft, gaat Rick op zoek naar overlevenden in de nabijheid van een grotere stad. We volgen hem gedurende zijn zoektocht, en de perikelen die hem en zijn reisgenoten overkomen.

Hoe eng kan een strip nu zijn?

Maar hoe goed kan een stripje erin slagen om een sfeervolle wereld te schetsen en zombies écht angstaanjagend te maken? Moeten de zombies tegenwoordig juist niet ultrasnel op hun doel afstevenen om écht vrees en verslagenheid op te roepen in afgestompte bioscoopbezoekers die alles al gezien hebben?  Het antwoord is nee. The Walking Dead schetst een bijzonder overtuigend scenario hoe een mogelijke zombieplaag er in realiteit uit zou kunnen zien. De grootste troef in het bereiken hiervan zijn de plausibele verhoudingen tussen de mensen onderling. De één gaat voor persoonlijk gewin en letterlijk over het lijk van de ander om zelf te kunnen overleven, daar waar anderen zich juist veiliger wanen in groepsverband. En ondanks de grote gezamenlijke vijand, de ondoden, blijven vreemdelingen elkaar wantrouwen. Al was het maar omdat het binnenlaten van iemand in jouw ommuurde vesting ook een extra aanspraak op jouw bronnen en reserves maakt. Bovendien ontspinnen de gebeurtenissen zich niet flitsend snel. The Walking Dead kent een natuurlijk verloop. Traag dus. Meer dan eens duurt het rustig twee pagina’s om bijvoorbeeld iemand voor dood achter te laten in het bos. Het mag dan niet noodzakelijkerwijs iets toe lijken te voegen aan het verhaal op dat moment, het zijn dergelijke kleine situaties die breed worden uitgemeten, die The Walking Dead duidelijk een niveau hoger tillen dan de gemiddelde zombieslasher. Het zijn namelijk dergelijke momenten waarin karakters worden uitgediept of de emotionele impact van het verlies van een geliefde wordt getracht in beeld te brengen.

Imposant kletterende gebitten

The Walking Dead combineert de verloren zombie-wereld van Zombieland met de stijlvolle zombieklassiekers van Romero (de notoire trilogie, that is, niet zijn routineuze prutswerk van de laatste jaren). Niet voor niets zal er een keuze zijn gemaakt om het gehele verhaal in elegant zwart-wit uit te beelden. Het tekenwerk van Tony Moore en Charlie Adlard is prachtig en sfeervol, en de grijstinten maken de meest droeve wendingen nog vele malen killer dan welke kleur ook uitbeelden kan en de kletterende gebitten die het vlees van je schouderbladen rukken nog imposanter dan ooit tevoren. De hardcover editie, op van zichzelf indrukwekkend qua formaat en vanwege de fijne glossy paginas, telt daarbij nog een aantal extra schilder-achtige zombieprenten achterin. Het is bijzonder knap hoe de schrijvers een uitgeblazen genre (niet voor niets worden de zombies tegenwoordig middels een re-boot veroordeeld tot een tandje sneller lopen) nieuw leven weten in te blazen. Diverse keren zul je als zombie-liefhebber de paginas even grif verslinden als de zombies hun mensenprooien, omdat de schrijvers weer een originele wending aan het omgaan met zombies hebben weten te bedenken. Wat Hollywood nog maar spaarzaam lukt, gaat The Walking Dead vele malen beter af. De conclusie is dan ook simpel. Zet hier je tanden in zodra je de kans krijgt!

avatar geschreven door op 21 mei 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :