0
Crows Zero – 2007
Laat ik vooropstellen; ik ben geen gewelddadig iemand. Sterker nog, ik ben wat de meeste hangjongeren met een hoop gejoel een ‘mietje’ zouden noemen. Pff, boeiend. Maar ergens is het wel grappig dat ik zo gigantisch veel plezier heb beleefd aan de Japanse film Crows Zero terwijl ik in mijn dagelijkse leven geen vlieg kwaad zou doen. Nah ja, behalve fans van Transformers 2, maar die vragen er ook om. Tuig.
Crows Zero had met hetzelfde gemak Punching Some Dudes Really Hard: The Movie kunnen heten, want dat is gewoon de essentie van dit op een manga gebaseerde werkje uit 2007. De meeste actie vindt plaats op en rond de Suzuran All-Boys High School, een onderwijsinstelling die in verhouding de meeste crackpanden er bewoonbaar uit laat zien. Deze school is berucht omdat alleen het grootste tuig hier terechtkomt. Soms zelfs vrijwillig, want hier ligt voor de hyperagressieve kids een kans om een legende te worden. Het is namelijk nog niemand ooit gelukt om de school succesvol te ‘veroveren’ door alle concurrenten te verslaan en hun volgelingen aan jouw kant te krijgen. Dit klinkt trouwens verdomd veel als kindercrèche Het Bloederige Stompje waar kleine Bartelen voor het eerst met vlindermessen leerde omgaan. Maar dat terzijde.
Hoofdpersoon Genji is de zoon van een Yakuza baas en laat zich overplaatsen naar Suzuran met hetzelfde doel waar al die andere gasten ook van dromen: de weg naar de top afleggen. Maar ja… die is bezaaid met tegenstanders met uiteindelijk de huidige alpha male Tamao Serizawa als grootste probleem. Serizawa heeft een flinke hoeveelheid scholieren/soldaten in de pocket, heeft een inner circle van een stel taaie gasten (waaronder een judokampioen) en is zelf ook goed met zijn vuisten. Genji begint nu onderaan de ladder als nieuwe arrival en vecht zich langzaam een weg naar boven. Let the ass kickery commence.
Crows Zero kijkt weg als een meer dan 2 uur durende mix tussen Mortal Kombat, The Godfather II en Saved by the Bell. Dat klinkt spectaculair suf, maar ik heb me hier echt gigantisch mee vermaakt.
Ten eerste is daar de nadruk op de kern; knokken. Er wordt flink wat afgebeukt in deze film, en de gevechten zijn net op zó’n manier overdreven dat iets wat normaliter erg serieus en grimmig zou zijn nu juist puur vermaak wordt. Sommige klappen komen zo hard aan dat tegenstanders meters ver weg worden geblazen, terwijl het iets later weer lijkt op een ‘gewoon’ gevecht. De editing is wat wild maar gelukkig nooit echt storend twitchy. Een bloederige zooi wordt het ook niet, al eindigen er wel mensen in het ziekenhuis.
Ten tweede is daar de zeer fijne progressie van het verhaal. Genji begint als onbekende loner en moet stap voor stap zijn power base opbouwen. Het begint met het uitschakelen van de sterkste pipo in zijn eigen klas, die hem vervolgens precies kan vertellen hoe de pikorde op school in elkaar steekt. Er zijn meerdere schooljaren waarin de studenten in 5 klassen zijn opgedeeld en elke klas is weer aangesloten bij een bepaalde vechter, sommigen met een uit te buiten zwakke plek. Het voelt allemaal erg videogame-achtig, en daar zit hem waarschijnlijk voor mij de fun-factor.
Echt diep worden de personages overigens niet, daar zijn er ook teveel voor. In de meer chaotische momenten is het wat lastig om de vechters uit elkaar te houden. En erg geloofwaardig is het ook niet dat de skinny ogende Shun Oguri die Genji speelt zo’n badass is. Ach, Serizawa lijkt ook meer op een boy band leadzanger dan de meest succesvolle vechter op de school. Nogmaals; het is door dit soort zaken nergens echt serieus te nemen en dat is helemaal prima.
Regisseur Takashi Miike staat bekend om wat extremere films zoals Ichi the Killer en Audition. Crows Zero is opvallend toegankelijk voor zijn doen. Er is ruimte voor humor (regelmatig lag ik krom om de sadistische ongein die de studenten met elkaar uithalen) en zelfs een beetje drama, wat van mij niet direct had gehoeven. Een zij-plotje over een incompetente Yakuza die via zijn vriendschap met Genji een kans ziet zijn vergooide jeugd opnieuw over te doen voegt bijvoorbeeld niet zo veel toe en neemt ook nog eens te veel tijd in beslag. Gelukkig is er een keer geen romance in gepropt, al huppelt er wel een semi-love interest zangeresje rond die tijdens de epische eind showdown er een ballad doorheen moet persen. Meh. Gelukkig is de rest van de soundtrack van die lekker foute rock wat goed aansluit bij de actie.
Van mij mag dit wel een filmreeks worden. Op het eind had ik zeker zin in méér, en ik heb geluk! Miike hielp in 2009 Crows Zero 2 de wereld in, die belooft direct verder te gaan op dezelfde manier. Yes! Ik kan in mijn handjes wrijven van plezier. Of eerder, ze in anticipatie keihard tegen iets aan beuken. Waar is een Transformers 2 fan als je die nodig hebt?
geschreven door Bartelen op 10 juni 2010
