1
Fringe – Seizoen 2
Ook al is het een beetje ‘not done’, dan nog moet ik mezelf even quoten aan het eind van de recensie voor het eerste seizoen Fringe: “Maar luister goed, J. J. Abrams en consorten! Zorg dat al die potentiële awesomeheid ook echt tot bloei komt in seizoen 2! Don’t let me down, ok?” Nu dit tweede seizoen tot een eind is gekomen is het moment dan eindelijk daar. Het was een beetje ‘n bumpy road om tot de conclusie te komen, maar het mag gezegd worden; Fringe is bij deze officieel bestempeld als zijnde Freakin’ Rad.
De formule van de serie is nog steeds in grote lijnen hetzelfde. We volgen FBI agente Olivia Dunham die te maken krijgt met een hoop bizarre zaken die allemaal een link hebben met vreemde experimenten en sinistere samenzweringen. Ze wordt bijgestaan door de mentaal instabiele dokter Walter Bishop en zijn zoon Peter, plus assistente Astrid en de baas van het Fringe Division clubje, agent Broyles.
Wat me zo tegenviel aan het eerste seizoen was de grote hoeveelheid afleveringen die weinig toe leken te voegen aan een overkoepelend plot. In haast elke intro zien we iemand aan een gruwelijk eind komen, vervolgens komen we in de 40 minuten daarna er achter hoe de vork in de steel zit en de week erna krijgen we weer een compleet ander soort mysterieus incident, zonder onderlinge links met elkaar. Het duurde 10 afleveringen voordat ik voor het eerst enthousiast werd over wat er gebeurde, en de filler episodes die daarna alsnog zouden volgen waren iets beter te behappen omdat er nu tenminste een overkoepelend plot was wat langzaam ontvouwd werd. Wees gewaarschuwd; vanaf dit punt zijn er spoilers voor seizoen 1!
Seizoen 2 begint meteen prima met gedaantewisselende moordenaars uit het beruchte parallel universum (waar de Twin Towers nog staan!) en Olivia die op een wel heel erg pijnlijke manier terugkomt van haar uitstapje hierheen. Ze heeft een belangrijke opdracht gekregen van William Bell maar haar terugkomst heeft nogal wat nare gevolgen gehad, en ze kan zich maar weinig herinneren. Een iets te makkelijke manier om de belangrijke reveals uit te rekken tot we een paar afleveringen verder zijn, maar vooruit.
De onthulling die in aflevering 4 komt voorspelt niet veel goeds; een parallele dimensie en de onze ondergaan binnenkort een soort botsing wat één van de twee compleet zal vernietigen. De gedaantewisselaars proberen dit te bespoedigen of manipuleren. So far so good! …En dan krijgen we weer 3 matige filler episodes voor er weer iets boeiends gebeurt.
Aflevering 11, ‘Unearthed’, is overigens een nooit uitgezonden niemandalletje uit seizoen 1 dat nu alsnog op de buis verschijnt. Had niet gehoeven, het verhaal is saai en als extra verwarrend element is een personage dat in de loop van seizoen 2 doodgaat dus nu ineens weer springlevend. Zonde van de tijd.
Na nog wat extra filler afleveringen die qua kwaliteit variëren van ‘mwah’ tot ‘was wel ok’ komen we aan bij aflevering 15, Jacksonville. Ik was een beetje teleurgesteld aan het raken in het seizoen tot dat punt; er waren wel een paar geinige reveals geweest maar het wilde maar niet op stoom raken. Vanaf Jacksonville gaat dan eindelijk de handrem er af en schieten we ineens een bizar hoge versnelling in. Tot aan de season finale gebeurt er nu in elke aflevering wel iets waarvan je rechtop in je stoel gaat zitten en Fringe knalde ineens als een vuurpijl omhoog in mijn ‘Must See TV’ lijstje.
Het absolute hoogtepunt van seizoen 2 is de directe opvolger van Jacksonville, genaamd ‘Peter’. Hier hebben we als kijker op zitten wachten; antwoorden op enkele belangrijke vragen, en dingen worden ineens zó veel duidelijker en boeiender. De aflevering speelt zich voornamelijk af in de periode voordat Walter opgenomen werd in een gesticht en is doordrenkt van de retroheid. Zelfs de intro is aangepast voor het nieuwe tijdskader, een geniale knipoog met cheesy synths en old school computer graphics. Een indrukwekkende mix van drama, callbacks en het uitdiepen van de relevante personages.
Speaking of which; een dikke, vette buiging voor John Noble is zeker op zijn plaats. Hij brengt Walter Bishop op een steeds indrukwekkender niveau tot leven. Iedereen verbleekt qua acteerwerk bij Noble, die elke emotionele bui perfect weet te brengen en Walter echt een fascinerend personage maakt.
Anna Torv acteert ook wat spannender en haar personage Olivia krijgt wat interessantere dingen te doen. Even lijkt het er op dat ze in de eerste afleveringen wat vage powers krijgt, maar gelukkig houden de schrijvers het wat subtieler. Saillant detail; mevrouw Torv is het achternichtje van Rupert ‘Right-wing scumbag’ Murdoch, de biljonair die toevallig ook Fox onder zijn beheer heeft, het station is dat Fringe uitzendt. Tsja, zo kan ik ook wel een hoofdrol krijgen in een serie van J.J. Abrams. Pff.
Maar goed, de rest van de cast. Peter Bishop lijkt weer wat achter te blijven qua ontwikkeling, pas tegen het eind gebeuren er wat enigszins boeiende dingen rond dit figuur. De shady connecties die hij in de eerste afleveringen had worden maar zelden opgerakeld. En kan iemand zich nog een aflevering herinneren waarin hij opnieuw contact maakt met een oude vriendin wat ergens heen leek te gaan? De schrijvers in ieder geval niet.
Astrid blijft helaas nog steeds een veredelde lab-assistente. Boe! Olivia’s zus en nichtje zijn de eerste afleveringen ineens verdwenen blijkbaar. Het is alsof er flink bezuinigd is op de achtergrondacteurs want ook de scènes in het FBI hoofdkantoor zijn extreem getrimd. Weg zijn de ruimtes vol aan Fringe-zaken werkende agenten. De schaal lijkt zo wat kleiner te worden en dat is toch wel een tikkie jammer. Het zal te maken hebben met het feit dat de productie naar Canada is verhuisd aangezien het goedkoper is om daar te filmen. Fijn bijkomend voordeel; Fringe ademt zo nóg meer het X-files sfeertje uit, en ik vermoed dat sommige filmlocaties in beide series gebruikt zijn. De afleveringen ‘Night of Desirable Objects’, ‘Johari Window’ en ‘Northwest Passage’ hebben dit echt heel sterk. Dat is niet direct een slecht iets, overigens.
De logica in het schrijfwerk is soms nog ver te zoeken, erg serieus moet je Fringe dan ook niet nemen. Uiteindelijk komt het in elke spannende situatie er op neer dat Olivia of Peter een showdown heeft met de Baddie van de Week, ongeacht hoeveel extra FBI agenten in eerste instantie een gevaarlijke locatie binnengaan. Als je bijzonder kritisch bent komt Olivia echt over als een bijzonder incompetente agente. Wie gaat er nou een zojuist ontdekte geheime kelder in zonder dit te melden aan je collega’s die letterlijk enkele meters van je vandaan dezelfde locatie doorzoeken? Dat soort zut dus. Suspension of disbelief is nog steeds nodig, en de serie kijkt het beste weg als je iemand bent die zich niet zo snel stoort aan dit soort ‘we moeten de hoofdpersoon in gevaar brengen’ scriptschrijven.
Hm, ik lijk ineens wel erg negatief weer he? Zo erg is het allemaal niet hoor. Een serie die een hele aflevering besteedt aan Walter Bishop die zijn eigen super-weed rookt en stoned als de neten een verhaaltje vertelt aan Olivia’s nichtje wat een mix is van noir/steampunk/musical krijgt wat mij betreft altijd het voordeel van de twijfel. Het mag dan tellen als ‘filler’ aflevering, maar het is er een die echt vol zit met heerlijke callbacks en details, plus ook nog eens een heel mooi en schrijnend inzicht geeft in Walter’s psyche.
Als we eindelijk met zwetende handjes bij de season finale aankomen voelt dat als de conclusie van een verhaal waar al 2 jaar naartoe gewerkt wordt. Ik kan me ergens indenken dat de makers in het geval de serie gecancelled zou worden op een bevredigend punt wilden eindigen als ze dan tóch moesten stoppen. De finale is een dubbelaflevering die gewoon prima in elkaar zit, vol zit met goede onthullingen over de ‘andere Aarde’ waardoor je kunt begrijpen hoe zij ‘ons’ als de grote vijand zien, hun wereld is echt flink aan het aftakelen. Oh, en blijkbaar zijn de comics op alternate Earth iets anders; we zien verwijzingen naar ene Red Lantern, en de klassieke Dark Knight Returns heeft nu blijkbaar Superman in de hoofdrol. Awesomely geeky!
Het seizoen mag dan misschien niet met een intens heftige climax eindigen, dan nog is er een hele fijne twist die kijkers tot aan het al aangekondigde derde seizoen zal laten watertanden door de potentiële mogelijkheden.
Het duurde even, maar Fringe heeft zich uiteindelijk bewezen staande te kunnen houden tussen al die andere gave sci-fi series. En nu maar hopen dat Fox alsnog niet cancel-happy wordt en het hele feest vroegtijdig beëindigt. Mocht dat gebeuren is er altijd nog de hoop op het vinden van een alternatief universum waarin de serie wél doorging.
geschreven door Bartelen op 4 juni 2010
Deze serie blijft zijn waarde houden, de mindere positieve beschrijving over deze serie hier, vind ik onterecht. Over smaak valt te twisten maar deze serie is verassend, boeiend en vernieuwend.