2
Hatebeak en Caninus – Beestachtige Metal
Bij metal denk je misschien al snel aan clichés als spikes, bezweet leer, schedels, ongewassen lang haar, vlammenwerpers… you know, the usual. Ook hebben de extremere uitwassen van het genre wat negatieve associaties, iets dat de heren Egregius en Grafherrie al hebben besproken in hun reviews die me nachtmerries gaven en mijn bedplas-problemen met 300% vergrootten. Maar… metal kan ook verrassend uit de hoek komen. In een jasje gestoken zijn dat zó onverwacht idioot is dat je niet anders kan doen dan lachen. Dames en heren, spits uw oren, want we gaan luisteren naar metal die bij de beesten af is. Letterlijk.
Caninus
Woon je toevallig in een buurt waar de buurman een oversized rottweiler heeft die je elke zaterdagmorgen wakker maakt met een hoop onnodig geblaf? En heb je je wel afgevraagd ‘wat nou als iemand die takkeherrie opnam met een hoop metal-gitaargejengel er overheen?’. Nee, natuurlijk niet! Je bent een normaal persoon, toch? Maar de heren van Caninus laten dingen als ‘smaak’ en ‘idiote concepten’ hun droom niet in de weg staan. Hun droom om een metalband te starten waarin honden alle vocals voor hun rekening nemen.
Juist.
Honden.
In een metalband.
En hoe suf dat ook klinkt, het eindresultaat is eigenlijk, heel eerlijk gezegd, niet eens zo vreselijk. De instant vluchtreactie die in de lagere regionen van mijn fragiele lichaam ontstaat bij het diepe gegrom van de 2 pitbull terriers combineert best aardig met de zware metalriffs die tegelijkertijd door mijn brein pulseren. Check het zelf maar:
OK, vooruit, misschien is het toch wél vreselijk. En hilarisch. Tracks van Caninus hebben titels als ‘Bite the Hand That Breeds You’ en ‘Give Me the Paw’. Er is één album uit 2004, getiteld ‘Now the Animals Have a Voice’ en sindsdien zijn nog 2 albums uitgekomen waarin de band de spotlight deelt met een andere artiest…
Hatebeak
Één van die andere artiesten is Hatebeak. De frontman hiervan is de 19-jarige Waldo, die niet goed kan tegen luide geluiden en dus daarom alleen maar in de studio te vinden is en niet live on stage. Waldo is de meest awesome zanger van de meest awesome metalband die ooit door de diepste krochten van de hel is uitgebraakt. Waldo is namelijk een papegaai. Een pagegaai?!?
EEN PAPEGAAAAIII!!!
Er zijn nog geen woorden uitgevonden die je kunnen voorbereiden op wat er nu gaat volgen, dus het enige wat je op dit punt rest is een random track te beluisteren. Zet een helm op als het kan, cuz your mind is about to be blown to smithereens:
De onnatuurlijke schelle piep- en kraakgeluiden die uit dat gevogelte komen rollen… whoa! Dát klinkt pas evil! Geen wonder dat de cover van één van hun 3 (split) albums, The Thing That Should Not Beak, die overduidelijke Cthulhu-verwijzing heeft. Dit is geen muziek om met een glaasje cognac op de bank op je gemak te luisteren. Hell, het is niet eens muziek. Ik heb daarentegen wel kromgelegen van het lachen bij het beluisteren van tracks als ‘Hellbent for Feathers’ of ‘Bird Seeds of Vengeance’, en dat is ook de bedoeling. Het mag dan een gimmick band zijn, in dit geval is de gimmick zeker een geslaagde. En ik betrap mezelf er nog af en toe op om weer een random track langs te laten komen. De all-over-the-place vocals (vogels?) zijn zó freaky, dat hoor je nergens anders. Of je moet in een dierenwinkel werken.
Dat kan beterrr
Het lijkt me duidelijk; hier bevinden we ons in een niche markt waar nog genoeg terrein te veroveren is en de concurrentie met een hondenkoekje of zak zonnebloemzaadjes tevreden gesteld kan worden. Ik heb de smaak te pakken en meteen een begin gemaakt met mijn nieuwe project. De ingrediënten zijn simpel genoeg: een badkuip met ijskoud water, een vuilniszak vol vers-gevangen zwerfkatten en een ingeplugd broodrooster. Nu nog een goede microfoon vinden en het eerste album van Traumatised Pussy kan opgenomen worden!
geschreven door Bartelen op 22 juni 2010
LOL @ al de Judas Priest songtitelverwijzingen
*bulder*, had niet verwacht hier op DorkSide nog eens recensie te zien van deze bands, en van jouw hand, geniale shite