4
Let The Right One In (2008)
Het schijnt traditie te zijn. Luidkeels schreeuwen in de bioscoop. Althans, op Imagine, het horror- en fantasyfilmfestival dat jaarlijks plaatsvindt en dat zojuist is afgelopen. Elk jaar kun je er de nieuwste films zien die doorgaans niet het grote scherm bereiken. De winnaar van vorig jaar, Let the right one in (2008), was al bijna aan mijn aandacht ontglipt tot ik me laatst afvroeg of er ooit eigenlijk nog wel goede vampierfilms zouden verschijnen. 30 Days and 30 nights was aardig maar te action-packed om een gehele film lang interessant te blijven, in Blade maken geweren meer de dienst uit dan vlijmscherpe tanden terwijl de tweetanden van The Lost Boys zich meer zorgen te maken over hun kapsels. En in Twilight lijken vampieren alleen eerder gepreoccupeerd met het vinden van vrijdagavond-dates dan sappige mensennekken.
Not another teen vampire movie
En hoewel ook deze film vol tieners zit, toont Zweedse Let the right one in van Tomas Alfredson aan dat miljoenenbudgetten, bombastische actie en sterrencasts volstrekt onnodig zijn voor het maken van een ware vampierenklassieker. De twaalf-jarige Oskar Eriksson (Kåre Hedebrant) is het type softy punch-bag, en dus bijkans erg populair onder de klasgenootjes met losse handjes. In het deprimerende wijkje te Stockholm waar Oskar woont ten tijde van Soviet-dreiging en Rubic’s Cubes (jawel, de jaren ’80) en dat uitpuilt van grauwe appartementencomplexen, valt dan ook weinig te beleven. Op een avond speelt hij buiten, na de zoveelste ruzie met zijn ouders, en zit vooral lekker gekwetst te wezen tot daar ineens Eli (Lina Leandersson) vanuit het niets opduikt. Oskar bijt haar toe dat ze ‘vreemd ruikt’, en een nieuwe vriendschap is geboren tussen de twee. Weinig verbazingwekkend blijkt Eli dus een vampier te zijn, en draait de film om de vriendschap en levens van de twee.
Good old vampires
Het is erg verfrissend te merken dat regisseurs toch nog altijd in staat zijn om een beproefd concept te laten wat het is, en er desondanks nieuwe twisten aan weten te geven. Het is zoveel makkelijker mee te gaan met de hype, en het vampierenconcept eens lekker te re-booten of gewoon het vampierenthema te misbruiken om een wanstaltig gebrek aan een goed verhaal te maskeren en via wat flitsende kogels er zoevende actie aan op te hangen (yes Blade, I’m looking at you!). Let the right one in is één van de meeste originele vampierenfilm sinds decennia. Nu verschijnen er ook weer niet zoveel, dus dat was niet zo moeilijk. Maar de film, overigens een verfilming van John Lindqist’s bestseller, weet bijna een realistische kijk te bieden op hoe vampieren onder mensen zouden leven. Vergeet het eeuwige beeld dat vampieren slechts van adel zijn en in een kasteel leven te Transsylvanië, hier wonen ze onder ons. In een appartement. Zijn niet allemaal van adel (hey, wie is dat nog wel tegenwoordig?), en niet elke slachtpartij eindigt succesvol. Je vraagt je meteen af hoe het kan dat er niet eerder een soortgelijke film is gemaakt?
Artsy indie
Het camerawerk is prachtig stilistisch en het is wonderbaarlijk hoe de kinderfilm in vermomming zich ontpopt tot een horrorfilm van formaat. Het tempo van de film zal misschien voor mensen die vampieren meteen aan Underworld denken aan de trage kant liggen, het zorgt tevens voor een uiterst sfeervolle macabere dans tussen Eli en Oskar. In een kil, winters landschap groeien Eli en Oskar steeds meer naar elkaar toe, terwijl de kijker zich de gehele film afvraagt: zal de hongerige Eli zich vergrijpen aan Oskar’s jonge nekje? En mag ze dat? Want vampieren mogen slechts binnenkomen wanneer uitgenodigd? Of laat Oskar haar maar wat graag toe in zijn eenzame leventje? Bezegelt Oskar daarmee zijn eigen ondergang of zal uiteindelijk Eli toch die houten spies door het hart krijgen? De spanning doet menigmaal het bloed van de toeschouwer op kundige wijze opborrelen danwel verstommen. Of het nu gaat om de seksuele spanning tussen de twee pubers, de dreiging dat Eli elk moment Oskar zou kunnen verslinden, of dat Eli’s schuilplaats door oplettende bewoners wordt ontdekt, of de spanning of Oskar uiteindelijk de keuze voor Eli maakt of voor zijn familie met wie hij regelmatig puberend overhoop ligt. Tel daarbij dat de horrormomenten tussen de vele emotionele stoombaden zo spaarzaam zijn dat elke slachtpartij als een mokerslag aankomt, en Let the right one in kan rechtstreeks in de Top10 lijstjes van all-time vampierenfavorieten.
Helaas
Zoals altijd met goede films, moet Hollywood het nog eens dunnetjes overdoen. Een Amerikaanse variant met Cloverfield-regisseur Matt Reeves is in de maak. Wees echter verstandig. Laat eerst maar eens de Zweedse Let the right one toe in je huiskamer om zijn tanden in je te laten zetten. Je bent er eeuwig dankbaar voor.
geschreven door Doctor Clavin op 2 juni 2010
Bizar. Ik kan me een kinderserie uit m’n jeugd herinneren van Scandinavische makelij, waarin vampieren ook al het opvallende kenmerk hadden dat ze een vreemd luchtje hebben. Vraag me af of dat bij de folklore hoort daar.
Kwam deze film “toevallig” laatst tegen en ben er errug benieuwd naar inderdaad : )
Hele mooie film inderdaad. De remake is met Chloe Moretz (Kick-Ass).. Ik weet nog steeds niet of ik daar wel of niet op zit te wachten..
Heb hem net gezien en wat een FANTASTISCHE FILM!! Prachtig camerawerk, goede muziek. En een paar huiveringwekkende scènes. Mijn vriendin en ik kwamen met een heel andere interpretatie aan het einde van de film dan het boek blijkbaar heeft. Wij vroegen ons af “zou ze dit elke 30-40 jaar doen, een nieuwe guardian vinden?” Helaas blijkt volgens het boek Håkan niet haar vorige guardian te zijn, maar iemand héél anders…