4
Party Down – seizoen 1 & 2
Je moet maar geluk hebben met het vinden van je droombaan. Zonder een flinke dosis geluk, netwerk-contacten of ouderwets hardcore doorzettingsvermogen kom je vermoedelijk in dezelfde situatie terecht als de personages in de serie Party Down; dodelijk saai werk dat met elke dag je ziel een tikkie verder laat afbrokkelen. Gefrustreerd je werkdag door moeten komen samen met collega’s die compleet tegenstrijdige persoonlijkheden hebben? The Office bewees al dat daar prima comedypotentieel in zit, en Party Down zet die lijn lekker door.
Ik kan me goed voorstellen dat deze serie je helemaal niets zegt; ik heb de naam zelf ook toevallig online ergens opgevangen en werd benieuwd genoeg om één aflevering te proberen. Gelukkig maar, want Party Down blijkt een verrassend geslaagde comedyserie te zijn met een hele fijne mix van goede cameo’s en scherp schrijfwerk. Uitgezonden op het Amerikaanse Starz netwerk (en wie heeft dáár nou van gehoord?) is het tweede seizoen zojuist afgelopen.
Het uitgangspunt werkt sowieso prima als platform voor funny stuff. Party Down is de naam van een quasi-succesvolle cateringservice die opereert in en om Los Angeles. Het grootste deel van de medewerkers heeft iets met de filmindustrie; men was ooit acteur, wil het graag worden, of hoopt op het doorbreken met een script. Voornamelijk zijn het types die op de weg naar succes gestrand zijn in hun huidige werk en nu uitgeblust de (werk)dagen proberen door te komen, hopend op iets beters. Klinkt vrij deprimerend als je het zo leest, maar de personages maken het allemaal lekker vermakelijk.
Hoofdpersoon Henry is de enige echt normale gast; een carrière als acteur die niet verder kwam dan wat bierreclames, en met de handdoek keihard in de ring gegooid mag hij nu voor barkeeper spelen bij de suffige evenementen waar Party Down voor ingeschakeld wordt. Henry is cynisch en heeft geen hoop en dromen meer; my kinda guy. De teamleider is Ron, een doofus die evenveel autoriteit uitstraalt als een dode zeekoe. Hij wordt pijnlijk awkward neergezet door Ken Marino, en gedurende de serie kun je niet anders dan medelijden voelen voor zijn sneue pogingen om zelfrespect op te bouwen. Casey (Lizzy Caplan) is de niet op haar mondje gevallen jongedame die het wil maken als stand-up comedian maar steeds afgewezen wordt. Ze is heerlijk bijdehand en ook nog eens bijzonder easy on the eyes. Roman is de creepy nerd zonder EQ met een voorkeur voor hard sci-fi die constant overhoop ligt met de aantrekkelijke maar extreem oppervlakkige surfer dude Kyle die alles doet om een rol te krijgen. Constance is als hekkensluitster de has-been actrice met een geschiedenis van excessen, die de serie aan het eind van het eerste seizoen verlaat en uiteindelijk vervangen wordt door Megan Mullally (je weet wel, dat drukke vrouwtje uit Will & Grace) wiens personage Lydia nog niet écht uit de verf komt tot op heden.
Elke aflevering van 25 minuten begint en eindigt op het evenement waar men die dag mag opdraven. Een sweet sixteen verjaardagsfeest, bruiloft, bijeenkomst van conservatieve studenten, de afterparty van een adult movie prijsuitreiking, een middelbare school reünie, etc. Het mooie is dat we de Party Down crew zo alleen leren kennen op de oppervlakkige manier waarop collega’s in elk soort werk dat doen. De levens die men buiten hun baan om heeft zijn minder relevant, en de focus houden op de werkvloer is een goede keuze van de makers.
De humor komt voornamelijk uit de personages en hun verveelde en/of gefrustreerde interacties dan random wacky meuk die duidelijk in het verhaal is geschreven om naar een funny payoff te kunnen werken. Er zijn een hoop tenenkrommende momenten door de vrij realistische manier waarin het geheel wordt gebracht (geen laugh-track of live publiek, gelukkig) en de serie doet soms een beetje denken aan The Office gemixed met Curb Your Enthusiasm.
Het kan misschien een aflevering of twee duren voor Party Down die ‘klik’ bij je maakt, want de personages en situaties zijn niet heel erg gebruikelijk en men gaat niet voor de meest obvious grappen. De meeste afleveringen zijn stand-alones, al zijn er wat rode draadjes die fijn zijn voor de vaste kijker. Ook wordt er in de 10 afleveringen van seizoen 1 mooi toegewerkt naar een moment waardoor de groepsdynamiek in het volgende weer anders wordt. Het is interessant om te zien dat Henry meer autoriteit krijgt en zowaar verantwoordelijkheden op zich gaat nemen. Als je op de laagste rang van de carrièreladder zit zonder kans om hogerop te klimmen, kun je het daar dan niet wat comfortabeler maken? Seizoen 2 heeft wel wat meer onderhuids sneu drama wat dieper ingaat op thema’s als ‘niets met je leven bereiken’ en ‘is dit het nou?’, al gaat het nooit ten koste van de comedy. We voelen sympathie voor de personages die in hun werk omringd zijn door rijke, succesvolle mensen en dit nooit zelf kunnen evenaren, maar lachen net zo hard wanneer ze compleet op hun bek gaan.
Dit is overigens geen serie die je met je kleine zusje op de bank moet kijken. Er is functioneel naakt, er wordt flink gezopen, drugs worden niet geschuwd en de scheldwoorden vliegen je om de oren. Het hoogtepunt is de altijd prima J.K. Simmons die een grofgebekte filmproducent speelt en de meest onsubtiele quotes ophoest als “Fuck him. Fuck his face off. And when he bends over to pick it up, fuck him in the ass.” Met de delivery van Simmons erbij lig je geheid krom van het lachen. Verdere gastacteurs zijn o.a. George Takei, Ed Begley Jr., en een totaal verrassende Steve Guttenberg in een van de beste afleveringen in de serie.
Ook al is je werk nog zo geestdodend en zelfrespect-wegzuigend, dan kun je opgelucht ademhalen dat je niet bij Party Down werkt en zo’n lullig roze strikje moet dragen en goedkope hapjes mag serveren aan vreselijke mensen met te veel geld en succes. Schadenfreude is hier toegestaan, en zelfs een goede manier om de zelfrespect-batterij weer op te laden voor je de volgende dag weer terug de arbeidsmarkt op mag strompelen. I feel your pain, man.
geschreven door Bartelen op 28 juni 2010
Het zat er al aan te komen vanwege wat tegenvallende ratings, maar het doet toch zeer: “After careful consideration, we’ve decided not to continue on with subsequent seasons of Party Down”. DAMNIT!
Het is altijd jammer om goede series te zien verdwijnen, maar net als ik met Arrested Development (de beste serie OOIT), kun je je troosten met de gedachten dat je tot een selecte groep mensen hoort die het wel begreep..
AD staat nog steeds op mijn ‘moet nog kijken’ lijstje, ben ook een grote David Cross fan dus elke serie waar hij als regular inzit is al dik prima wat mij betreft. En ach, zelfs Futurama is weer terug, dus je weet maar nooit of een gecancelde serie met een enthousiaste fanbase alsnog een tweede kans krijgt! (Blijf dromen, Bartelen, blijf dromen..)
Cross is echt geniaal in AD, maar wat de serie pas echt onderscheid van andere goede comedyseries, zijn toch echt wel de geniale gastoptredens, de industry jokes (de serie kampte sinds seizoen twee al met moeilijkheden, die in de serie letterlijk vermeld werden voor de oplettende kijker) en de terugkerende running gags. Genialiteit ten top.