1

Terminator: The Sarah Connor Chronicles

Laten we eerlijk zijn; Terminator Salvation was niet de, erm, salvation waar fans van de franchise op zaten te wachten. Ooit was ik nog benieuwd naar de post-apocalyptische en door Skynet gedomineerde toekomst, maar dat viel uiteindelijk toch best tegen. Voor een mogelijk alternatief moeten we in Terminator-tijdreis-stijl terug naar het begin van 2008, waar de Fox serie The Sarah Connor Chronicles (TSCC) hopelijk de bittere nasmaak van Salvation kan wegspoelen. Tot aan seizoen 2 dan, want het zootje is door Fox uiteindelijk gecancelled. Een beetje zuur, maar ik kan begrijpen waarom.

Er is een risico wanneer je een serie maakt die zwaar leunt op een franchise met een hoop time-travel. Op wat specifieke details na lijkt het verhaal namelijk in de films al grotendeels verteld te zijn, plus weten we al wat er in de toekomst gebeurt en zou je denken dat er daardoor weinig verrassingen meer mogelijk zijn. Toch weet TSCC nog genoeg ongebruikte insteken te vinden om interessante dingen te laten gebeuren.
Dat gebeurt eigenlijk meteen al in de pilot, die een tijdje na de gebeurtenissen in Terminator 2 plaatsvindt. Sarah Connor doet haar best om samen met zoon John een rustig leventje te leiden en vooral geen spoor achter te laten wat Skynet in de toekomst kan vinden. Maar ja, killer robots laten zich niet zomaar uit het veld slaan, en zo zit er alsnog in mum van tijd een Terminator in John’s nek te hijgen. Ew. Gelukkig is er ook iemand naar het heden teruggestuurd om Connor te beschermen, in dit geval de vrouwelijk lijkende robot die zichzelf Cameron noemt. Met de hulp van Cameron weet men te ontvluchten aan de Terminator, op een wel heel erg interessante manier: door een aantal jaar de toekomst in te reizen. Dat hierdoor de gebeurtenissen uit de derde film ongedaan gemaakt worden is niet eens zo’n ramp, het zorgt er in ieder geval voor dat de schrijvers wat meer vrijheid krijgen om met nieuwe ideeën te komen. Het uitgangspunt blijft hetzelfde als de tweede film: stop Skynet, bescherm John.

De naam van de serie zegt het al; het draait voornamelijk om Sarah Connor, gespeeld door Lena Headey. Ik moest eerlijk gezegd even wennen aan mevrouw Headey in de rol, voornamelijk omdat ze totaal niet lijkt op Linda Hamilton. Suf van me, I know. Headey weet uiteindelijk aardig te overtuigen als taaie actie-chick met een hoop mentale issues. Thomas Dekker stapt in de schoenen van John Connor, en de te verwachten rebelse emo-tiener-insteek ligt er gelukkig niet al te dik bovenop. Summer Glau trekt een hele rits met creepy robot-tics uit de kast voor Cameron, en ze is toch stiekum wel het leukste aan de serie. Haar levenloze gedrag werkt prima, al is ze in het begin van de pilot (wanneer we nog niet weten dat zij een robot is OH SHIT SPOILERS) opvallend menselijk qua gedrag, wat in de rest van de serie nooit meer terugkomt. Brian Austin Green (oftewel ‘die ene dude uit Beverley Hills 90210 oh mijn god waarom wéét ik dat??’) rondt de vaste crew af als Derek Reese, de oudere broer van Kyle die terug in de tijd wordt gestuurd en de Connors probeert te helpen.
De meest opvallende casting keuze;  Shirley Manson in seizoen 2 als directrice van een mysterieus bedrijf. Je weet wel, de lead zangeres van Garbage. Shirley Manson? Seriously? Seriously. Ze acteert wat houterig in den beginne, maar haar personage wordt wel een van de interessantere op de lange termijn.

De serie heeft wat mij betreft een groot nadeel waardoor deze moeilijk aan te raden is voor elk type televisiekijker; het momentum is namelijk nogal wisselend. Dit heeft deels te maken met het concept van de serie. Ook al willen Sarah en John proberen om Skynet te stoppen, dan nog is het geen missie die een duidelijke progressie van beginpunt A naar showdown B heeft. Een groot deel van de tijd weten de personages niet zo goed wat te doen of kunnen ze pas in actie komen als er een andere partij een eerste zet maakt. Ook zijn de Connors gedwongen onder te duiken, dus het wissen van hun sporen en vernietigen van mogelijk bewijsmateriaal neemt ook tijd in. Door al deze zaken is er niet echt een solide richting waar de serie zich strak aan kan houden. Pas na de introductie van een Deus Ex Machina moment waarbij een dodelijk verwonde soldaat uit de toekomst een zooi namen in bloed in de kelder van de Connors achterlaat heeft men weer een goede reden om de deur uit te gaan.
Afleveringen zullen onderling niet al te sterk met elkaar verbonden lijken. Er zijn een aantal stand-alones die achteraf weinig nieuws introduceerden of gewoon niet zo super fascinerend waren. Ook is er een hoop slooome opbouw in een subplot of twee wat pas tegen het eind van seizoen 2 echt relevant gaat worden. Bepaalde personages verdwijnen wat naar de achtergrond en het is soms wat lastig om bij te houden wie nou precies wat deed. Cameron zal een paar afleveringen in seizoen 2 amper wat bijdragen en de serie lijdt er dan duidelijk onder. Bijkomend nadeel is het feit dat dit een drama/actieserie is, en geen pure actieserie.

Maarrrrr niet alles is doom and gloom in het Terminator universum. De serie mag dan de casual kijker niet direct zoveel voldoening geven, maar de fans van de franchise zullen hier best een hoop plezier uit kunnen halen. TSCC gaat dieper in op een aantal zaken waar in de films gewoon geen tijd voor was, maar die je je misschien wel eens hebt afgevraagd (als je echt niets beter met je tijd te doen hebt). Dingen als: wie was Kyle Reese vóór Judgment Day? Zijn er mensen in de toekomst die juist met Skynet samenwerken? Wat gebeurt er als de herprogrammering van de beschermer-Terminator wegvalt? Kan Skynet het tijdreisconcept niet op creatievere manieren gebruiken? Ook zijn er fijne verwijzingen naar de eerste twee films: uit de toekomst teruggestuurde soldaten kijken bijvoorbeeld nerveus op als honden blaffen, en we zien Sarah’s litteken wat ze overhield van de T-1000 aanval uit de finale van Terminator 2. Ik kan niet de enige zijn die helemaal giddy wordt van dat soort details.. toch?

De relatie tussen Sarah en Connor krijgt best wat screen time, en dat is gelukkig niet zo cheesy als het lijkt. Het gaat hier dan ook om een vrij kromme moeder-zoon relatie; niet iedereen wordt bij het opgroeien door moederlief getraind om een toekomstige messias/supersoldaat te worden. Gek genoeg ik wel trouwens. Je zou eens moeten zien hoe goed ik om kan gaan met een AK-47. Anyways, Sarah voelt zich schuldig door wat ze haar zoon aandoet, zijn jeugd is zo goed als vergooid en het is aan haar om John zo goed en kwaad als het kan te beschermen/begeleiden zonder dat hij eindigt als een emo hoopje tienerprut. Daar komt nog eens bij kijken dat Sarah zichzelf minderwaardig gaat voelen vergeleken met Cameron, die immers niet hoeft te slapen of geen emoties heeft die haar keuzes beïnvloeden. Sarah is niet echt een geweldige moeder, en niet zo’n goede beschermer als ze zou kunnen zijn… Dat zorgt voor wat persoonlijke issues die naar voren komen in een aantal rustige afleveringen van seizoen 2 die actie-fans in slaap zullen sussen maar eerder aanslaan bij kijkers die de psychologische ontwikkeling van mama Connor interessant vinden.
Tegelijkertijd is John ook gefrustreerd; dude just wants to get his rocks off. Zeker als er constant een Summer Glau-bot langshuppelt, al dan niet luchtig gekleed (Yeah baby!). Controle over zijn leven heeft ‘ie al helemaal niet. Het liefst zouden zijn beschermers hem in een veilige locatie verstoppen tot aan Judgment Day, de hele toekomst van de mensheid hangt immers van zijn bestaan af. Maar ja… dat wordt ook geestdodend saai op den duur. En hoe oneerlijk is het wel niet dat jouw levensloop al voor je beslist is? “Jij wordt de redder van de mensheid, dus je mag niet doodgaan en vooral niet opvallen en een echt leuk leven zul je zo niet hebben, sorry gast”. Thanks, jerks!

Het is zonde dat TSCC niet meer dan 2 seizoenen heeft mogen bestaan, want vanaf de aflevering ‘Complications’ wordt er een plotelement geïntroduceerd dat zo, zo veel potentie heeft dat ik er duizelig van word; het gegeven dat de dingen die de hoofdpersonen in het heden veranderen zorgen voor andere toekomsten waar Judgment day anders verlopen is, inclusief terugkerende mensen met herinneringen die verschillen met die van andere tijdreizigers. Is dat vet of wat!? Ook het idee dat er in de toekomst verschillende facties bestaan die hun eigen motivaties hebben om in het heden te rommelen is een hele interessante, al was het nog niet meer dan een verhaallijn in wording die ongetwijfeld in een later seizoen belangrijker zou zijn geworden.

Tegelijk is het ook zonde dat het gelimiteerde budget soms pijnlijk duidelijk is. Zo zou een aanval op een onderzeeër van de rebellen in de toekomst door een gigantisch Terminator-schip een intens en kick-ass moment moeten zijn. Helaas zien we hier niets van en vindt alle actie plaats in 2 metalen kamers met lichtjes op de muren. Het is niet zo erg als het soortgelijke moment in Mega Shark Versus Whatever, maar het blijft alsnog wat awkward om te zien. Natuurlijk is het budget voor een televisieserie met gedaantewisselende robots en exploderende auto’s beperkt, dus zijn er genoeg rustige afleveringen zonder heftige effecten om voor (het sporadisch gebruik van) de dure special effects te compenseren. Toch kun je je afvragen of dit de serie niet vroegtijdig de nek om heeft gedraaid. Bij de naam Terminator denk je vermoedelijk aan actie, robots, guns, en niet aan introspectie en zelfs bij vlagen deprimerende situaties waarin mensen zich verstoppen voor iets dat ze niet aan kunnen zien komen. Er komen vrij interessante vraagstukken en persoonsgebonden complicaties langs, maar wil je niet liever twee cyborgs met elkaar op de vuist zien gaan terwijl de hele omgeving aan gort wordt gebeukt? Ik kan me daarom goed voorstellen dat je bij het kijken van TSCC ergens vroegtijdig afhaakt. Dat is toch wel jammer, anders mis je afleveringen als ‘Self Made Man’ waarin een Terminator per ongeluk 100 jaar te ver terug in de tijd wordt gestuurd, en deze zich alsnog voorbereidt op het uitvoeren van zijn missie. Een bijzonder prettig concept wat een verfrissende blik werpt op de standaard tijdreis-formule, iets wat de serie eigenlijk te weinig deed.

Terminator: The Sarah Connor Chronicles is een hele lastige aanrader. Hardcore fans kunnen teleurgesteld zijn in het rustige tempo, en voor de kijker zonder voorkennis is er vermoedelijk te weinig smakelijk materiaal om de tanden in te zetten. De payoffs laten soms op zich wachten, het dialoog is wat zwakjes en de serie heeft over het algemeen geen duidelijke richting. Daar staat weer tegenover dat er leuke dingen met het Terminator concept worden gedaan, de kijker niet helemaal bij het handje wordt genomen maar zelf conclusies mag trekken, zo’n beetje alle dames in deze serie erg easy on the eyes zijn (en niet op die ‘fake bimbo’ manier), en er belangrijke personages vrij plots dood kunnen gaan. Één dood tegen het eind van seizoen 2 is vrij shockerend in z’n kille eenvoud. Je komt een Terminator tegen en je reageert een seconde te laat? Jammer, maar daar ga je. De schrijvers bewijzen best lef te hebben hiermee, andere series kunnen hier wel wat van leren.
Oh, en uiteraard eindigt de laatste aflevering met een hectische opeenstapeling van situaties en reveals die in de laatste 10 minuten tot een hoogtepunt komen en het verhaal een fascinerende nieuwe richting opduwen… en dan komen de credits voor de laatste keer langsrollen. Ja maar, ja maar? En hoe nu verder? My balls, they are the deepest blue.

Tsja, voor elk ding dat TSCC goed deed waren er twee dingen die weer een beetje suffig overkwamen. De kijker die door durfde te bijten werd niet altijd bevredigd achtergelaten. Te veel dialoog, het plot dat zeer rustig op gang kwam… niet gek dat de serie vroegtijdig is getermineerd, maar van mij had het feest nog langer door mogen gaan. Ik blijf daarom ook maar positief in mijn denken; met een beetje (heel veel) geluk komt er toch nog een follow-up. Hasta la vista, Sarah.

avatar geschreven door op 18 juni 2010

Een reactie op “Terminator: The Sarah Connor Chronicles”

  1. avatar Egregius schreef:

    Hmm, is het feit dat Fox een serie voortijdig cancelled niet *juist* teken dat de serie goed is? Hoe sneller de serie gecancelled wordt, hoe beter lijkt het soms. Ik kan wel wat voorbeelden noemen.. (reviews coming up!)

Reageer

Anti-Spam vraag :