0
Noroi (2005)
Wat maakt een horrorfilm voor jou als kijker geslaagd? Ben je pas tevreden als het nepbloed je om de oren spat en er zeker drie mensen een serie lichaamsdelen op creatieve manieren verliest? Of ga je liever voor een rustig ontvouwend plot met subtiele onderhuidse creepyheid die de gemiddelde kijker in slaap zou sussen? Ik ben niet zo’n moeilijke pipo wat dit betreft en kan met beide richtingen wel uit de voeten, al heeft de tweede categorie wel mijn voorkeur. Wat ik voornamelijk belangrijk vind voor de geslaagdheids-factor is horror die dingen een klein beetje anders probeert te doen. Noroi is een mooi voorbeeld van een wat slome film die me lekker ongemakkelijk liet voelen door een paar verfrissende elementen.
Deze Japanse productie uit 2005 heeft een prima opzet, en eentje die ik zelf nog niet zo vaak zag. De film wordt namelijk gebracht als een documentaire, gemaakt door ene meneer Kobayashi. Volgens de voice-over in het begin is deze wat mollige man een onderzoeker naar het paranormale die al meerdere films en boeken heeft uitgebracht. De film Noroi (‘the curse’) zou zijn laatste werk zijn; 2 dagen na het afronden hiervan brandde zijn huis af en kwam zijn vrouw om. Kobayashi himself verdween gedurende de brand en is niet meer teruggezien. Hierna begint Noroi pas echt en krijgen we langzaam maar zeker een beeld van de gebeurtenissen die leiden tot dat tragische einde.
Kobayashi en zijn cameraman beginnen hun nieuwe project met een bezoekje aan een gezin dat opvallende geluiden hoort bij de buren, voornamelijk weird babygehuil. En dat is vreemd, want de buurvrouw woont alleen samen met haar 8-jarig zoontje. Als Kobayashi een paar vragen wil stellen aan deze (creepy uitziende) dame valt ze hem haast in woede aan. Om het huis liggen dode vogels en zijn er vreemd gevlochten touwen te vinden. Kobayashi vertrekt uiteindelijk zonder antwoorden, uitgezwaaid door het gezin dat hem ontving. Er verschijnt een tekst in beeld; een auto-ongeluk enkele dagen later zou dit gezin het leven kosten, en de creepy buren verhuizen kort daarna.
Dit is een typische manier waarop de scènes in Noroi zich voltrekken. Kobayashi interviewt iemand, de cameraman probeert wat interessante dingen op te vangen, en waar mogelijk zijn er extra beschrijvingen die bepaalde zaken toelichten. Het voelt echt als een docu, en hierdoor zul je vermoedelijk wat makkelijker meegesleept worden door wat er op je scherm gebeurt. Een extra toevoeging zijn fragmenten van (best authentiek ogende) televisieprogramma’s en nieuwsuitzendingen die gerelateerd zijn aan het huidige onderzoek. Deze geven wat backstory aan een paar personages, al nemen ze wel wat tijd in en voegt niet alles evenveel toe.
De plekken die Kobayashi bezoekt en mensen die hij spreekt lijken in eerste instantie niets met elkaar te maken te hebben. Zo gaat hij langs bij een klein meisje dat bijzonder sterke paranormale gaven blijkt te hebben, probeert hij een fatsoenlijk gesprek te hebben met een nerveuze, in aluminiumfolie gewikkelde man die beweert door ectoplasmatische wormen belaagd te worden (ik dacht dat ik de enige was!), en benadert hij een actrice die sinds het maken van opnames rond een oude tempel gevolgd lijkt te worden door iets onnatuurlijks. Als een van deze personages ontvoerd wordt en mensen zelfmoord beginnen te plegen, blijkt er een rode draad door de levens van alle geïnterviewden te lopen en gaat een in eerste instantie simpel onderzoek een hele nare kant op…
Een belangrijke vraag die op dit punt gesteld kan worden is; hoe eng is Noroi? En dat is een lastige. Wat de een verlammend eng vindt, maakt een ander juist hard aan het lachen. Noroi was wat mij betreft eerder creepy dan écht beangstigend. Ik krijg altijd kippenvel bij films met goed gebrachte geestverschijningen, en ook hier zijn er een paar vrij effectieve. Ook al komt het neer op bleke kindjes die niets meer doen dan in de achtergrond staan en rechtstreeks de camera inkijken, dan nog voel ik me daar ongemakkelijk door. Geesten zijn wat mij betreft dan ook een effectiever horror-’monster’ dan zuurspugende aliens of bloedzuigende CGI-creeps; is er iets naarder dan licht ontbindende menselijke gedaanten die overal op kunnen duiken, moeilijk op camera vast te leggen zijn en jou overal kunnen vinden? Klinkt als een typische schoonmoeder. Anyways, de film heeft ook nog een overkoepelende dreiging in de vorm van een soort demonische entiteit die mogelijk de oorzaak is van alle ellende. Woepie, alsof spook-baby’s en in het bos rondlopende geestkindjes niet erg genoeg waren.
Maar écht eng wordt het steeds maar niet. Een reden hiervoor is dat de film ongeveer 2 uur duurt, en zoals gezegd veel interviews en videofragmenten bevat waarin we informatie voorgeschoteld krijgen maar er niet direct iets gebeurt wat ons hart laat overslaan. En als er creepy dingen gebeuren dan zijn die ook relatief subtiel. Zo zien we wat later in de film een opgenomen conversatie tussen twee vrouwen. Een van hen staat op om iets in de keuken te pakken, maar blijft bij de deur stilstaan, met de rug naar de camera. Vervolgens begint ze met een zware stem vreemde kreungeluiden te maken terwijl ze heen en weer wiegt en vogels zich plots tegen het nabije raam te pletter vliegen. Komt vrij onverwacht, en daar zit hem voornamelijk de spanning. Geen dingen die op de camera afspringen of wezens die plots in spiegels te zien zijn, maar voornamelijk practische effecten met af en toe een scheutje CGI.
Het eind van de film is vrij naar maar tegelijk ook wel bevredigend, en liet me achter met een creepy, ongemakkelijk gevoel. Of misschien zat mijn ondergoed tegen die tijd gewoon wat verkeerd. Stomme geitenwollen slips.
Noroi is niet voor iedereen; types die houden van een simpel ontvouwend verhaal hoeven hier niet te komen kijken. Het duurt echt even voordat al die gefilmde mensen en situaties een onderlinge band blijken te hebben, en echte antwoorden over Wat Er Nou Aan De Hand Was krijgen we ook niet helemaal. Zo heb ik nog steeds geen idee waarom een groep mensen (waarvan we er enkelen heel even hebben leren kennen) zich tegen het eind van de film verzamelt in een parkje en daar collectief zelfmoord pleegt. Of misschien ben ik niet meer in touch met al die hippe nieuwe tijdsverdrijven. Kids these days…
Maar zoek je voor de verandering een onderhuids creepy horrorfilm die de kijker minder tegemoetkomt en door de manier van filmen eens wat anders doet dan wéér een film over een groep fotomodel-tieners in een verlaten huis? Dan is Noroi best een interessante optie. Ik heb die nacht in ieder geval met het licht aan geslapen. Brr.
geschreven door Bartelen op 16 juli 2010
