1
The Comeback (2005)
Friends. De serie bezorgde me altijd diepe lagen kippenvel om de verkeerde redenen. Het aanschouwen van de altijd gezellige vriendenkring vol ultrageslaagde hipsters die zich louter om dates bekommerden, bracht me altijd in een soort tijdscapsule die me meteen terugbracht naar foute schoolfeestjes vol kliekjes waar ik nergens aansluiting bij vond. Naar groepjes die hunkerden naar ‘de ware’ en die tot het eind der tijden sofatruttend meubelcatalogi doorploegen onder het motto: ‘nu ben ik gelukkig’. Zocht je meer dan een glimlach in een sitcom, dan was dit definitely niet voor mij. Laat staan dat ik me zou gaan wagen aan een soloproject van het minst geslaagde karakter uit de serie, de hippie-outcast Phoebe met haar onnozele songs over stinkende katten. Maar als dan vervolgens haar nieuwste vehikel, Web Therapy, ineens in de schijnwerpers staat als frisse, originele online-comedy, werd er toch maar eens een kijkje genomen naar die eerdere, overigens reeds gecancelde serie onder de noemer ‘The Comeback’.
Fake reality over sitcom-comeback
In The Comeback maken we kennis met Valerie Cherish (Lisa Kudrow), een actrice uit de fictieve sitcom I’m it. Na haar succes daarin, wordt het stil rondom Cherish. Nu, enkele decennia later, besluit ze dat het tijd is voor een comeback. Niet geschroomd door enige bescheidenheid of zelfkennis omtrent de werkelijke grootte van haar faam, besluit ze zich te laten filmen. Maar in tegenstelling tot alle andere realityshows, benadrukt ze erg vaak dat zij juist wel haar authentieke kant laat zien (al schroomt ze niet voor verschillende re-takes en een flinke dosis censuur, authentiek niet?), waardoor haar realityshow natuurlijk eigenlijk de enige interessante is. Zo volgen we Valerie terwijl ze krampachtig opnieuw roem probeert te vergaren in een nieuwe sitcom Room and Bored, waarvan ze aanvankelijk meent dat deze volledig om haar personage zal draaien, maar waarvan al snel blijkt dat sexy tienersterretjes de hoofdrol spelen, en Cherish slechts mag komen opdraven als bij-personage. En wel als de tokkie-tante in afgeragde trainingspakken die hooguit met een one-liner af en toe door het scherm mag komen denderen. Het belet Cherish niet zich te gedragen als een heuse diva en als zelfbenoemd leermeesteres van de jonge sterretjes, en de regisseurs en scriptschrijvers onderwijl regelrecht tegen zich in het harnas te jagen. En ondertussen wordt er niet teruggeschrokken een zwartgallig beeld van Hollywood-producties neer te zetten waar ‘who you do’ belangrijker lijkt dan ‘what you can’.
Te weinig afleveringen
Er mogen dan slechts dertien episodes van één seizoen bestaan, de serie vormt een mooi afgewerkt geheel. Bovendien is de serie bijzonder goed. Cherish is volkomen onuitstaanbaar en meelijwekkend tegelijk, en bevindt zich ergens tussen Miss Bucket uit Keeping Up Appearances (maar dan met humor voor mensen onder de 65), en Diane uit Cheers. Wereldvreemd en hypnotiserender om naar te kijken als een life-long card-collector die zijn voltallige Magic-meuk (waaronder vele black lotussen) in de hens steekt. Kudrow levert met Valerie Cherish één van de beste acteerprestaties uit haar carrière af, en doet het Friends-ding helemaal vergeten wanneer ze zich krampachtig over de set wurmt om haar one-liner ‘I don’t want to see that’geschrapt te kunnen krijgen of met het organiseren van tergend saaie team-building lunches. Sterker nog, de hele serie lijkt zelfs een vette knipoog naar die serie. Want, Cherish is toch de rare eend in de bijt die tussen vier sex-bommen mag opereren als comic sidekick (klinkt bekend niet?). Bovendien, een realityshow over de come-back voor iemand die haar topperiode gehad lijkt te hebben (hoe succesvoller kan Kudrow het ook krijgen dan Friends?), de subtiele sneer maakt de serie ongeveer even geniaal als het laatste seizoen Curb your enthousiasm, waar een Seinfeld-reunië op inventieve wijze werd verricht.
Niet bepaald Friends
Ook de personages om haar heen zijn meesterlijk en variëren tussen onwaarschijnlijk onuitstaanbaar (de hufterige scenarioschrijvers met een vreselijke hekel aan Cherish) en ontzettend aandoenlijk (de lieve echtgenoot die zich alle waan-ideeën van Valerie moet laten welgevallen). Bovendien is de serie slim geschreven en zit het vol goede plotwendingen, en kent Cherish geen géne of kritische zelfreflectie. Valerie heeft namelijk een doel en alles en iedereen zal daarvoor moeten wijken. Al moet ze door het riool van Jabba the Hutt zwemmen of een emmer kots drinken van Exorcist’s Regan, hoe pijnlijk het ook zal zijn, ze gaat ervoor, en dat geeft de serie een aangenaam f.. ehm onfris randje en wat extra spanning. De serie heeft de creativiteit en frisheid die *mama, mama, Clavin zei weer het F-woord* niet had voor mij. Voor degene die shows als the Office en Extras (opvolger van The Office maar dan met figuranten) wel kunnen waarderen, en instant one-liners ondergeschikt vinden aan slimme verhaallijnen en goed uitgewerkte, meer realistische personages, is HBO’s The Comeback een irritant verslavende aanrader. You do want to see that!
geschreven door Doctor Clavin op 20 juli 2010
Klinkt goed. Waar kan ik ‘m downen.. Wat zeg ik nu??? Ik bedoel natuurlijk op DVD aanschaffen.