0
X-Factor Vol. 2 & Silent War
Als je de comics bijhoudt die uitgegeven worden door DC en Marvel word je als vaste lezer beloond met interne continuïteit. Dit kan zijn in groots opgezette events (die meestal in de zomerperiode beginnen) waar meestal een hoop van de best verkopende personages bij betrokken zijn, maar wat mij betreft is dit extra fijn in de kleinere comics die niet direct kunnen rekenen op de hoogste verkoopcijfers. Hierin zijn terugkerende gebeurtenissen vaak wat spannender en prikkelender. Een prima voorbeeld volgt hier, waarbij de serie X-Factor, de crossover House of M en miniserie Son of M heerlijk samenlopen in de bijzonder interessante miniserie Silent War.
X-Factor Vol. 2 – Life & Death Matters
De eerste 6 issues van X-Factor die verzameld zijn onder de titel The Longest Night zijn al eerder op Dorkside besproken, en deze comic is nog steeds een keiharde aanrader. Peter David levert lekker prikkelend dialoog en het verhaal ontvouwde zich op een vrij sfeervolle (film noir-ish) manier. De cast is ook nog eens prettig afwijkend, wat bijdraagt aan de coolheidsfactor. Geen bekende superhelden maar juist een groepje met botsende ego’s en lastige persoonlijkheden.
De tweede trade verzamelt de nummers 7 t/m 12 en borduurt verder op de verhaallijn over Singularity Investigations die in The Longest Night begonnen is, het vreemde bedrijf dat zijn neus in wat onfrisse zaken heeft gestoken en bijzonder veel interesse heeft in enkele leden van X-Factor.
Issue 7 opent al meteen lekker met hoofdpersoon Jamie Madrox die door directeur Damian Tryp uit een raam wordt gesmeten tijdens een bezoek aan dit bedrijf. De rest van het nummer bestaat uit de aanloop naar deze situatie en een bezoekje dat mede-teamlid Syrin krijgt van Scott Summers. Mensen die het verhaal Deadly Genesis hebben gelezen weten waarom; Syrins vader kwam hierin om het leven.
Nummers 8 en 9 staan in het teken van Civil War, en vanaf dit punt komt een interessant personage langs wat dingen voor X-Factor nog wat gecompliceerder gaat maken; Quicksilver. Juist, die Quicksilver die gedurende de miniserie Son of M nieuwe powers kreeg, de Inhumans en de Amerikaanse overheid lijnrecht tegenover elkaar wist te zetten en zich nu als een messias voor alle mutants ziet die hun powers verloren zijn na House of M. Gezellig! Het opduiken van Quicksilver valt samen met de discussie van de X-Factor teamleden over het zich aansluiten bij de Superhuman Registration Act.
De laatste 3 nummers in deze trade ronden de Singularity Investigations verhaallijn (voorlopig?) af, en heeft flink wat verrassingen en fijne insteken. Er worden hints gegeven over de geschiedenis van hoofdpersoon Madrox en het feit dat hij misschien helemaal geen mutant is, maar iets heel anders… tel daarbij ook nog dingen op als een gehersenspoeld X-Factor lid, Layla Miller die creepy toekomstvoorspellingen doet, een dodelijk virus en een soort vage gast die op elk individueel moment in zijn bestaan tegelijk bestaat. Whu wha? Juistem, dat is een hoop fijne meuk bij elkaar.
Mensen die de eerste trade wel prettig vonden zullen hier dezelfde kwaliteit vinden. Het tekenwerk is wel wisselend; niet minder dan 5 tekenaars hebben aan deze 6 issues gewerkt. Over het algemeen ziet het er degelijk tot vrij goed uit, al moet je deze comic niet lezen voor slicke, shiny superheldenactie. De visuals zijn wat donker en gritty, maar dat past wat mij betreft prima bij de soms wat duistere en moody inhoud. Wel zijn er een paar kleine minpunten, zoals een paar vreemd uitziende gezichten en tekenaar Renato Arlem die in issue 11 het personage Monet meermaals letterlijk copy-paste. Beetje slordig. Maar goed, een paar minpunten kunnen niet voorkomen dat de tweede X-Factor trade weer dik geslaagd is en een bijzonder trippy totaalpakketje is geworden. Meer van dat moois, please!
Silent War
Van alle verhaallijnen die uit de House of M miniserie kwamen rollen was Son of M toch wel mijn favoriete. Tijdreizen, een complex plot, aparte visuals en een fascinerende nieuwe richting voor het normaal niet zo boeiend zijnde personage Quicksilver. Prima. Toch duurde het even voor er écht een follow-up kwam op de gebeurtenissen hierin, vooral met betrekking tot de Inhumans. Deze op de maan levende groep genetisch gebooste mensachtigen verklaarde op het eind van Son of M de oorlog aan de mensheid, niet de minste plot development natuurlijk. Maar hoe nu verder?
David Hine pikt het verhaal na zijn Son of M in ieder geval weer op, ditmaal bijgestaan met illustraties van Frazer Irving. De stijl van Irving is even wennen; zijn gezichtsuitdrukkingen ogen soms wat vreemd, maar man oh man wat kan die man een sfeer neerzetten. Zijn schilderwerk is donker, broeierig, en bij vlagen lekker weird.
Het verhaal vindt een onbekende tijd na de Civil War plaats. De Amerikaanse overheid heeft al een tijdje een zooi Terrigen Crystals in handen, die door de Inhumans als haast heilige objecten gezien worden en ook nog eens nodig zijn om hun krachten te ‘unlocken’. Begrijpelijk dat ze dit koste wat kost terug willen krijgen, maar de US of A ziet het officieel als een massavernietigingswapen en weigert er afstand van te doen. Na lange weken van passiviteit wordt het tijd voor actie; een klein groepje Inhumans geeft een niet te missen signaal af dat neerkomt op ‘geef ons spulleke terug of mensen gaan sterven’. Vanaf dit punt wordt het alleen maar erger. Black Bolt lijkt voor het eerst in zijn rol als leider van de Inhumans te twijfelen over de te nemen koers voor zijn volk, zijn gestoorde broer Maximus manipuleert enkele belangrijke personages voor zijn eigen twisted doeleinden, de Amerikaanse overheid begint met de kristallen te experimenteren, en voor alle betrokken partijen is er het gevaar dat een volgende confrontatie zal leiden tot totale vernietiging.
David Hine maakte best een grote indruk met zijn schrijfwerk. De 6 issues van deze miniserie staan bol van de ontwikkelingen en over alles hangt sluier van uit de klauwen lopende narigheid. Elk issue wordt vanuit het perspectief van een ander personage verteld, en het plot brengt elementen uit X-factor, (het Sentry-nummer van) New Avengers en Son of M samen op een bevredigende manier.
Voor mensen die zich afvragen of Silent War op de lange termijn nog relevant is… uiteindelijk maar een beetje. Als je de space-kant van Marvel wel gaaf vindt (zoals de crossover Annihilation) dan ga je met de Inhumans nog een hoop fun beleven, maar daarbuiten zullen ze niet zo vaak meer hun smoel laten zien op de Aarde. Met Silent War hebben ze zich tenminste in één keer goed laten gelden, en het was bijzonder fijn om te zien hoe deze payoff ontstond via al die voorgaande series. Fans van interne continuïteit worden op deze manier wel erg verwend, en het is echt een cadeautje voor de lezers van de minder populaire titels. Laat Silent War dus niet stilletjes aan je voorbij gaan!
geschreven door Bartelen op 2 juli 2010
