0
Zoot Woman – Things Are What They Used To Be
Herinnert u zich misschien Les Rhtythmes Digitales nog? Nee? Nummers als Sometimes en (Hey You) What’s That Sound? Zeg alsjeblieft ‘ja’ anders voel ik me een oude zak. Anyways, de drijvende kracht achter LRD was Stuart Price, een muzikant/producent die volgens zijn Wikipediapagina druk aan de weg timmert in de muziekwereld en nu een van de peilers vormt van de door Adam en Johnny Blake opgezette band Zoot Woman.
Het eerste, uit 2001 stammende album getiteld ‘Living In A Magazine’ was tegelijk een knipoog naar en ode aan Kraftwerk en een zeer smooth wegluisterend geheel met een paar waanzinnig fijne uitschieters. De titeltrack in het bijzonder zou in geen enkele mp3 lijst mogen ontbreken. Opvolger ‘Zoot Woman’ was een tikkie ingetogen en wat minder vrolijk, maar lag nog steeds prima in het gehoor. Het duurde even, maar 6 jaar later kan ik mijn vettige vingers dan eindelijk over de nieuwste Zoot Woman laten glijden; Things Are What They Used To Be.
In de liefde falende geeks opgelet; veel nummers op het album gaan over het net niet kunnen krijgen van Dat Ene Meisje. Normaal goed voor een dramatisch tranentrekker-album (I’m looking at you, Kings of Convenience!) maar Zoot Woman gooit het over een andere boeg en levert dikke, dampende danstracks. Zo kun je je tegelijk klote voelen én je skinny ass wat heen en weer shaken. Works for me!
Ik bedoel maar; die éérste seconde van de opener ‘Just a Friend of Mine’? Voor je goed en wel beseft hoe geniaal dat klinkt begint die fijne beat samen met de lyrics en het besef komt je brein ingeknald met Warp factor 6; dit is vette meuk! Ik heb dat nummer de laatste tijd zó vaak gedraaid dat het grijzer is dan een Britse bureaucraat, en nóg krijg ik er geen genoeg van. En dat is dan nog maar track 1! Hierna volgt meteen het bijna-net-zo-fijne ‘Lonely By Your Side’ dat ook flink wat billen zal laten bewegen met die schattige bliep-y beat en fantastische melodie.
Things Are What They Used To Be zit over de breedte qua dansbaarheid bijzonder goed in elkaar. Wat me voor Zoot Woman begrippen opviel waren de vele momenten waarin een nummer opbouwt naar een ‘spring uit je stoel and dance, baby!’ moment. Die korte pauze voordat die beat weer zijn welkome terugkeer maakt, net ietsje energieker dan daarvoor. Ideale voorbeelden hiervan zijn nummers als ‘Things Are What They Used To Be’ (die extra lang opbouwt, des te zoeter de pay-off), ‘Live In My Head’ en ‘Saturation’.
Het album is nu ook weer geen constante party-rit, er zijn dan ook wat kalmere tracks die het momentum een beetje negatief beïnvloeden. ‘Take You Higher’ (track 5) laat je echt even gas terug nemen, en opvolgers ‘Witness’ en ‘Lust Forever’ krijgen het tempo nog niet direct terug. Tegen het eind van het album is daar ook nog ‘Blue Sea’, wat wel mooi is op die armen-in-de-lucht-en-wieg-ze-heen-en-weer manier, maar je net zo goed in slaap kan sussen als je in een feeststemming bent.
De nieuwste Zoot Woman zit misschien niet complex in elkaar, en kan fans die een wat uitdagender album hadden verwacht wat teleurstellen. Wat mij betreft onnodig; dit is gewoon hele catchy en opzwepende electro-pop die op elk feestje opgezet kan worden en een onweerstaanbare invloed heeft op de lagere regionen. En als de lyrics wat pijnlijk relevant zijn met betrekking tot je huidige non-romance situatie dan kun je die frustraties in ieder geval op een goede manier afreageren. Ook al heb je dan geen Woman, dit alternatief is zeker net zo Zoet.
geschreven door Bartelen op 8 juli 2010
