0

Charlie Brooker’s Screenwipe

Wie kijkt er tegenwoordig nou nog televisie? Misschien ben ik een vreemde uitzondering (het zal eens niet), maar waar ik vroeger nog druk zappend een hele avond kon kwijlen voor de buis kan het huidige televisieaanbod me amper boeien. Tsja, waarom zou ik me aan een schema moeten houden dat bepaalt wat ik wanneer kan zien? Om maar niet over domme reclames, matige filler programma’s en SBS6 te spreken. Misschien ben ik wel verpest door het gemak waarmee zut tegenwoordig te downloaden is, maar dat is geinig genoeg ook de manier waarop ik het beste programma over televisie ooit heb leren kennen; Charlie Brooker’s Screenwipe.

Charlie wie? De naam zal de gemiddelde Ollander vermoedelijk niets zeggen, maar Charlie Brooker was de drijvende kracht achter de simpelweg briljante zombie-miniserie Dead Set. Nog niet gezien? GA DAT EENS SNEL DOEN! Anyways, Brooker is voornamelijk actief als journalist en schrijver, en begon in 2006 met zijn eerste ‘seizoen’ van Screenwipe bestaande uit drie afleveringen. In Screenwipe behandelt hij zo’n beetje alle ins en outs over Britse televisie, maar… klinkt dat niet waanzinnig saai? Een tv show over tv. Wauw. But wait, there’s more! Wat is namelijk het geval; Charlie Brooker blijkt een geweldige presentator te zijn. Cynisch, vol zelfspot, waanzinnig gevat en met een bijzonder sterk gevoel voor humor. Hij heeft een hekel aan aantrekkelijke mensen, vindt kinderen erg vervelend en heeft geen goed woord over voor sport in het algemeen. Het type miserable bastard waar ik wel waardering voor heb, en Screenwipe is dankzij Brooker dan ook een zeer geslaagde mix van informatieve analyses en (lekker nasty of soms gewoon expres platte) humor.

Een gemiddelde Screenwipe aflevering neemt een paar Engelse televisieprogramma’s onder de loep, heeft een gastspreker die even kort babbelt over een specifiek interessegebied, en belicht ook een aspect van het hele televisieproces. Vooral dit laatste is een bijzonder fijne toevoeging. Brooker vertelt bijvoorbeeld meer over de (ir)relevantie van kijkcijfers, legt uit wat het maken van een half uurtje tv nou precies kost en waarom, gaat dieper in op wat die functies bij de credits van een programma nou precies inhouden, en toont ons hoe verre van glamoureus het werken in televisieland wel niet is. Of het nu woedeopwekkende anekdotes zijn van ‘runners’, assistenten die zo’n beetje als oud vuil worden behandeld door celebrities en programmamakers, of de lijdensweg die je moet doorlopen om een idee van je ook werkelijk op de buis te krijgen; het zijn allemaal boeiende blikken achter de schermen die je niet zo snel ergens anders vindt.

Maar de hoofdmoot bestaat toch wel uit de analyse en het compleet tot de grond toe afbranden van televisieprogramma’s. Dan rijst al snel de vraag: is het wel boeiend om dit te zien als je nooit Engelse televisie kijkt? Wat mij betreft wel, de gevatte analyses en grofgebekte opmerkingen van Brooker zijn sowieso al briljant, maar je komt zo ook achter het bestaan van shows die te idioot voor woorden zijn. Wat dacht je van ‘Beat the Burglar’, waarin mensen zich aanmelden om door (een acteur in de rol van) een inbreker beroofd te worden terwijl dit met verborgen camera’s wordt gefilmd. De ‘inbreker’ haalt het hele huis overhoop, en de niet-aanwezige inwoners worden later geconfronteerd met de videobeelden en de gigantische rotzooi die achterblijft. Dit alles om mensen gewaar te laten worden over de noodzaak van een beveiligd huis. Wie verzint die shit?? Of een show waarin een zogenaamde expert met baby’s kan praten en de goedgelovige ouders achterlijk advies geeft. Ergens staat me vaagjes bij dat dit ook in Nederland werd uitgezonden. Speaking of which; de Engelse versie van dingen als X-factor en Big Brother komen ook voorbij, dus er is ook af en toe wat herkenbare zut. Anyhoo, het is tenenkrommend achterlijke televisie die alle kritiek keihard verdient.

Een deel van elke aflevering komt neer op Brooker die in zijn huiskamer op de bank zit, vaak in het donker, met een lage kwaliteit camera die zijn hilarische gemekker vastlegt. Het maakt het allemaal een tikje persoonlijker, en dat werkt gewoon prima. Speaking of which; ook fijn dat de brommerige Brit enkele series naar voren schuift die hij zelf van harte aanbeveelt. Prettig om te weten dat ik niet de enige ben die bijzonder heeft genoten van The Shield, The Wire en (op een guilty pleasure achtige manier) 24. Ook zijn er licht melancholische kijkjes terug naar de programma’s van vroegâh, en wordt bekeken op welke manieren deze oude meuk kwalitatief beter is dan de moderne alternatieven, zonder al te veel te leunen op nostalgie. En whoa, televisie uit de jaren 70 was soms echt fokking WEIRD.

Iets later in de serie (die in totaal eigenlijk maar uit 23 afleveringen bestaat) zijn er afleveringen met een thema, zoals televisie in Amerika, televisieschrijvers en de docu’s van tegenwoordig die de naam eigenlijk niet meer mogen dragen. Brooker zal in 2009 ook beginnen met een nieuwe serie genaamd Newswipe, waarin de focus ligt op.. nah ja, you can guess. Iets minder venijnig, maar evenzogoed een kijkje waard. Al is het maar voor hilarisch treffende analyses als deze.

Screenwipe is eigenlijk een niet te missen totaalpakket van bijtende humor en zowaar boeiende brokjes informatie. Zowel voor hardcore televisiefreaks als die pseudo-intellectuele types die hun neus ophalen voor het medium. Brooker maakt me in ieder geval voor het eerst in lange tijd weer geïnteresseerd in die bubbelende prut met ellende die ‘teevee’ heet, ook al is het voornamelijk een miserabele verzameling met neppe wish fulfillment en ongeïnspireerde wanproducten. Waar heb ik de afstandsbediening ook weer gelaten?

avatar geschreven door op 12 augustus 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :