0

Madame Tutli-Putli (2007)

Normaal gesproken heb ik niet echt een hele hoge pet op van korte films of stop-motion animatie. Het is vaak wel interessant of mooi spul, maar ik doe niet bijzonder veel moeite om het op te sporen. Nu ben ik een luie douchebag die nergens echt bijzonder veel moeite voor doet, maar dat terzijde. Ik mag nu alleen mijn mening bijschroeven na het zien van een zeker meesterwerkje dat me zó uit mijn stoel blies dat er nu een nerd-vormig gat zit in een van mijn draagmuren. De schuldige? Madame Tutli-Putli.

We openen in een dor landschap waar een grote voorraad koffers en huisraad stof staat te vangen. Deze spullen zijn het eigendom van een eenzaam ogende dame die op een trein staat te wachten. De madame installeert zich in de trein als deze eenmaal arriveert, maar dit zal geen gewoon ritje worden…

Als het gezicht van deze madame voor het eerst duidelijk in beeld komt valt meteen op hoe bizar mooi de gezichtsuitdrukkingen zijn gedaan. Diep, diep respect voor de Canadese makers, ik heb niet vaak dit soort animatie zó realistisch meegemaakt. Meermaals zul je vergeten dat je naar stop-motion zit te kijken, allemaal door de prachtig natuurgetrouwe bewegingen en die van de ogen in het bijzonder. Het is zelfs een beetje creepy hoe goed dit gedaan is, alsof je naar een actrice met een dun kleimaskertje zit te kijken. Er is dan ook gebruik gemaakt van CGI om de ogen van mensen op de poppen te transplanteren (een paar productiefoto’s vind je hier). Uiteindelijk niet gek dat er niet minder dan 5 freakin’ jaar hier aan gewerkt is.

Deze korte film bevat wat geinige momentjes af en toe, zoals een wel heel erg onstabiel schaakspel dat op het bagagerek gespeeld wordt en een vulgaire passagier die niet al te subtiel is in zijn hints naar de Madame, maar het verraste me dat de hoofdmoot nogal… duister is. De spanning wordt mooi opgebouwd en ik zat het grootste deel dan ook compleet gehypnotiseerd naar mijn scherm te staren. Tegen het eind gaat Madame Tutli-Putli een  beetje de trippy kant op met een conclusie die open staat voor meerdere interpretaties. Is ze stervende? Is de mot een vorm van spirit guide die haar naar ‘het licht’ brengt? Mooi dat de tunnel van licht op het eind net zo goed een aankomende trein kan voorstellen. Ach, pretentieus zitten filosoferen over zoiets is misschien wat overdreven. Ik kan beter mijn waardering uiten over de geweldige camerahoeken, de bijzonder effectieve muziek en de bedrukkende sfeer in de tweede helft die prima wordt overgebracht.

De hele film (nah ja, alle 17 minuten) is hier te bekijken, en dat raad ik fans van animatie die iets experimentelers dan gebruikelijk wel aandurven dan ook van harte aan. Madame Tutli-Putli is dan misschien geen gezellig soort Wallace en Gromit animatie om lekker samen met je familie op de bank te kijken, indrukwekkend is het allemaal wel. En creepy. Brr. De volgende keer maar met de bus in plaats van de trein.

avatar geschreven door op 30 augustus 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :