0
Tame Impala – Innerspeaker
Als ik iemand laat luisteren naar mijn nieuwe Favoritest Band Ever genaamd Tame Impala, krijg ik eigenlijk altijd dezelfde reactie. Dat het klinkt als ‘de Biettles’. Nu ben ik geen geweldig grote muziekkenner, maar ik heb toch wel mijn fair share aan bandjes langs horen komen, en van die hele ‘Beeduls’ heb ik echt nog never nooit gehoord. Misschien maar goed ook, want het Australische Tame Impala moet gewoon lekker op zichzelf staan en niet in een hoekje gepropt worden met.. nou ja, die andere band.
Innerspeaker zag het daglicht in mei 2010, en valt onder de noemer ‘psychedelische rock’. Terecht, want je kunt de hashlucht haast ruiken zodra de eerste paar nummers langskomen. Naast de prettig plakkerige drums en golven van gruizige gitaar heeft het geheel bij vlagen ook wel een poppy kern met een moderne sensibility. Het is luchtige muziek die simpelweg heerlijk wegluistert.
Het album opent al lekker met het hele relaxte ‘It Is Not Meant To Be’. Een rustige opbouw, wat subtiel psychedelische effecten op het gitaarspel, en de fijne reverb-aangedikte zang van Kevin Parker. Zijn stemgeluid zou schijnbaar nogal wat flashbacks geven naar ene ‘Pauw Mukkartmey’, whatever. De toon is gezet, en als de opener je niet grijpt dan kun je de rest helaas ook wel vergeten. Toch kan ik me haast niet voorstellen dat er mensen zijn die deze muziek niet trekken. Euh, of je moet 15 jaar oud zijn en Sensation Black het toppunt van artistieke integriteit vinden. Arme jij.
De wat mij betreft toptrack is ‘Alter Ego’; een onweerstaanbare beat, echoënd gitaarspel, en lekker nonchalante zang… wat een geweldig totaalpakket! Een nummer om te draaien terwijl je in het zonnetje hangt, je zorgen tijdelijk vergeet en even blij bent om op dat moment in tijd en ruimte simpelweg te bestaan. Of misschien ben ik wel gewoon een pretentieuze eikel. Hm.
Een paar nummers zijn (op de lange termijn) iets minder treffend. ‘Solitude Is Bliss’ is bijvoorbeeld soms net wat té nonchalant en rommelig, en de uittro van het instrumentale ‘Jeremy’s Storm’ gaat ook iets te lang door en klinkt weer wat druk. Wat mij betreft zijn dit maar kleine smetplekjes op een verder met trippy kleuren doordrenkt geheel. Met tracks als ‘Lucidity’ en ‘Make Up Your Mind’ zit je binnen no-time met een grijns op je bakkes mee te deinen, je ergens in de 70′s wanend.
Kijk, Tame Impala zal vast bij vlagen herkenbaar klinken. Maar de combinatie van retro met een verfrissend glazuurlaagje modern maakt Innerspeaker voor mij een album dat keihard overeind blijft tussen de concurrentie. Laat anderen maar voor de driehonderdste keer luisteren naar ‘Sargant Pemper’s Lolly Hardwood Bland’ of hoe je het ook schrijft, deze jongen vermaakt zich ondertussen prima met zijn nieuwste speeltje.
geschreven door Bartelen op 28 augustus 2010
