3

Mighty Avengers, volume 1 en 2

Comics zijn serious business. Als je up to date wil blijven met de superhero-soap-opera ontwikkelingen zijn er best wat series om bij te houden. Gebeurtenissen uit een minder populaire titel kunnen in een latere crossover ineens super belangrijk blijken. Control freaks die álles lezen hebben het totaalplaatje, maar is dat de moeite waard? Tsja, tricky. Niet alle series zijn namelijk even sterk, maar haken wel weer in op de grote events. Een prima voorbeeld van een titel in deze categorie is de Mighty Avengers. Mighty, my ass!

Nou vooruit, misschien een beetje.

De serie speelt zich af na de (daar heb je ‘m weer) Civil War die de Marvel superhelden-community in twee kampen splitste. De pipo’s die kozen voor Tony Stark (en tegelijk ook de Amerikaanse overheid) zitten nu met hun identiteit in een grote database onder Starks beheer, en er wordt een programma gestart waarmee de hele US superhelden-dekking krijgt door een team in elke staat te plaatsen. Een goed concept in theorie, en de uitwerking hiervan is te volgen in de vrij aardige serie The Initiative. Maar goed, Tony Stark heeft dus de touwtjes in handen en mist eigenlijk nog maar één ding; een nieuw team met (legaal opererende) Avengers. En voor het eerst in de geschiedenis van dit team is er nu een mogelijkheid om het met voorbedachte rade samen te stellen. Dat kan alleen maar leiden tot iets goeds, toch? Nah ja, niet als je eerste dag als nieuw Avengers-team zo desastreus verloopt als hier het geval is…

Volume 1 – The Ultron Initative

De eerste 6 issues van deze nieuwe serie maakten destijds niet al te veel indruk. Met Brian Michael Bendis als schrijver, die op dat moment de veel fijnere New Avengers serie neerpende, waren mijn verwachtingen misschien wat hoog. Maar met Mighty maakt Bendis wat mij betreft een fout door de her-introductie van… (tromgeroffel) het gedachtenwolkje.
Je leest het goed. Ga ik nou echt zeiken over freakin’ gedachtenwolkjes?? Yup! Ik moet al die nerdrage érgens kwijt, toch? Maar het komt door de manier waarop Bendis ze gebruikt. Ze voegen niks toe, laten de personages bijzonder kinderachtig en arrogant overkomen, of zijn juist een overload aan stream-of-consciousness geneuzel. Het was prettig dat Marvel meer gebruik ging maken van stijlvollere zwevende blokken tekst in plaats van die cheesy ogende wolkjes, dus waarom het in deze comic anders moet… misschien om het meer retro te laten voelen, en juist minder hardcore serieus en gritty?

Een andere reden voor mijn initiële weerstand kwam door het tekenwerk. Frank Cho neemt dit voor de eerste trade voor zijn rekening. Voor de mensen die wat onbekend zijn met het werk van dit heerschap; Cho is best ’n goede tekenaar met één punt van uitblinken, namelijk het illustreren van sexy dames met zwaartekracht-tartende boezems en achterwerken die je in een kunstgalerij zou willen hangen. Deze stijl wordt ook wel ‘cheesecake’ genoemd, is terug te vinden in zijn krant- en webcomic Liberty Meadows, en is in Mighty ook flink aanwezig. Misschien leuk als je 14 jaar bent en bang bent om dames in real life aan te spreken, maar voor normale lezers kan het een beetje storend overkomen. Nu worden superhelden wel vaker gevisualiseerd als sekssymbolen, maar moeten alle vrouwen in deze comic nu zo overdreven poseren?
Naast al die bouncy lichaamsdelen is Cho’s werk ook net iets te clean en daardoor een beetje kil en statisch. Zijn panels zijn altijd heel duidelijk, maar het wekt lang niet altijd een emotie op bij de lezer.

En als al die boobies en gedachtenwolkjes niet erg genoeg waren zal de inhoud ook geen Eisner awards winnen. De cast is eigenlijk niet zo heel boeiend, op het lang vergeten maar nu opnieuw ingezette personage Ares na. Juistem, Ares, oftewel de God of War. Zijn over the top macho bullshit zou zo in een 80’s actiefilm kunnen, maar zorgt hier in ieder geval voor wat fijne afwisseling. De andere Avengers voegen weinig toe en komen wat saai over. Wonder Man, Mrs. Marvel en Wasp zijn niet de types die het bekendste super-team erg memorabel zullen maken. Ter vergelijking; op hetzelfde moment heeft de New Avengers bijvoorbeeld Doctor Strange, Wolverine en Iron Fist in de line-up. Wereld van verschil.
Oh, en nog een misstap: issue 1 beginnen met een aanval van een groep monsters onder leiding van Mole Man. Jongens, serieus? Mole Man? Ik snap dat hij de eerste villain was van de Fantastic Four, maar kunnen sommige van die oude concepten niet voor altijd in de vrieskist? Mole Man… Pfff. Het eerste nummer eindigt dan weer met een interessantere situatie als Ultron zijn vernieuwde (Vrouwelijke! Naakte!) mechanische smoel laat zien en de planeet dreigt te verzieken.
Het tempo is niet zo hoog en het is wat cheesy, maar het heeft een paar aardige momentjes af en toe. De gebeurtenissen in deze eerste storyline zullen deels effect hebben op het New Avengers team, en de overlap tussen Mighty en New zal in de issues die volgen nog vaker plaatsvinden.

Volume 2 – Venom Bomb

Het eerste wat opvalt bij de tweede storyline is de tekenaar-switch. Cho liep met zijn werk keiharde vertragingen op, waardoor Mighty als serie flink achter ging lopen op de status quo. Mark Bagley neemt het nu over, en is wellicht bekend bij old school Spiderman lezers. Ondanks wat rare proporties en een paar slordig ogende gezichtsuitdrukkingen is Bagley’s stijl dynamisch en roept het bij deze jongeman een prettige retro sfeer op. Plus levert de man netjes elke maand op tijd zijn werk af, iets wat ontzettend belangrijk was voor de serie op dit punt. De inhoud is ook een tikkie beter, al blijft het door Bendis geschreven dialoog nog storend af en toe. Het tempo is hoger, dat gelukkig wel.

Het begint allemaal met de aankomst van Spider-woman, die Tony Stark op de hoogte komt brengen van de heftige ontdekking die de New Avengers in hun eigen serie hebben gedaan. Dit is best wel een belangrijk moment in de aanloop naar het volgende super-mega-balls-to-the-wall-crossover event genaamd Secret Invasion, dat hierna los gaat barsten.

Zover is het nog niet helemaal, want voor die tijd mogen de Avengers ingrijpen bij een biologische aanval op New York, waarbij de hele populatie besmet wordt met een Venom-type symbiont. Ook hier zal er een overlap zijn met de New Avengers serie, die in hun eigen comic ook midden in deze situatie terecht zullen komen. Het gebeuren is misschien snel weer opgelost, maar zorgt in ieder geval voor een paar vette visuals.

Als dit symbiont-gedoe is gefixed wordt de verantwoordelijke al snel gevonden; een zekere Doctor die zich bezighoudt met Doom. En huppa, alle Mighty Avengers haasten zich naar het land Latveria om Doom even flink de waarheid te zeggen in superhero stijl. Het enige suffe; Bendis schreef enkele jaren eerder ook Secret War, waarin Nick Fury met een soortgelijk plan kwam. Toen kreeg hij rechtstreeks vanuit het Witte Huis orders om zich niet met Latveria te bemoeien. Het kostte Fury zelfs zijn baan toen hij dit alsnog in het geheim uit wist te voeren. En nu kan een groepje luchtig geklede helden ineens wel deze andere natie binnenvallen? Euh, sure, whatever.

Eenmaal aangekomen in Castle Doom (yup, zo heet Doom’s hideout, en dat is awesome) wordt er geknokt met robots, geknokt met buitendimensionele wezens en geknokt met alles wat daarna nog overeind staat. Sentry, Iron Man en Doom raken per ongeluk betrokken in een tijdreis-incident, wat leidt tot het beste issue in deze Mighty Avengers volumes. Helemaal prima gedaan, compleet met overtuigende retro visuals. Maar goed, uiteindelijk is het enige relevante wat verder in deze comic gebeurt het gevangen nemen van Doc Doom. En fans van Doom kunnen tenenkrommend toekijken hoe Bendis hem de meest out-of-character dingen laat zeggen en hem een denkwolk-overload geeft die deze enigmatische bad guy ineens een stuk simpeler laat lijken. Als zijn masker een metalen snor had, zou Doom er aan draaien. Zonde.


Dus…

Zijn de eerste twee Mighty Avengers volumes nou zo weak of zit ik dit keer écht veel te kritisch te miepen? Tsja, het ligt deels aan je instelling. Het is een beetje te vergelijken met de vele CGI-gevulde blockbusters die elk jaar de bios in worden geperst. Flashy, wel geinig als je niet al te veel diepgang verwacht, maar even mentaal stimulerend als een uurtje MTV kijken. Niet elke comic hoeft duister en gritty te zijn vol met volwassen thema’s en zelfdestructieve personages, begrijp me niet verkeerd. Soms is een lichter werkje wel prettig ter afwisseling, en Mighty is in ieder geval geen zware kost.
Uhh, en uiteraard heb ik deze comics in m’n boekenkast staan. In oversized hardcover formaat nog wel. Ik wéét dat het geen hoogstaand werkje is, maar ik kan het niet laten om aan te schaffen. Tsja, ik ben zo’n ruggengraatloze Avengers fanboy die niets van de Grote Lijn wil missen, ook al is het soms niet al te geniaal. Marvel verdient prima aan deze jongen. Comics zijn inderdaad serious business.

avatar geschreven door op 8 september 2010

3 reacties op “Mighty Avengers, volume 1 en 2”

  1. avatar Jercy schreef:

    Deze twee trades waren eigenlijk best wel zonde van m’n geld, maar ik moest toch wat om aan m’n Ms. Marvel fix te komen. 🙂

  2. avatar Bartelen schreef:

    Precies! Mensen vergeten wel eens hoe zwaar het is om comic-geek te zijn. It demands constant sacrifice. Gelukkig werd Mighty gedurende Secret Invasion ineens gruwelijk awesome.

  3. avatar Jercy schreef:

    Is dat zo? Ik ben maar gewoon gestopt. Ik vond de Secret Invasion trades samen met de New Avengers tie-in wel voldoende.. Maar inderdaad, constant sacrifice! Ik kom ook echt zwaar ruimte tekort en geen publisher die daar rekening mee houdt!

Reageer

Anti-Spam vraag :