3

Parks and Recreation – seizoen 1 en 2

Als er een prijs zou bestaan voor ‘Grootste Sprong Vooruit In Kwaliteit Bij Een Comedyserie Na Het Eerste Seizoen’ zou deze zonder twijfel naar Parks and Recreation gaan. Het zou een stomme prijs zijn met waarschijnlijk een lelijke trofee, maar dan nog hebben de makers hem dik verdiend. Zullen ze blij mee zijn. Astemblieft.

Een deel van het creatieve team achter deze serie uit 2009 was ook verantwoordelijk voor de Amerikaanse versie van The Office, en zoiets werpt natuurlijk een grote schaduw over een volgend project. In den beginne werd Parks and Rec dan ook gezien als minder geslaagde Office-kopie, en het uit 6 afleveringen bestaande eerste seizoen was het dan allemaal ook nét niet. Het uitgangspunt lijkt ook niet echt een recept te zijn voor dikke hilariteit; de perikelen van een groep bureaucraten in de Parks and Recreation afdeling in het stadje Pawnee, Indiana. We volgen voornamelijk Leslie Knope, assistent-directeur van deze gemeente-tak. Ze is een echte go-getter, zo’n control freak typetje dat getrouwd is met haar werk en moeite heeft met alles wat daar niet mee te maken heeft, zoals interactie met mensen, humor, en subtiliteit. I know, I know, dit klinkt allemaal nog verre van boeiend. Toch is het een van de weinige series geworden die me zowaar regelmatig hardop laat lachen en me een warm gevoel van binnen heeft. Voor iemand die zo whiny en verbitterd is als deze jongen is dat best een prestatie.

Wat maakt P&R dan zo leuk? Het is een perfecte samenkomst van schrijfwerk, presentatie en een geweldige cast. Serieus, wat mij betreft is dit de beste cast in een comedyserie, want er zijn gewoon té veel personages die op hun eigen manier een plezier zijn om bezig te zien.
Rode draad in de serie vormt The Pit, een bouwput die al maanden open ligt en waar een nietsvermoedende (en, zo blijkt uiteindelijk, stomdronken) inwoner van Pawnee in is geknikkerd. Been in het gips, zijn vriendin is nu boos op de gemeente, en tijdens een gemeentevergardering ziet Leslie Knope hier een nobel project in; de bouwput omtoveren tot een heus park. Enige probleem; no one really cares about parks. Maar dat houdt Leslie niet tegen.

Het vullen van deze Pit mag dan de rode draad zijn in de serie, maar er worden genoeg hilarische verhaallijnen geïntroduceerd in seizoen 2 om de boel fris te houden. In een poging om meer publiciteit voor de lokale dierentuin te genereren laat Leslie bijvoorbeeld twee penguïns met elkaar trouwen, maar zut loopt uit de hand als blijkt dat het twee mannetjes waren. De conservatieven roepen schuimbekkend om haar ontslag terwijl de gay community helemaal uit de bol gaat voor Leslie en een dik feest organiseert in haar naam in de plaatselijke gay bar (“The Bulge is a gay bar? The nights I’ve wasted there …”). Een funny opzet die ook wat politiek en media er in betrekt, maar nooit de overhand geeft. Zo zit de serie voornamelijk in elkaar, dus wees niet bang, er zijn geen in-jokes over budgetaire planningen of top-down memo’s over lokaal projectmanagement. Het politieke landschap wordt beperkt gebruikt, een beetje hoe The IT Crowd eigenlijk amper over IT gaat.

Amy Poehler speelt Leslie Knope, en is misschien bekend van haar werk in Arrested Development, Saturday Night Live, of de zeer geslaagde sketch-serie Upright Citizens Brigade. Gedurende het eerste seizoen is Leslie misschien nog de zwakste schakel, omdat haar personage niet zo sympathiek overkomt. Een clueless workaholic is dan ook niet iemand waar je graag naar kijkt neem ik aan. Gelukkig wordt ze al na een paar afleveringen een stuk relaxter en gaat haar enthousiasme voor d’r intens saaie werk nog aanstekelijk werken ook.

“How does taking risks make me feel? Amazing. Tingling sensation throughout my whole body. I feel flushed. My muscles are relaxed yet I feel awake. Just waves of pleasure. I wish there was something physical that could make me feel this way.”

De beste rol is toch echt wel voor Aziz Ansari, die de sarcastische Tom Haverford speelt. Tom wil maar al te graag een player zijn, maar heeft evenveel succes bij de dames als ik in een Darth Maul t-shirt. Ansari krijgt mij altijd aan het lachen dankzij z’n geweldige gezichtsuitdrukkingen wanneer hij iets hilarisch of positiefs ervaart. Hij was vrij eikelig gedurende het eerste seizoen, vooral wanneer hij Leslie’s werk (onbedoeld) saboteert. Als de schrijvers eenmaal de smaak te pakken krijgen en de serie op stoom komt wordt Tom een stuk interessanter en tegelijk ook de focus van de beste grappen.

“Pawnee is the opposite of hip. People in this town are just now getting into Nirvana. I don’t have the heart to tell them what’s gonna happen to Kurt Cobain in 1994.”

Als we ooit een top 10 Meest Mannelijke Mannen gaan samenstellen, dan moet Nick Offerman’s personage Ron Swanson op nummer 1 komen te staan. Het geniale van zijn rol is dat hij dan wel het hoofd van de Parks and Recreation Department mag zijn, maar de beste man een bloedhekel heeft aan de overheid en hij zal dan ook alles doen om The System door zijn inactie om zeep te helpen. Zijn grote liefdes zijn: whiskey, een stevig ontbijt, jagen en houtbewerking. What a guy. En die snor! Alleen een échte man komt daar mee weg. Ron Swanson is awesome.

“I got my first job when I was 9. Worked at a sheet metal factory. In two weeks, I was running the floor. Child labor laws are ruining this country.”

Aubrey Plaza speelt April Ludgate, de bitchy tiener-stagiaire die nergens voor te motiveren is. Dat lijkt een personage dat niks toevoegt, maar April wordt vanzelf een stuk gaver als de schrijvers wat meer wegwijs worden met dit personage. Heeft een hilarisch weirde driehoeksverhouding, en gedurende seizoen 2 ontstaat er een hele schattige affectie voor een mannelijk lid van de cast. En damn, al die geïrriteerde blikken van mevrouw Plaza zijn best wel, euh, hot. Hopelijk betekent dit niet dat ik op bitchy vrouwen aan het vallen ben. Ik bén al zo’n pushover.

“I passed up a gay Halloween party to be here. Do you know how much fun gay Halloween parties are? Last year I saw three Jonas brothers make out with three Robert Pattisons. It was amazing.”

Gedurende seizoen 1 was hij nog geen officieel lid van de cast, maar Chris Pratt is gelukkig een vaste klant geworden in Parks and Rec. Zijn alter ego Andy Dwyer begint dan misschien als een wat egoïstische slacker die met zijn dronken kop The Pit in is gevallen, maar wordt in seizoen 2 stukken grappiger als zijn naïevere kant meer wordt benadrukt door de schrijvers. Andy wordt een sul die de mentale capaciteit blijkt te hebben van een kleuter, maar ook hetzelfde soort fuzzy onschuld.

“April is the best, but she’s 20. When April was born I was already in third grade, which means if we were friends back then I would have been hanging out with a baby. I don’t know anything about infant care. Oh my god, I could have killed her.”

Er zijn nog meer personages; een aantal minder wacky types die als straight men voor de rest fungeren, en een paar kantoormedewerkers die wat op de achtergrond blijven. De presentatie van de serie is deels in docu stijl, zoals je wellicht van The Office gewend bent. Camera los in de hand, af en toe korte interview-momentjes met bepaalde personages, en soms wordt ook directe referenties gemaakt naar het feit dat er een cameraman in de buurt staat. Aan de andere kant wordt deze stijl niet strak aangehouden. Bepaalde shots zijn vanuit meerdere hoeken gefilmd, en er gebeuren vaak genoeg dingen die een gewone cameraman niet had kunnen filmen. Prima, wat mij betreft. De serie gebruikt gewoon de stijl die voor een bepaald moment het grappigst werkt.

Parks en Rec is voor mij uiteindelijk zo geslaagd dankzij de vele kleine maar fijne karaktermomenten. Of iedereen op kantoor door een overdosis snoep nou een keiharde sugar rush krijgt, Andy zonder nadenken face first de Pit induikt om aan zijn ex te ontsnappen, of Ron Swanson na een te heftige niesbui last krijgt van een hernia maar te koppig is om om hulp te roepen en zo de hele dag bevroren op zijn stoel zit, ik vind het allemaal even hilarisch. Er zijn ook een hoop cameos van bekende comedy-koppen als Louis CK, Will Arnett en Adam ‘Party Down‘ Scott die nog een extra humor-boost geven waar nodig. En voor de vaste kijker zijn er ook een aantal geweldige running gags; zo is er blijkbaar een extreme rivaliteit tussen de Parks mensen en de plaatselijke bibliotheek (“they’re like a biker gang, but instead of shotguns and crystal meth they use political savvy and shushing”), eindigen de meest sexy gemeente-stagiares blijkbaar altijd op de rioleringsafdeling, en zijn de bezoekers van elk open forum achterlijke Pawnee-inwoners met de meest idiote en niet-relevante vragen. Volgens Amerikaanse kijkers die ook dit soort gemeentevergarderingen moeten organiseren is dit nog vrij waarheidsgetrouw ook.

Politiek is saai, I know. Maar Parks en Rec maakt er iets heel vermakelijks en bij vlagen zowaar schattigs van. Mocht je het dus een poging willen geven, geef de moed niet op als de serie je niet meteen bij de kraag grijpt. De aanhouder wint, en zal een fijne comedy ontdekken met een hoge verslavingsfactor. Benieuwd of ze volgend jaar de ‘Grootste Sprong Vooruit In Kwaliteit Bij Een Comedyserie Na Het Tweede Seizoen’ ook in de wacht slepen…

avatar geschreven door op 18 oktober 2010

3 reacties op “Parks and Recreation – seizoen 1 en 2”

  1. avatar Jercy schreef:

    In seizoen 2 is Leslie wat snuggerder, wat minder oblivious en dat mocht ook echt wel. Parks & Rec is naar mijn mening wat subtieler dan The Office en daarom geniet eerstgenoemde mijn voorkeur. Maar make no mistake; The Office is wel echt een toffe serie.

  2. avatar Bartelen schreef:

    Confession time; heb de Amerikaanse Office nooit echt een kans gegeven, ken voornamelijk de Engelse. Zal het toch eens gaan checken, heb nog even tijd voor seizoen 3 van parks van start gaat,

  3. avatar Jercy schreef:

    Ja, er is een duidelijk niveauverschil tussen The Office UK en US, maar als je dit kan waarderen, is TO US ook wel okay. Ken je Extras trouwens? Ook zo geniaal van Ricky Gervais.

Reageer

Anti-Spam vraag :