0

Storm: De Navel van de Dubbele God & De Bronnen van Marduk

Als klein gastje kocht ik ooit op de plaatselijke rommelmarkt een hoop tweedehands Sjors en Sjimmie tijdschriften, voornamelijk voor de humoristische inhoud. In diezelfde tijdschriften bleek een strip te staan met de naam Storm, die elke week met een paar pagina’s werd aangevuld. De run met Sjors en Sjimmies was verre van compleet, en ik viel dan ook middenin het lopende verhaal (getiteld ‘De Terugkeer van de Rode Prins’) waarin twee naakte mannen uit een gevangenis ontsnappen terwijl twee topless dames elkaar met messen te lijf gaan op een trampoline die gespannen is boven een actieve vulkaan. What the shit?!? Boobies? Actie? Boobies!?! In een stripboek? My young mind was blown. Al snel waren alle aanwezige Storm-delen in de lokale bibliotheek afgewerkt en was kleine Bartelen officieel fan geworden. De strip werd een ijkpunt waar andere fantasie-verhalen vaak bleekjes bij afstaken, en het oogde al helemaal fantastisch. Helaas kwam tekenaar Don Lawrence in 2003 te overlijden, en de wereld zou voortaan een fantastische artiest armer zijn. Vanaf 2007 is zijn creatie Storm nieuw leven in geblazen, met dezelfde schrijver (Martin Lodewijk) maar nu met teken- en kleurwerk van Romano Molenaar en Jorg De Vos. Zijn de eerste twee nieuwe nummers niet meer dan een slap aftreksel of wordt de oude glorie in ere hersteld?

De Navel van de Dubbele God

De verwachtingen bij een nieuwe Storm-strip na al die jaren zijn natuurlijk nogal hoog gespannen. Met een klapper je binnenkomst maken zou daarom zeker niet verkeerd zijn. En precies daar begaat Martin Lodewijk met De Navel van de Dubbele God (nummer 23 in de reeks) een grote fout. Het uitgangspunt; een groep dieven steelt een edelsteen uit een tempel, en Storm’s groepje wordt ingehuurd om deze terug te brengen. Wauw. Boeven en gestolen juwelen… was dat niet het verhaaltje achter elk Bassie en Adriaan avontuur ever? Maar vooruit, een zwak begin kan nog op genoeg manieren worden goedgemaakt…
Wat volgt is een mix van retro elementen die de juiste toon weten te zetten en een hoop suffe dingen die je uit het verhaal halen en toch echt wel duidelijk maken dat je niet echt The Real Deal voor je hebt. Zo is het idee van een stad die letterlijk twee continenten overbrugt best gaaf, zitten er koele monster designs in, en voelt de omgeving die de hoofdpersonen doorkruisen wel typisch Storm-achtig. Maar net als je denkt dat het wel goed gaat komen krijg je rommel als een terugkerende op Nomad’s hoofd poepende vogel, tamme actie die nergens indruk weet te maken en dialoog als “Als ik je te pakken krijg, zul je moeten ademhalen door je aars, stuk verdriet!!”. Nu was het dialoog in deze stripserie wel vaker wat stijfjes, maar zo bont als het hier wordt gemaakt…
Nee, dit was het allemaal net niet. Er is weinig reden om dit album een tweede keer uit de kast te pakken en opnieuw door te werken. Maar vooruit, er kan altijd een misser tussen zitten, right? Zeker met een deels nieuw creatief team, is toch effe wennen, maar nu is men goed en wel opgewarmd. Door naar de volgende!

De Bronnen van Marduk

Nummer 24 lijkt al een iets betere kant op te gaan. Dit komt deels door de aanwezigheid van de titulaire Marduk, de enige echte terugkerende villain in de serie. Sure, deze besnorde duderino met een hoed die lijkt op een oversized puddingtoetje is dan niet de meest intimiderende tegenstander, maar voegt toch altijd wat geinigs toe. In De Bronnen van Marduk gaat het alleen niet zo goed met de beste man. Om de 100 jaar dient hij namelijk in een binnenvallende lichtbundel te baden die hem weer lichamelijk oppept voor de komende eeuw. Ditmaal is deze straal alleen maar een fractie van zijn normale kracht, zodat Marduk op sterven ligt. Er is blijkbaar maar één iemand die kan helpen; de Anomalie himself, oftewel Storm.

Nu is dit uitgangspunt nogal zwak en rommelig, zeker naarmate er meer details worden onthuld. Een lichtstraal die vanaf een andere wereld ontstaat en via andere reflectieve hemellichamen precies op Marduk’s paleis valt, like clockwork. Euh, allright. Storm strips hebben wel vaker weirde concepten, maar zijn meestal intern consistent of gewoon zó badass dat eventuele mindere punten niet zo uitmaken. Deze ‘bron’ en alles er omheen is helaas een wat zwak excuus om een verhaal op gang te krijgen, een waarbij Roodhaar en Nomad ook nog eens naar de achtergrond verschuiven.
Ik moet zeggen, de designs en het tekenwerk zijn de naam Storm wel waard. Sure, soms is een gezichtsuitdrukking een tikkie weird of zijn bepaalde proporties wat onnatuurlijk, maar de karakterdesigns en set pieces zijn best in orde. Of het nou een ondergronds raderwerk is dat doorkruist wordt door een rivier van bloed of een tochtje door een wel heel erg hardnekkig cactusveld, het voelt wel lekker old school aan. Toch heb je als lezer amper de tijd om deze elementen te absorberen. Het verhaal holt van punt A naar B zonder een stapje terug te nemen en de wereld echt uit te bouwen. Je krijgt daardoor geen goede feel voor de locaties die de personages bezoeken, en dat is jammer.
Ik hoopte ook op meer prikkelende elementen, dingen die de setting of hoofdpersonen werkelijk veranderen. Was het zo erg geweest om Marduk echt dood te laten gaan? Zou zoiets niet voor nieuwe potentiële verhaallijnen zorgen? Maar nee, ik durf te wedden dat we in de volgende strip weer te maken krijgen met een op zichzelf staande situatie waar de hoofdpersonen per ongeluk in terecht komen en die op het einde opgelost zal zijn. Dat is op zich wel de Storm-formule, maar deze recente uitingen bewijzen óf dat Martin Lodewijk een beetje zijn magie kwijtraakt óf ik een stuk kritischer ben geworden.

En wat is de deal met sommige benamingen? In ‘De Bronnen’ krijgen we bijvoorbeeld personages met namen als Breezzzr en de Rode Satan, en locaties die Sourcie en Het Uurwerk van de Tijd heten. Er is zelfs letterlijk de zin “Sta daar niet te swaffelen!”. The mind, it boggles.

Uiteindelijk ben ik nog niet overtuigd door deze semi-herstart. Het zit in de buurt, maar zodra ik denk ‘cool, het begint nu ergens op te lijken’ gebeurt er weer iets sufs in de strip waardoor mijn retro-fueled bubbel uiteenspat. Echt bevredigend is het dus nog niet. Om de lichte teleurstelling weg te spoelen heb ik dan ook maar mijn oude Storm issues van zolder gehaald. Kan ik me weer even verliezen in Het Doolhof van de Dood, kwijlen over de visuals met De Von Neumann-Machine of het trippy spektakel van De Levende Planeet opnieuw beleven. Tsja, zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt…

avatar geschreven door op 27 oktober 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :