0

Spider-man Doctor Octopus Year One

Het zal eens niet zo zijn. Kom je weer in aanmerking voor het pennen van een comic review, blijkt de superheld in kwestie niet eens in ons eigen Comic-spoorboekje-ding-geval te staan. Het wekelijkse knokwerk van de enige spin zonder acht poten ken ik niet zo, maar gelukkig zijn er bundeltjes waarin een paar delen uit een losstaande serie een eigen verhaal vormen. Ditmaal, over het ontstaan van één van Spiderman’s grootste nachtmerries, Doctor Octopus.

Spin-off

Year one kan dan ook als een stand-alone spin-off (huhuh.. spin.. huhuh..) worden beschouwd. Een éénmalig verhaal, met de evil bad-ass in de hoofdrol. En hoe het zover is gekomen met hem. Er bestaan diverse van dit soort comics, en meestal zijn ze best succesvol. Tja, het is dan ook interessanter om te weten te komen wat er bijvoorbeeld achter het masker van Darth Vader schuilgaat dan onder het kapsel van Luke, nietwaar? De duistere kanten zijn vaak interessanter (ok, of heeft meer te bieden). Niet voor niets is Killing Joke ook één van de beste Batman-comics (een soortgelijke comic over de origine van the Joker).

Mad scientist

Otto Octavius groeit op in een hardvochtig klimaat. Moeder houdt onvoorwaardelijk van haar kleine egghead, maar vader had liever zoonlief bij Ajax zien spelen. En laat dat meer dan eens blijken dat hij niets begrijpt van de kleine Otto. Het deert hem echter niet, de kleine studiebol knutselt onvermoeid door aan eigengebouwde radio’s. De wetenschap blijft hem trekken, en in het bijzonder de atoomwetenschap. Zover zelfs, dat een atoomreactor in de psychotische obsessieve wereld van Otto haast een betere vriendin vormt dan een blonde mede-egghead die naar dezelfde strelingen verlangt als die Otto de wanden van de kernreactor gunt. Stapsgewijs ontwikkelt de atoomdroom van Otto zich tot een monsterachtige obsessie, die door een atoomongeluk in een stroomversnelling komt. Vanaf dat moment is Doctor Octopus geboren.

Bijrol

Spider-man komt ook nog even langs om ervoor te zorgen dat de comic nog wel goed afloopt, maar afgezien daarvan heeft hij slechts een bijrol. Toch is de bijdrage van de spinneventer niet volstrekt overbodig en onnodig. Het laat mooi zien dat de twee best wat gemeen hebben naast het aantal ledematen, en wel een radio-actief verleden. En dat de aard van het beestje uiteindelijk bepaalt naar welke kant het muntje valt als iemand een onverwachte gave in de schoot krijgt geworpen. Het fraai geschreven verhaal van schrijver Zeb Wells zit wat dat betreft goed in elkaar en kent bijgevolg net dat beetje meer diepgang waardoor het zich onderscheidt van wekelijks gebeuk op random baddie-smoelwerk. Bovendien is het tekenwerk van Kaare Andrews en de inkleuring van Jose Villarrubia zeer toepasselijk. Niet te artsyfarty (wat niet past bij een jolige held als Spider-man) en ook weer niet te vrolijk en kleurrijk (het gaat wel om het effectief neerzetten van een superschurk, nietwaar?).

Dus..

Doctor Octopus Year One slaagt daar waar Maguire en consorten drie films lang in gebreke gebleven, de supervillains overtuigend brengen met een duister en persoonlijk verhaal. En ook heel knap, de lezer voelt afwisselend afkeuring, medelijden, en bewondering voor de achtpotige wetenschapper wiens carrière in een noodlottig onwetenschappelijke richting afdrijft. Een fraai startpunt voor menig Spinnekerel-Tom-Tom-Dorkside-Geval.

avatar geschreven door op 26 november 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :