2

9 (2009)

Toen ik tien was, groeide ik op met the Dark Crystal. Een film, die me nog altijd een explosie op mijn netvlies en een stijging van tenminste drie graden rondom de hartstreek bezorgt als ik de Skeks-gieren kevers zie kauwen tijdens hun bombastische diners. Tegenwoordig zijn animatiefilms populairder dan poppen. Reikhalzend wordt uitgekeken naar grote studionamen als Toy Story 3 of Ice Age 3D, maar onder de radar verschijnen er in hun kielzog vele andere titels. Sommige gedrochten proberen een graantje mee te pikken van wat populair is op dat moment (ik noem geen namen, debiele koe die Johnny Cash tokkelt voor cash-value), andere weer zeker zo interessant, maar niet voor een groot publiek . ‘9’, valt in die laatste categorie, en ik kan me niet herinneren ooit een bioscoop-aankondiging te hebben gezien voor deze Canadese animatie van Starz Animation studios.

Ruwe ontwaking

In 9 ontwaakt de lappenpop op een bureau. De kamer om hem heen is flink rommelig en op de grond ligt een lijk. Er prijkt een grote 9 op zijn jutenzak-met-rits lichaam. Even later ontmoet de angstige nieuweling in de weerbarstige nieuwe wereld zowaar een andere lappenpop, die 2 heet en de jongeling redt van een machine met meer kaken dan goed voor 9 zou zijn geweest. Er blijkt een gehele gemeenschap van overgebleven getallenpoppen (al hebben succesvolle machines de film wel een paar missing values bezorgd), en als 2 vervolgens wordt ge-machine-napt, overtuigt 9 de anderen dat het tijd is dat ze in het verweer komen (en 2 moeten terugveroveren). Dapper, desastreus of beiden? Als je bedenkt dat Tim awesome Burton toch een grote naam uit het genre is, die aan de film lichtelijk heeft meegewerkt, vraag je je toch af wat er op 9-9-2009 moet zijn misgegaan dat je de filmposters moet hebben gemist? Waarschijnlijk vonden bioscopen het belangrijker om film kassa-klassiekers als Love Happens en Jennifer’s body in huis te halen voor het grote publiek. En ja, je mist daarmee wat. De wereld van 9 is behoorlijk eigenzinnig en vol gevaren. Maar waar in Ice Age een opdoemend gevaar hooguit dezelfde emotie oproept als een ritje in de achtbaan vol airbags en veiligheidsgordels, in 9 heb je vaker het gevoel dat het karretje een wieltje mist en is dat nou écht een stukje zonder rails dat je voor je ziet? Zonder gekheid, 9 is geen kinderfilm en schurkt eerder tegen de macabere wereld van Burton aan dan tegen de wereld van dat ultrakindvriendelijke imperium vol vrolijke muisjes, driftige eendjes en guitige hondjes. Niet voor niets missen er in 9 een paar getallen in de poppengemeenschap.

Bloedeloze horror

Maar hoe dreigend de wereld ook voor 9 is, bloed vloeit er nergens in de film van regisseur Shane Acker, die overigens een logisch voortvloeisel is van zijn 11-minuten durende afstudeerproject. Het zijn immers juten poppen. Voortdurend is er de dreiging dat het verkeerd zal aflopen, en volgen de gebeurtenissen zich in hoog tempo op. Gebeurtenissen, die meer dan eens doen vermoeden dat de held in dit verhaal, 9, nauwelijks controle op de situatie krijgt. Natuurlijk sterk in de hand geholpen door een indrukwekkend apocalyptische landschap. Wel is de actie soms iets té snel, zodat de actiescènes, hoe wonderschoon geanimeerd ook, vaak lastig te volgen zijn. In tegenstelling tot de grote namen, dan ook geen aaneenschakeling van lach-salvos en dwaze vermakelijke actie. In 9 ben je al blij als de aimabele en onzekere 9  een dag langer uit de klauwen van de machines weet te blijven. Een iets minder kind-vriendelijke insteek, die qua sfeer eerder aansluit bij films als Dark Crystal, Terminator Salvation, Antz, of Wall-E, waar karakters eveneens eenzaam en alleen een onvermijdelijk lijkende ondergang trotseren. Tegenover de prachtige animatie staat ook, dat de karakters wat vlakjes blijven, en grote namen als Elijah ‘Frodo’ Wood of Jennifer Connolly niet veel weten toe te voegen aan de personages.

Juten splatterdrek

Zoek je een vermakelijk avondje met een paar goede grappen en een sterke morele boodschap en één simpele bad guy tegenover de good guy in plaats van een diffuus vijandige wereld, dan ben je bij 9 aan het verkeerde adres. 9 is meer een post-apocalyptische futuristische actiefilm voor volwassenen die meer dan eens het nodige geduld vergt van de kijker. Want via 9 en zijn stappen in de onheilspellende wereld leren we slechts stukje bij beetje wat er nou eigenlijk zoal aan de hand is en welke partijen er een oorlog uitvechten. En net als in dat eerder genoemde epische fantasyfestijn vol kristalletjes, ontdekt 9 zijn grotere rol in het geheel. Zou hij iets minder grimmig en nachtmerriefähig zijn geweest voor tienjarigen, dan dwong ik je hoogstpersoonlijk je kroost hun favoriete-film-over-tien-jaar op te dringen. Nu doe ik dat slechts bij jou, wat doe je hier nog?! Ga kijken! Of hou op zijn minst je oren open voor het volgende project uit deze animatiestudio, met de fraaie titel Gnomeo & Juliet (feb. 2011).

avatar geschreven door op 24 december 2010

2 reacties op “9 (2009)”

  1. avatar Efje schreef:

    Ik vond hem tegenvallen….prachtige visuals…maar het verhaal….vooral het einde….zuigt…

    ik werd tot 2/3e meegesleept en toen stortte het in. Ik voelde me enorm verraden, het idee is namelijk min of meer briljant.

  2. avatar Egregius schreef:

    Overigens heb ik destijds wel een trailer ter aankondiging gezien in de bios. Maar ja, daarna is het idd uit het zicht gevallen. Die trailer was overigens significant anders dan degene die je postte, veel minder aktie-gericht.

Reageer

Anti-Spam vraag :