0

Fantastic Four – Flesh & Stone

If it’s not broke, don’t fix it!’ schamperden de leden van Monty Python al zeker vier decennia terug. En inderdaad, met het aanraken van mijn allereerste Fantastic Four en het overwinnen van diverse jeugdsentimentele snikken, blijkt er weinig veranderd in het Marvel-wereldje rondom Het Fantastische Viertal! Johnny Storm maakt nog steeds ruzie met the Thing, aka Ben Grimmig. Reed en Sue Richards proberen nog altijd het zootje zo goed en kwaad als het gaat bij elkaar te houden, al dan niet door er een elastische arm omheen te knopen. Het is natuurlijk Marvel eigen om superhelden zo identiek en herkenbaar mogelijk te laten. Zo blijft Spiderman of Wolverine al decennia populair. Je zou je kunnen voorstellen dat je na twee decennia geen FF-comic te hebben aangeraakt, binnenstapt in een volstrekte onherkenbare wereld, en een superheldenteam met diverse nieuwe leden. Immers, Avengers ken ik amper meer terug, Spidey had geen zwart maar rood kostuum, en Batman is alweer aan zijn tiende Robin toe, zo lijkt het. Maar de FF, die zijn precies hetzelfde als toen ik ze achterliet toen ik comics inwisselde voor gefriemel in het fietsenhok.

Een warm bad

En op zich heeft dat wel iets, zo’n warm bad gevuld met fijne jeugdherinneringen. Flesh & Stone, een bundeling van een paar van Fantastic Four’s beste comics rondom de milleniumwisseling, biedde precies wat te verwachten valt van een FF-comic. Een te braaf superheldenteam met familyvalues. Geen op hol geslagen Wolverine die een slipstream aan bloed achterlaat en lijken stapelt als superhelden-Duplo. Geen Batman die in ingewikkelde moordscenarios verwikkeld raakt. Neen, gewoon ouderwets een robbertje vechten met een extreem evil baddie met een mierzoet einde. Het verhaal heeft evenveel om het lijf als dat het pakje van Sue verhult [Beavis & Butthead mode off]. Johnny en The Thing maken weer eens ruzie in de thuisbasis van de FF, als er een mysterieus pakje arriveert. Een immense spiegel. En nog voor Johnny er zijn ego in heeft kunnen bewonderen, stapt een ouderwetse aartsvijand eruit, de Alchemist, die van de thuisbasis een portaal naar de hel wil maken. En de FF zouden de FF niet zijn als de dat niet zouden proberen te verhinderen. Al snel lijkt de Alchemist heer en meester over de FF te worden, als dat maar goed afloopt?

Spoiler:

Ja helaas, dat had ik al verraden. Natuurlijk loopt het goed af! Maar hoe, daar zit hem dan wel de fun in bij de Funtastic Four. Er kan en mag niet teveel veranderen. Echter, zelfs Stan heeft ingezien dat als er onder de andere superhelden interessante karakterverwikkelingen komen, dat de FF dan niet al te zeer kan achterblijven. En zo raakt de financiële crisis (wow, vooruitziende blik van profeet Stan Lee?) ook de FF, die hun thuisbasis noodgedwongen moeten verpatsen, en gebeurt er tegen het eind wel iets interessants met één van de FF-leden, dat in vervolgstrips wel een cool vervolg zou kunnen krijgen. Voeg daarbij een aantal imposante vijanden (Alchemist, Grey Gargoyle) en een ontmoeting met de Avengers toe, en je hebt in ieder geval een paar uur fijn leesplezier met de Flabtastic Door. Toch, waar Jeph Loeb van Batman’s Long Halloween betoverde tot een fijn episch verhaal, blijft Flesh & Stone qua niveau een beetje steken op de wekelijkse stroom knokwerk. Oppervlakkig entertainment. Bovendien klagen de fans over de teksten, die  scherpe oneliners missen. Een uitmuntende verhaallijn kan dat compenseren, maar daarin slaagt Loeb niet. Wat resteert is een fijne nostalgische ervaring zonder al te veel impact, en aan het eind zul je niet op het puntje van je stoel zitten wat het volgende deel zal brengen. Carlos Pacheco tekende voor het tekenwerk (huhuh- flauw, maar leuk – huhuh- … had ik die niet uitgezet??). En hoe modern slick hij ook tekeer gaat, de matte papierprint en de felle kleuren geven een aangename eighties-oldschool gevoel aan Flesh & Stone. Voor oudgedienden als ondergetekende een prettige constatering.

Feest der herkenning

Flesh & Stone is een tikje routineuze exercitie, vooral interessant voor fans, en vormt een aardig instapje voor sentimentele bastaards die de FF de afgelopen 20 jaar niet meer gevolgd hebben. Persoonlijk vond ik de kleine wijzigingen die de verwikkelingen in deze comic in het FF-universum probeert aan te brengen wel geslaagd. En wat er veranderen gaat, is ook weer niet van die orde dat het hele universum overboord gaat. Ergo, er blijft nog steeds genoeg ‘the same’. Mijn ogen zijn net losgerukt van de paginas, maar mijn elastische arm is nochtans al op weg om het vervolg uit de schappen te plukken. Al was het maar om over 20 jaar een review te pennen om te kunnen constateren dat de tijd nog altijd stil heeft gestaan in New York. Now for nothing completely different.

avatar geschreven door op 20 december 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :