0

Man On Wire (2008)

Man On Wire werd mij aangeraden door een vriend als een film die hem persoonlijk geraakt had. Maar het is geen film, het is documentaire over een fransman met de droom om tussen de Twin Towers te lopen. Nee niet over de grond, maar over een kabel gespannen tussen de daken..

Dit speelt zich af in het verleden uiteraard, en toen ik begon te kijken zonder enige voorkennis dacht ik aanvankelijk: “Hebben een groep fransen in 1974 een terroristische aanslag gepleegd op het WTC, waar ik niks van af weet en waar ze nu doodleuk over vertellen?”.  Je ziet namelijk de hoofdpersonen vermomd in een busje de garage van het WTC inrijden, waar ze zich voordoen als monteurs om zodoende het gebouw in te komen met hun spullen. Maar nee, hun geplande misdaad is van heel andere aard. Er wordt al snel heen en weer geflitst, van beschrijving van de uitvoering van het plan zelf tot het prille begin en de aanloop.

Philippe Petit is namelijk van jongs af aan een acrobaat, maar als hij op 17-jarige leeftijd in de wachtkamer van de tandarts een krantenartikel ziet over wat de grootste torens ter wereld gaan worden, weet hij wat z’n droom is: over een touw tussen de toppen van het WTC te lopen. En die waren 415 meter hoog. Het verhaal wordt verteld door middel van interviews met Philippe en zo’n beetje al z’n handlangers in z’n bizarre plannen: eerst om tussen de torens van de Notre Dame te lopen, vervolgens hoog boven de weg van de Sidney Harbor Bridge te balanceren, en dan de voorbereidingen voor de Twin Towers. De interviews worden afgewisseld met archiefbeelden, oude foto’s en reconstructies die zo goed zijn dat ik eerst twijfelde of het niet ook archiefbeelden waren. Maar man, wat een vertellers zijn het! Vooral Philippe is een gedreven verhalen-verteller; je kan de passie in z’n gezicht aflezen. Z’n handlangers blijken ook een bijzondere mengelmoes van karakters te zijn, van z’n meer down-to-earth vriend tot de Amerikaanse stoner/rocker die ter plekke hielp tot het te heftig werd, ieder had een compleet andere ervaring en vertel-stijl.

Doordat het verhaal zoals het verteld wordt heen en weer springt tussen het ‘heden’ van 1974 waar de ‘coup’ steeds precairer wordt en het verleden, wordt er een enorme spanningsboog opgebouwd. Alhoewel de vraag, “lukt het?” enigzins beantwoord wordt als je ofwel de voor- of achterkant van de DVD-box bekeken hebt of course. Maar daar gaat het niet om; het wordt verteld als een heist-movie: de voorbereidingen met de onmogelijke uitdaging, recrutering van geschikte mensen, de kleurrijke figuren en uiteindelijk de uitvoering met complicaties plus het gevolg voor de deelnemers.

En dat laatste maakt het een beetje dubbel. Je ziet een fantastisch verhaal dat fantastisch verteld wordt, en je ziet dat Philippe is als een dolle artiest; vooral bezig met het uitgevoerd krijgen, maar z’n vrienden moeten hem telkens terug naar de realiteit brengen. Daarentegen heeft de afloop heel verschillende uitwerkingen en gevolgen gehad voor de betrokkenen. Ik ga niet te veel weggeven, maar als je van een goed verhaal over passie voor een droom houdt (en je tolereert franse accenten in je engels), dan is dit zeker een aanrader.

avatar geschreven door op 17 december 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :