0

Marvel Boy

Grant Morrison is een Schot. Ongeveer 50 jaar oud. Chaos magiër. Schrijver van comics. En in-fucking-sane. Welke woorden zijn nou niet toepasbaar op de verhalen die uit zijn pen komen vloeien?!? Weird, hyper-intellectueel, pretentieus, prachtig, shockerend, fragiel en/of confusing as all hell. Elke comic van Mr. Morrison verdient eigenlijk een Dorkside review, maar op de eerste trade van All-Star Superman na (die fantastisch is koop dat ding serieus je weet toch) lopen we nog een beetje achter. No worries. Komt goed.

We gaan even terug in de tijd, naar het jaar 2000. Uitgever Marvel heeft op dat moment al 2 jaar een sub-label waaronder op zichzelf staande comics worden uitgegeven. Veelal miniseries of uitstapjes met bestaande characters die door ongebruikelijke schrijvers (o.a. Kevin Smith) onder handen worden genomen, los van de normale continuïteit. Marvel Knights is de naam van dat label, en onder die noemer is bijvoorbeeld ook de initiële Sentry miniserie uitgegeven. Grant Morrison wordt benaderd om een invulling te geven aan Marvel Boy, een afwijkend concept dat het imago van de op dat moment wat stagnerende uitgever mag boosten. Je kunt zeggen wat je wil, maar waar Morrison uiteindelijk mee aan komt zetten is heerlijk afwijkend, in ieder geval voor Marvel begrippen.

De essentie is vrij simpel; een beschadigd buitendimensionaal ruimteschip probeert een noodlanding te maken in onze realiteit, maar wordt op orders van een geheimzinnige man in een metalen outfit neergeschoten. Er is slechts één overlevende van de opvolgende crash; Noh-Varr. Deze jongeman is een Kree, een type alien dat we in andere Marvel publicaties af en toe ook wel eens tegenkomen, maar hij is wel een stukje freakier dan de gemiddelde Kree (zal komen doordat hij uit een parallele realiteit komt). Zijn lichaam bevat bijvoorbeeld insect-DNA dat hem in staat stelt over niet-horizontale oppervlakken te lopen, zijn speeksel is deels een mind-control virus, en dan zijn er ook nog eens alle bizarre gadgets die hij met zich meedraagt. Noh-Varr is een bijzonder geavanceerde levensvorm vergeleken met wat ons miezerige planeetje te bieden heeft, en in zijn woede om het opblazen van zijn crewleden verklaart hij de oorlog aan de mensheid. Oh shiii-

De Marvel Boy miniserie is, zoals mijn grootmoeder het zou zeggen, ‘trippy shit, yo’. Voor Morrison begrippen is het verhaal nog relatief rechtdoorzee, maar vergeleken met de ‘standaard’ Marvel comic is dit juist weer bijzonder afwijkend. Het feit dat Noh-Varr zo’n geavanceerde levensvorm is leidt in ieder geval tot zeer prikkelende situaties en wilde concepten. Zen fascism, Macrospace, ruimteschepen die puur geloof als energie verbruiken (“Number One Epiphany Nacelle just lost faith and shut down!”), ‘Astro-gods from the First Firmament’, en nog meer van dat soort gekkigheid. Het hoogtepunt is ongetwijfeld een uit Noh-Varrs ruimteschip ontsnapt weird alien virus, dat het beste kan worden beschreven als een ‘levende corporatie’ die steeds sneller onze cultuur infiltreert. Say whaaaat?

Je hoeft geen hardcore Marvel fan te zijn om Marvel Boy te kunnen volgen, al zou je dat wel verwachten met zo’n titel. Omdat de serie onder het Knights label is uitgegeven zijn er in ieder geval geen verwijzingen naar andere storylines, en de Fantastic Four en de Avengers worden alleen bij naam genoemd. Er duiken geen andere Marvel superheroes op, wat fijn is voor nieuwe lezers maar de comic aan de andere kant ook een beetje.. leeg laat voelen. Alsof Noh-Varr de enige super-powered gast is op de planeet.
Interessant genoeg wordt, net als in het geval van het personage Sentry, Marvel Boy later in de ‘officiële’ continuïteit opgenomen. Het duurde alleen een paar jaar voor hij z’n buitenaardse kop weer zou laten zien, namelijk in de miniserie ‘Civil War: Young Avengers/Runaways‘, die beide teams jonge superhelden het tijdens de Civil War crossover tegen elkaar op laat nemen. Hierna volgt een issue van de geweldig fijne miniserie New Avengers : lluminati waarin o.a. Xavier en Dr. Strange een bezoekje brengen aan Noh-Varr om hem eens goed uit te horen over zijn motivaties en doel voor de nabije toekomst, wat een inleiding vormt voor de beslissingen die deze jongeman maakt gedurende en na de grote crossover Secret Invasion. In de fallout na dit event zal hij een tijdje prominent in beeld komen, maar daar later meer over.

Het tekenwerk van J.G. Jones oogt vrij fris en dynamisch. Panel-layouts zijn niet stijfjes en er zijn veel details in de pagina’s te ontdekken. De outfit van Noh-Varr is dan wel weer een beetje cheesy, een goede anti-held loopt normaal gesproken niet in een korte broek met felle kleurtjes rond als je het mij vraagt, maar dat went allemaal snel genoeg. De andere designs zijn ook best apart. Geen idee waarom hoofd bad guy Midas rondloopt in het clunky eerste harnas dat Iron Man ooit droeg, maar het oogt wel gaaf eigenlijk. Zijn dochter Oubliette gaat voornamelijk gekleed in een weirde SM-outfit. Ongebruikelijke keuzes die door de hoge weirdheidscurve van deze comic weer normaal lijken.

Marvel Boy is een interessante miniserie vol afwijkende concepten die door het naar voren schuiven van Noh-Varr in andere Marvel comics met terugwerkende kracht extra relevant geworden is. Of je het nou ziet als op zichzelf staand werkje of als onderdeel van het grote Marvel-continuïteits-mozaïek, het is hoe dan ook onweerlegbaar bewijs dat Grant Morrison gaaf is. En weird. En in-fuckin-sane.

avatar geschreven door op 27 december 2010

Reageer

Anti-Spam vraag :