0

Grum – Heartbeats

Het is wel fijn om muziek af te wisselen. Als ik te veel post-rock of gloomy soundtrackmuziek achter elkaar afspeel heeft dat na een tijdje een wat slopend effect. Goed is het allemaal wel, maar echt vrolijk word je er weer niet van. Daarom was de dag ik werd gewezen op de artiest Grum een hele prettige. Vrolijke retro-electro die heerlijk wegluistert? Precies wat ik nodig had om al die doom en gloom mee weg te spoelen!

Grum is het eenpersoonsproject van de Engelse Graeme Shepherd, en het totnogtoe enige album Heartbeats stamt uit mei 2010. Al zou je dat niet echt zeggen bij een eerste luisterbeurt, het geheel lijkt haast een verborgen plaat uit de 80’s te zijn die recent pas ontdekt is. Vocoders, glitter-soundeffects, tamboerijntjes, drums die overduidelijk uit een computer komen rollen, de fameuze ‘double-clap’… er wordt op dit album een blik met retroheid opengetrokken en alle ingrediënten worden met enthousiasme ingezet om uiteindelijk een smakelijk geheel te brouwen.
Ergens doet Heartbeats denken aan Daft Punk’s Discovery, het werk van Les Rhtythmes Digitales of soortgelijke dansbare electrobands als Chromeo, maar dan wel minder complex in elkaar stekend. Opbouw, refreintje of twee, bridge, refreintje, en er is weer een nummer voorbij. De tracks zijn dan misschien wat simpeler en voor diepgaande lyrics hoef je hier niet aan te kloppen, maar daardoor is het totaalpakket niet minder ass-shakingly catchy!

Through The Night is de bijzonder sfeervolle openingstrack die, zodra hij echt op gang komt, je hopelijk meteen overhaalt de rest van het album te checken. Als extra bonus bevat de clip ook nog eens de beste bromance EVAR.

Zo heerlijk fout! Ik vraag me trouwens af waarom er niet echt een vrouwelijke versie van bromance bestaat. Zou dat dan womance zijn? Anyways, moving on.
Opvolgende nummers als Can’t Shake This Feeling, Runaway en Fashion zetten de sfeer gewoon prima door. Toppertje van het album is zonder twijfel de titeltrack Heartbeats. Zodra ik die bliepjes uit de intro hoor krijg ik de neiging om op het eerste de beste stabiele oppervlak te springen en als een idioot mijn spastische dansmoves uit te voeren. Wat een moddervette winnaar is dat zeg!

Soms gaat de eightiesheid net een tikkie te ver. Het nummer Turn It Up is namelijk een té effectieve imitatie die serieus klinkt als iets dat een jonge Madonna of Cindy Lauper back in the day had kunnen maken. Euh, niet dat ik hun muziek goed ken of zo. Ik ben een stoere man natuurlijk, luister alleen brüte metal en snoeiharde drum ’n bass. Je weet toch.

De afsluitende nummers zijn wat rustiger dan de hoofdmoot van het album, maar daardoor niet minder goed. ‘LA Lights’ is prettig relaxed en ‘Someday We’ll Be Together’ is een heerlijk wegkabbelende laatste track die zowaar een beetje aan Air doet denken. Fijn spul.

Al met al is Heartbeats gewoon een inkoppertje voor electro-fans die houden van bliepjes, vocoders, catchy melodietjes en een dikke schuimlaag van pure 80’s.

avatar geschreven door op 31 januari 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :