0

New X-men & Supernovas

Het is weer even geleden sinds de laatste comic-update over ieders favoriete groep gemuteerde mensachtigen. Euh, op de Ninja Turtles na. De laatst besproken X-men comic was Rise and Fall of the Shi’ar Empire en die recensie stamt al weer uit 2009, dus we hebben een flinke periode om in te halen. En omdat er meerdere mutant-gerelateerde series zijn is het best makkelijk om de draad kwijt te raken, vooral als er dan ook nog eens crossovers worden uitgegeven waar al die series in samenkomen. Oh my… Om je goed voor te bereiden op de komende storm van mutant-mania zijn er twee Marvel producties die in de spotlight mogen; Academy X en Supernovas.

New X-Men: Academy X (New X-Men issues 1 -46)

Het is een beetje lullig om deze (ondertussen afgeronde) serie te bespreken, omdat hij bijzonder lastig is om in printvorm op te sporen. De eerste paar trades in het bijzonder lijken nergens meer te vinden. Op zich niet zo’n ramp dat de oudere zut wat zeldzamer is, de serie had namelijk een issue of 20 nodig om echt momentum te krijgen en veranderde daarmee van ‘mwah, wel geinig maar waarom lees ik dit?’ in ‘Whoaly balls dit is echt vetjes!’.

Academy X begint vóór de gebeurtenissen in de crossover House of M, en legt de focus op de nieuwe lading met mutante jongeren die naar de X-mansion komen om daar opgeleid te worden. Juistem, weer een Marvel serie over jonge superheroes in wording á la Young Avengers en Runaways, al werd deze uitgegeven vóór die andere twee. We volgen nu een vrij grote cast aan characters in een relatief veilige school-omgeving, met alle gevolgen van dien. Deze comic krijgt in het begin dan ook een teenage soap opera smoel wat me niet direct wist te boeien. Als ik behoefte heb aan tiener-drama lees ik de ingezonden brieven in de Hitkrant wel. Wacht, bestaan de Hitkrant nog? Nu twijfel ik.. Tsja, ben al een ouwe zak he? Anyways! De cast op dit punt in de serie is wel aardig, er zijn characters met potentie en een paar van de geïntroduceerde mutant powers zijn best cool. Favoriet was Prodigy, de jongeman die non-mutante talenten van anderen over kon nemen zolang hij bij ze in de buurt stond. Geinig, right? Naast Cyclops werd hij een effectieve leider, bij Beast rondhangen veranderde hem in een science whizzkid. Leuk werd het pas als hij bij beiden stond en zo dubbel effectief werd. Een van de beste eerste storylines gaat over het scenario waarin Prodigy de ‘geleende’ powers permanent zou houden en hij dus na een tijd de meest alwetende en efficiënte mens op de planeet zou worden. Nice!
Ik was benieuwd hoe de serie om zou gaan met de fallout na de House of M crossover, waardoor het grootste deel van de mutants hun powers verliezen. Nou, dat was nogal een omslag.

Van jonge liefde en competitieve school-shenanigans gaat er een switch om na issue 20, en zal de comic ook de naam Academy X in de titel verliezen. Vanaf dit punt wordt de serie bijzonder duister en onverwacht grimmig; naast een groot deel van de cast dat z’n powers verliest en daarom geen reden meer heeft om in het X-men landgoed te verblijven beginnen er ook doden te vallen. De kids die voorheen alleen met tiener-gerelateerde problemen te maken krijgen worden vanaf dat punt door een mangel gehaald waar de grootste emo-douchebag zelfs nog voor terugdeinst.
De cast wordt rond dit punt aangevuld met een jongedame met codenaam X-23. Zij had ooit een miniserie met dezelfde titel waar ze voor het eerst werd geïntroduceerd. Wat blijkt nou? X-23 is een jonge, vrouwelijke kloon van Wolverine. Ja, I know, dat klinkt zooo kazig en fout, maar het personage wordt vrij goed neergezet. Het is voor de andere mutant kids ook wel verontrustend om ineens een hardcore killing machine met een laag EQ in hun midden te hebben. Haar aanwezigheid is zeker nuttig, wat wil je als je tegenstand in de storylines die nog volgen bestaat uit een leger religieuze moordenaars onder leiding van William Stryker (ook de villain uit de 2e X-men film en Wolverine Origins), een mutant-killer robot uit de verre toekomst, en een shitload aan demonen wanneer de kids letterlijk in de hel terechtkomen.
Het tekenwerk is van wisselende kwaliteit, maar het schrijfwerk van Craig Kyle and Christopher Yost vanaf issue 20 compenseert er zeker voor.
Al met al was deze New X-men run een tijdje mijn favoriete mutant-gerelateerde comic. De cliffhangers zijn tof, een aantal personages waren bijzonder geinig/interessant, en je hebt het echt met die kids te doen. De comic is te vergelijken met al die matige goth nu-metal zangeresjes; een beetje emo, maar wel lekker.


Supernovas
(X-men issues 188-199)
Wat ik zelf het liefst in een X-men storyline zie is een afwisselende mix van personages, mutant powers die op originele manieren gebruikt worden, heftige baddies die onverslaanbaar lijken, en als het kan graag ontwikkelingen die ook voor de lange termijn belangrijk zijn. Wat dat betreft wordt ik met de oversized hardcover getiteld ‘Supernovas’ best verwend. Deze bundeling bevat 3 verschillende storylines die netjes in elkaar overlopen en eigenlijk voldoen aan alle bovenstaande eisen.

Het 6-delige verhaal Supernovas begint kort na de crossover House of M. Mutanten zijn een bedreigde soort geworden, dus als Cerebra plots een zwak signaal oppikt wordt een groepje X-men op pad gestuurd om een kijkje te nemen. Zij stuiten op een verborgen lab waar de telepathische Lady Mastermind en half-robot Omega Sentinel worden bevrijd. Vragen over wie hier achter zit zullen tot de volgende storyline moeten wachten, want voor de rust goed en wel is wedergekeerd duikt Sabretooth plots halfdood op voor de poorten van het X-mansion met een waarschuwing; een groep hypergeëvolueerde mensen is na M-day vroeger dan gepland wakker geworden uit een vreemd soort stasis en vormt nu een bedreiging voor de hele planeet. Jeej! En wat is dat vage ding dat vanuit de ruimte zich met een bizar hoge snelheid naar de Aarde begeeft?

De tweede storyline, Primary Infection, bestaat uit 3 issues en draait om de kidnapping van X-woman Rogue door een mysterieuze science duderino. De rest van het team mag een reddingspoging ondernemen, maar deze lijkt vanaf het begin al gedoemd te mislukken.
Red Data is de 3-delige afsluiter die (op kleine schaal) lekker trippy en apocalyptisch wordt. Het gaat niet goed met Rogue na de gebeurtenissen in Primary Infection, en ze wordt verplaatst naar een door Cable opgerichte natie in de vorm van een drijvend eiland genaamd Providence (wat werd gesticht in zijn eigen serie genaamd ‘Cable & Deadpool’). Hier worden dingen al snel erger als een psychische parasiet ontdekt wordt en het vage ding dat we in de eerste storyline door de ruimte zagen schieten nu ons planeetje bereikt.

Klinkt best aardig, toch? Deze Supernovas bundeling is zeker de moeite waard als je een relatief op zichzelf staande serie verhalen zoekt met afwisselende inhoud, een toffe cast en weirde villains. Er zijn slechts een paar verwijzingen naar eerdere ontwikkelingen zoals de crossover House of M, we zien Northstar weer terug die voorheen in de intense bad-ass comic Enemy of the State nog tot evil semi-zombie werd omgetoverd, en een paar kids uit Academy X zijn hier ook te zien. Consistentie go!
De line-up van dit X-men team was ook wel aardig: Rogue, Iceman, Cannonball, Mystique, Sabretooth en Cable. De aanwezigheid van Sabretooth en Mystique is verfrissend, en de ware intenties van deze twee types zijn nooit écht zeker. Ook is Rogue voor het eerst in lange tijd weer interessant en worden de powers van Iceman nog een stukje vetter. Omega Sentinel en Lady Mastermind sluiten zich ook bij het team aan, maar zullen niet al te veel indruk maken. Of je moet houden van Mastermind’s sletterige outfit.

Het tekenwerk is voornamelijk van Chris Bachalo en Humberto Ramos. Beide heren hebben een ongebruikelijke stijl die misschien even wennen is. Bachalo’s actiemomenten zijn soms wat chaotisch, en Ramos heeft een cartoony stijl met nogal overdreven lichaamshoudingen en gezichtsuitdrukkingen die normaal 90% van de spieren in je hoofd zouden vernaggelen. Maar goed, hoe realistisch wil je je artwork in comics waarin mensen in ijs veranderen of zichzelf als projectiel kunnen lanceren? Mike Carey is verantwoordelijk voor de geschreven inhoud, en die is zoals eerder gezegd dik in orde.

Als je denkt dat de mutants het nu als uitstervende soort al moeilijk hebben, dan staat je nog wat te wachten. We zijn zeker nog niet klaar met deze kleurrijke groep gene-freaks. Next up: het mutated-balls-to-the-wall crossover-festijn genaamd Messiah Complex. Zie je dan!

avatar geschreven door op 12 januari 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :