1

Ultramarines: A Warhammer 40,000 Movie (2010)

Bij de recensie van de fan-flick Damnatus, ergens vorig jaar, sprak ik al over dit project van Games Workshop. Het heeft 30 jaar mogen duren, maar zij lijken ook door te hebben dat er misschien wel interesse is vanuit de fans voor films.  En zo kwam, eigenlijk nog vrij vlot, eind vorig jaar de eerste officiële Warhammer 40,000 film uit. Men besloot voor een animatiefilm te gaan en nam een klein bedrijfje, Codex Pictures, in de arm.

Voor wie niet bekend is met de rijke achtergrond van deze tabletop war game, we leven in een dystopische toekomstvisie, 38.000 jaar in de toekomst, waar de mensheid zich door het gehele melkwegstelsel heeft verspreid. Oorlog en invasies door vijandige buitenaardse rassen zijn allesoverheersend, en de dreiging van demonen uit andere dimensies is alom aanwezig. De mensheid wordt al lange tijd geregeerd door een totalitair maar gedecentraliseerd keizerrijk. De elitetroepen van deze kunstmatig in leven gehouden keizer zijn de Space Marines; 2,5 meter lange, genetisch gemanipuleerde übermenschen in futuristische bepantsering die bijna versmolten is met hun lichaam. Bezeten door een onwankelbare trouw aan de keizer, en voldoende vuurkracht en bewapening om werelden te vernietigen, verdedigen zij de mensheid tegen alle gevaren van buitenaf. Ze zijn georganiseerd in verschillende regimenten, en de Ultramarines is één van die regimenten, en misschien nog wel het meest trouw aan de keizer.

In de film volgen we een kleine groep van deze Ultramarines als deze een SOS-bericht op een verre planeet beantwoorden. Een ander daar gelegerd regiment, die een krachtig reliek bewaken in een tempel, lijkt in de problemen te zijn gekomen, en dit clubje soldaten gaat op verkenning. Wat mij onmiddelijk opviel is hoe groot de overeenkomsten in de verhaallijn is tussen deze film en de fanproductie Damnatus. In beide gevallen volgen we een klein groepje soldaten als deze op een afgelegen planeet een door demonen geïnvesteerde tempel gaat doorzoeken. En uiteraard blijkt niet iedereen wie je denkt dat die is. Het verhaal is dan ook redelijk rechttoe rechtaan en zal je weinig verrassends bieden. Helaas blijft ook de karakterontwikkeling achterwege; het blijft een groepje anonieme soldaten die één voor één afgeslacht worden naarmate de missie vordert. En zeker als de helmen op zijn is het moeilijk bij te houden wie wie is. De conversatie lijkt meer een manier te zijn om de tijd te vullen tot de volgende bloederige confrontatie.

Nu goed, voor een eerste poging op een klein budget moeten we misschien niet te veel verwachten. De animatie is best okee, maar toch voelt het wat gedateerd, en ook de bewegingen van de karakters doen soms wat houterig en onnatuurlijk aan. Meer geschikt voor een videospelletje dan een echte animatiefilm. Zoals ik hier boven al aangaf is de voornaamste teleurstelling de tamme en dunne verhaallijn. Met zo’n rijke achtergrond is het natuurlijk makkelijk om teveel verhaal in een korte film te willen proppen, maar toch, waarom niet een verhaal wat zich toelegt op de achtergrond van het Imperium? Of een verhaal over de Horus Heresy. Voor de fans zitten er voldoende knipogen in de film (de tot in detail uitgewerkte wapens, de stormbolter kogels die hun eigen aandrijving hebben na het afschieten, etc.) die aangeven dat men de achtergrond respecteert, maar voor de niet-ingewijden is deze film waarschijnlijk bijzonder ontoegankelijk, en daardoor ook weinig boeiend.

Nee, zelfs als liefhebber en kenner van het Warhammer 40,000 universum kan ik weinig anders concluderen dat deze film een beetje een gemiste kans is.  Een echte direct-naar-DVD B-film dus.

avatar geschreven door op 17 januari 2011

Een reactie op “Ultramarines: A Warhammer 40,000 Movie (2010)”

  1. avatar Bartelen schreef:

    Oeis, dat was wel een tegenvaller ja. Zonde van de houterige animatie (niets lijkt echt een zwaarte te hebben in de film, alle personages drijven haast over de grond) en zonde van dat matige verhaal. In een setting die zoveel potentie heeft juist kiezen voor iets dat zo simpel is, is vrij frustrerend. De cutscenes uit Starcraft 1 hadden meer diepgang en zagen er beter uit.

Reageer

Anti-Spam vraag :