1

Caprica

Series die gecancelled worden; het is iets waar elke televisiefan mee moet leren leven. Het is frustrerend, voelt vaak oneerlijk en lijkt veel te vaak voor te komen. En soms… soms is het gerechtvaardigd. De Battlestar Galactica prequel-serie Caprica deed een poging om science fiction te combineren met (familie)drama, filosofie en religie. Dat klinkt allemaal leuk en aardig, maar de realiteit bleek anders. De serie wilde maar niet op gang komen en was bij vlagen zelfs saai en frustrerend. Het eerste seizoen is daardoor ook het enige seizoen geworden. Vanaf Caprica’s eerste uitzending was het al een bergopwaartse klim, en de makers hebben zich het überhaupt niet al te makkelijk gemaakt met de manier waarop de serie benaderd werd. Laten we het in een paar kernpunten bekijken.

Het is geen Battlestar Galactica.
De Battlestar Galactica serie uit 2004 wist mij als kijker vanaf de pilot meteen bij de strot te grijpen. Spannend, mysterieus, en allemaal op gang gebracht door een grootschalige ramp waar een klein groepje mensen aan ontkomt dat nu met de vijand op de hielen moet rennen voor hun leven. De personages waren gritty, verre van perfect en een plezier om te volgen. Elke reveal was schokkender dan de vorige. Vooruit, het kaartenhuis wankelde wat in seizoen 4 en stortte aan het eind van de laatste aflevering redelijk pijnlijk in, maar zeker 80% van BSG was gewoon uitstekende en enerverende science fiction.
En dan komt schrijver en producent Ronald D. Moore met Caprica. Een prequel die 58 jaar voor de val van de 12 koloniën plaatsvindt. De pilot spetterde niet echt en bleek al snel een heel ander beestje te zijn dan de action-packed capriolen van ieders favoriete Battlestar. Kijkers die BSG voornamelijk leuk vonden dankzij de constante dreiging van de Cylons, de space battles en het gritty drama zullen met Caprica echt even een omslag moeten maken. Van killer robots en wanhopige survival naar.. soap-opera achtig tienerdrama? Oh my. Wie is dan precies de doelgroep? De mensen die hopen op spacebattles worden teleurgesteld, en de mensen die juist gaan voor een dramaserie zullen weinig aansluiting vinden bij de sci-fi setting. Caprica valt tussen wal en ruimteschip op deze manier. Oh, en wat is de deal met die intro? Pijnlijk obvious symboliek en campy as hell.

Zwak uitgangspunt.
Waar BSG in één zin wel te omschrijven is laat Caprica zich wat moeilijker vangen. Het voornaamste nut van de serie lijkt om de kijker te laten zien hoe dingen zich in de koloniën en vooral Caprica hebben ontwikkeld tot de situatie bij aanvang van de BSG miniserie. Er is geen specifieke focus op een groep personages met hetzelfde doel, en het duurt even voor er connecties ontstaan tussen de onderlinge pipo’s.
Zoals gezegd speelt de serie een aantal decennia voor het hele zootje naar de tering wordt genuked door de Cylons. We volgen voor het overgrote deel gebeurtenissen op Caprica; een wereld waar luxe, technologie en hedonisme samenkomen. Tof detail dat homoseksualiteit en polygamie blijkbaar in deze setting vrij normaal zijn. Anyways, op het eerste gezicht is Caprica het schoolvoorbeeld van een stabiele samenleving, maar schijn bedriegt. De grootste dreiging voor de gemiddelde burger komt van de Soldiers of the One, een groepering die het polytheïsme van de koloniën afwijst en in één almachtige god gelooft. Deze STO is verantwoordelijk voor bomaanslagen op Caprica omdat… euh… omdat mensen blijkbaar monotheïstisch worden zodra er bommen ontploffen? De motivaties en werkwijze van de STO zijn vrij vaag en slecht uitgewerkt, wat de verhaallijnen die hierop inhaken automatisch ook vrij zwak maakt.
De jeugd in de koloniën is tegelijkertijd vrij blasé over seks en geweld dankzij hun uitstapjes in V-world, een levensecht lijkende combinatie van internet en virtual reality. Zoe, de dochter van een rijke ingenieur, heeft een manier ontdekt om een zelfdenkende virtuele avatar te maken die een vrij nauwkeurige kopie is van het origineel. Deze jongedame heeft plannen om iets met dat concept te gaan doen op de planeet Gemenon, maar een onverwachte situatie gooit de levens van alle betrokkenen omver.
En.. tsja.. dat is het wel. Het lukt Moore niet om gedurende de pilot de potentie van dit concept goed aan te tonen. Het is tof om voor het eerst een Cylon te zien, maar de voornaamste reden om te blijven kijken lijkt op dit punt nog de vraag ‘hoe leidt dit allemaal tot de situatie die ik ken uit BSG?’ te zijn.

Te veel oninteressante personages en storylines.
Een sci-fi serie waarin de focus niet ligt op ruimteschepen en aliens maar meer op een geavanceerde samenleving en de ontwikkeling hiervan is in principe een dapper gegeven. Een concept waarin de personages de stuwende kracht vormen van de conflicten, en niet het door de ruimte zoevende voertuig waar ze in verblijven en de vage space anomalies die wekelijks worden ontdekt. Caprica hád dik kunnen scoren met dit idee, ware het niet dat er grote fouten gemaakt worden met de personages die we volgen en het tempo waarop alles ontvouwt.
De voornaamste rol is die van Daniel Graystone, gespeeld door een best goed gecaste Eric Stoltz. Daniel is de directeur van Graystone Industries, het bedrijf dat aan de wieg stond van V-world en daar dik aan verdient. Bij aanvang van de pilot is Daniel bezig met het verkrijgen van een overheidscontract voor het ontwikkelen van effectieve gevechtsrobots, maar zijn Cybernetic Lifeform Nodes (oftewel Cylons) zijn nog verre van nuttig. Zijn vrouw Amanda (Paula Malcomson) is bij aanvang nog zijn steun en toeverlaat, maar als Daniel steeds heftigere stappen gaat nemen om zijn Cylons te laten werken en een familie-tragedie de gezinssituatie verwoest wordt haar leven steeds zwaarder. Waar Daniel’s ontwikkeling best gaaf is om te volgen zal Amanda’s personage weinig toevoegen. Als de schrijvers dan haar uit het niets de geest van haar overleden broer laten zien (een plotelement wat nergens heen gaat) en onthullen dat ze een tijd in een gesticht heeft gezeten met nu jankbuien en ongelukkig zijn als gevolg maakt dat een oninteressant karakter alleen maar vervelender.
Dochter Zoe Graystone (Alessandra Torresani) en voornamelijk haar avatar zijn de stuwende kracht van de eerste paar afleveringen, maar de storylines hierover verdwijnen al snel weer naar de achtergrond. Zonde, want mevrouw Torresani is ridiculously hot en toch een reden geweest om door te blijven kijken. I’m weak, what can I say. Zoe’s vriendin Lacey is dan weer een intens nutteloos character waarbij mijn brein automatisch de switch naar sleep mode maakte zodra ze in beeld kwam. Ugh.
“Maar dit is een prequel, toch? Waar zijn de directe connecties met BSG?” hoor ik de creepy stem in mijn hoofd vragen. Worry no more, creepy stem! Er wordt namelijk een blik met Adamas opengetrokken die de serie nog een beetje kleur weten te geven. De voor criminelen werkende advocaat Joseph Adama (Esai Morales) met zijn zoon Willie, en het vermoedelijk coolste personage in de vorm van gangsterbroer Sam (Sasha Roiz). De Adamas vormen een link naar de planeet Tauron en de cultuur van haar bevolking, iets wat de serie interessanter maakt maar te weinig deed. Bouw wat meer van die 12 werelden uit please! Maar nee, we krijgen maar één andere planeet te zien en de eerste scènes daar verliezen al hun kracht door belachelijk matige CGI-achtergronden. Great job! De CGI in de pilot is overigens ook wel zwak, maar trekt al snel bij tot een acceptabele middenmoot.
Over zwak gesproken; het meest irritante personage is vermoedelijk Sister Clarice (Polly Walker) die met haar slaapverwekkende STO terreur-gedoe me constant op de zenuwen zat te werken. Even saai als een plotlijn die rond de helft van het seizoen in V-world afspeelt en ook weer véél te veel tijd inneemt.
Het duurt serieus tot aflevering 14 voordat ik écht geïnteresseerd raakte in wat er op mijn scherm gebeurde. Voor die tijd gingen de meeste storylines trager vooruit dan een depressieve slak, een richting in die me niet echt kon boeien. De season/series finale schiet dan juist weer op een te hoog tempo door naar een relatief bevredigende conclusie. De laatste minuten zijn een epiloog over dingen die hierna zouden plaatsvinden en doet z’n prequelwerk beter dan de hoofdmoot van de serie zelf. Niet alle vragen worden beantwoord, maar onder de omstandigheden wordt er het best mogelijke eind aan gebreid.

Weinig kijkers.
Tsja, het is waar een serie zijn bestaan aan moet danken, maar de manier waarop Caprica werd uitgezonden heeft zeker niet geholpen. Ten eerste was er daar een uitgebreide pilot die kort na het afronden van BSG op DVD te verkrijgen was. Negen maanden later werd de serie pas op Syfy uitgezonden, en was ingepland op vrijdagavond. Er is een reden dat dit tijdstip de ‘Friday Night Death Slot’ wordt genoemd, want wie ligt er op dat moment nou thuis voor de televisie? Je hoort dan juist bij vrienden bezig te zijn met indrinken voor een avondje wild stappen! (Ik laat terecht achterwege op welke ‘spannende’ manieren ik mijn vrijdagen normaal spendeer) Caprica trok geen indrukwekkende hoeveelheid kijkers, en dit is in de periode daarna niet beter geworden. Na negen afleveringen ging de serie even op pauze en verdween zo meer dan een half jaar van de buis. Toen deze eenmaal weer verder ging werd na zes afleveringen aangekondigd dat het zootje gecancelled werd, en de laatste vijf (The Final Five, ha, ha, ha!) zijn daarna niet eens fatsoenlijk uitgezonden. Meer dan een maand later ragde Syfy deze laatste afleveringen er in één avond door. Classy move, Syfy. Ga vooral zo door. Eikels.

Maar.. maar.. the good stuff?
Vooruit, Caprica is nou ook weer niet zó slecht dat er niets positiefs te melden valt. Het is sowieso een soort science fiction serie dat we niet zo vaak eerder zijn tegengekomen. Een laag tempo is gedurfd al was er in dit geval gewoon niet genoeg boeiends om dit te rechtvaardigen. Wel krijgen BSG fans wat interessante blikken in de setting en de manier waarop de personages leven. Geinig om eens een Pyramid-wedstrijd in actie te zien bijvoorbeeld. Tussendoor zien we flitsen van televisieprogramma’s met brokjes achtergrondinfo, al worden deze niet altijd goed gebruikt. Zo is er van de een op andere aflevering ineens een burgeroorlog op Tauron. Hm. Gebruik die nieuwsberichten dan om op tijd al hints te geven over onrust op deze wereld, denk ik dan. Dit wordt weer gecompenseerd door de aanwezigheid van supernerd Patton Oswalt als populaire talkshowhost. Een toffe toevoeging, en grappig dat hij nu deel uitmaakt van een prequel terwijl hij in zijn stand-up werk daar eerder niet al te veel positiefs over te zeggen had.
Een goed iets is dat er niet té veel connecties zijn met de BSG personages zelf. We zien wel een jonge versie van Doctor Cottle en het woord ‘skinjob’ wordt even genoemd, maar verder worden er geen onnodige connecties geforceerd. Het Caprica sfeertje is trouwens best tof. Iedereen is gekleed in retro 50’s stijl met classy regenjassen en hoedjes, en dat is een mooie clash met de futuristische omgevingen. En over sfeer gesproken; de muziek van Bear McCreary is nog steeds erg vetjes en geeft toch wel een beetje dat fijne BSG gevoel wanneer de visuals dat niet altijd doen.

Nieuwe poging?
Caprica mag dan niet helemaal geworden zijn wat ik gehoopt had, maar Moore krijgt alsnog een kans om te leren van zijn fouten. De fans die toch liever meer pew pew in hun sci-fi zien en BSG een warm hart toedragen kunnen namelijk terecht bij de aankomende serie Blood and Chrome, die tijdens de eerste Cylon oorlog zal plaatsvinden en een jonge Bill Adama in de hoofdrol heeft. Gaat dat juist de compleet andere kant op, met meer explosies maar minder ruimte voor het ontwikkelen van de hoofdpersonen? Misschien wordt dit nieuwe project nu juist wél een ideale mix van actie, spanning, mysterie en toffe personages, net als BSG. Hoe ging die uitspraak ook weer? “All of this has happened before and all of it will happen again.” De tijd zal het zeggen.

avatar geschreven door op 11 februari 2011

Een reactie op “Caprica”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Ben het eigenlijk roerend met je eens. Heb een tijd geleden ook een deel van de serie gezien maar ben teleurgesteld ergens halverwege afgehaakt. Ik kan me niet eens meer precies herinneren wat me ook allemaal weer teleurstelde, maar veel van de zaken die je aanhaalt herken ik. Traag tempo, teveel zeep. Blegh.

Reageer

Anti-Spam vraag :