0

Radiohead – King of Limbs

En ja hoor, nog wel in verkiezingstijd komt hij uit. De nieuwe Radiohead. Van de immer geëngageerde (timing?), experimenteerzuchtige Thom Yorke en zijn companen. En dan veren muziekliefhebbers op achter pc’s wereldwijd. Natuurlijk, de band heeft een reputatie als het aankomt op muzikale en zelfs digitale vernieuwing. Ook al ontspoorde Radiohead een beetje. De gitaar was uit, drumcomputers waren in. Na een ongemakkelijke noodzakelijke stijlbreker, Kid A, waarop de gitarist amper wat te doen moet hebben gehad, volgde een reeks albums vol experimenteerdrang. De muziekpolitie keurde het  niet af. Sterker nog, ze komen er bij de muziekpolitie keer op keer mee weg.
Niet langer gratis
Terecht? In zekere mate.  Een band die met OK Computer één van de grootste klassiekers uit de jaren negentig op haar naam heeft staan, gun je wat ruimte om iets nieuws te proberen. Maar vier, vijf albums dwarse, kille electronica vond ik persoonlijk dan weer wat veel van het goede. Radiohead begreep na pakweg drie albums dat er meer gebruik moest worden gemaakt van de verwikkelingen op het web en bood haar album In Rainbows gratis aan. Nou, meer precies, tegen een willekeurige prijs die je zelf mocht bepalen, maar getuige het feite dat King of Limbs gewoon weer een vaste prijs kost, maakt Radiohead hun fans stiekem toch een beetje uit voor krenterige digirovers die de band niet goed gesteund hebben. Dan kun je nog zo hip de release van de plaat aankondigen via Twitter en Facebook, zoiets moet toch een beetje steken?
Digi-dieven
Radiohead zal er wel weer mee wegkomen, want de trouwe fanbase koopt ongetwijfeld en masse blind de set met vinyl en andere extras voor de lieve som van 50 euro. En dat terwijl er feitelijk maar acht nummers op staan. Een heel duur EP-tje dus. Verwonderlijk is het wel, want de band die door de internetcommunity zo werd geprezen vanwege de opzet rondom de prijsbepaling van In Rainbows, keert zich toch een beetje van de digi-plunderaars af met een ouderwets vaste prijs. En ook stijlmatig doen ze hun best om het digitale publiek van zich af te keren. Ofwel, de generatie met een aandachtspanne van een demente kanarie die doorgaans nieuwe nummers niet langer dan 10 seconden checkt. Radiohead heeft er maling aan en begint hun album doodleuk met Bloom, een opeenstapeling dwarse laagjes electronica en tegendraadse ritmes. Zou het elke andere band dan Radiohead zijn, dan gokte ik zo dat dit het slechtst beluisterde album ooit op Spotify zou worden. Maar Radiohead is boven normale internet-wetten verheven. En dus blijft het publiek aanwezig om vervolgens het hectische Morning Mr Magpie te beluisteren waarin ineens wel gitaren zitten verstopt. Toegegeven, tussen de acht nummers bevinden zich weer een aantal bijzonder geslaagde songs met een perfect combinatie experimenteerdrift, stuurse electronica, en sfeereffecten. Zoals het broeierige Lotus Flowers of het bijna toegankelijke Separator. En laten we die wonderschone pianoballad niet vergeten, Codex. Misschien niet hun meesterwerk, maar over een paar jaar kan Radiohead zeker een gulle dubbelaar samenstellen met alle pareltjes uit hun electronische periode. Misschien wel de eerste ‘Best of..’ in de muziekgeschiedenis die als het uiteindelijke meesterwerk te boek zal staan?
De politicus Yorke
Radiohead zal met het eigenwijze King of Limbs wel weer wegkomen, al zal er geen nieuwe fan mee worden gewonnen. De vaste schare zal milder en vergevingsgezind reageren op de wringende ritmes, de moeilijke opener, het ontbreken van een single, of een meezingbaar anthem. Geen wonder dat Yorke zo begaan is met het milieu en zich bij vlagen zo actief inzet op het politieke vlak, want sommige politici lijken ook nooit te dalen in de peilingen. Wat zij of hun malafide medewerkers ook uitvreten. Ook Radiohead beheerst dit kunstje vakkundig.

avatar geschreven door op 28 februari 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :