0

The Secretary (2002)

Hollywood heeft heel af en toe de neiging een film te willen maken met een nieuw onderwerp, iets wat nog niet gedaan is. En dan bedoel ik iets wat nog niet gedaan is in een mainstream film, want er zal vast altijd wel ergens een avant-gardistische fransman zijn geweest die het en-passant al behandeld heeft. Maar dan heb ik het nu in ieder geval over BDSM.

Want BDSM is.. voor veel mensen raar. Onbegrepen. Personen die het leuk vinden geslagen of vastgebonden te worden? Voor veel een ver-van-het-bed-show.

BDSM is een samengescruncht acroniem dat staat voor Bondage&Discipline, Domination&submission, en Sado-Masochism, alhoewel velen alleen het laatste gedeelte en het vastbinden kennen. The Secretary gaat nou juist over het middelste gedeelte, D&s, met een snufje Discipline.

Lee Holloway (Maggie Gyllenhaal) is recentelijk uit een gesticht ontslagen. Er wordt nooit expliciet gemaakt waarom ze daar zat, maar iedere keer als ze onder stress staat, bijvoorbeeld wanneer haar vader weer terug naar de fles grijpt, doet ze aan zelf-pijniging. Je ziet haar een heel ritueel door gaan, van haar spullen pakken, uitstallen, en dan met een zelf-geslepen voorwerp kort haar beenhuid doorboren. Maak je geen zorgen, het wordt niet uitgebreid in beeld gebracht.

Uiteindelijk, omdat ze toch aan het normale leven wil deelnemen, doet ze een type-cursus, waar ze zowaar goed in blijkt te zijn, en vervolgens solliciteert ze bij een advocaat met z’n eigen kantoor. Maar deze Mr Grey (James Spader) blijkt een zonderling figuur te zijn; hij raad haar de baan af (“It’s very dull work.”), maar Lee wil deze voor haar eerste baan erg graag (“I like dull work”). Ze wordt aangenomen. En dit zet eigenlijk de toon voor de film.: Mr Grey geeft haar taken, en Lee stelt zich tot fascinatie van haar baas maar al te dienstbaar op.

Haar leven gaat nog steeds niet bepaald op rolletjes. Haar vader is weer aan de drank, en Lee ziet er uit als een zielig meisje dat steeds weer teruggrijpt naar haar auto-mutilatie ‘kit’. Tot Mr Grey hier lucht van krijgt, en haar de opdracht geeft beter voor de dag te komen, en te stoppen met zichzelf te pijnigen. Lee blijkt hier opvallend goed op te reageren, die aandacht van haar baas. En de (verbale) straffen als ze te ver gaat geven voor haar blijk van die aandacht. Tot op een gegeven moment ze te veel typefouten maakt, en Mr Grey verder gaat..

James Spader die Mr Grey speelt, zet de rol van autistische advocaat die worstelt met z’n neigingen tot Dominantie (in de BDSM context, niet als bazig mannetje) briljant neer, like a boss. Misschien speelt hier meer achter, want Spader speelde ook al in Crash (waar hij in de scene van mensen met een car-crash fetish duikt) en Sex, Lies and Videotape. Maar z’n blikken naar Maggie…oei. Maggie Gyllenhaal op haar beurt draagt de rest van de film. Je ziet haar, heel subtiel, ontwikkelen van miezerig meisje tot sterke vrouw die haar sullige middelbare school-vriendje weg stuurt omdat ze weet dat ze voor een leven onder Mr Grey(’s gezag) gaat.

Uit m’n eigen onderzoek naar het fenomeen BDSM en van degene die me de film aanraadde heb ik mogen vernemen dat de film een accurate weergave is van een mogelijke invulling van het hele D&s gebeuren (alhoewel Spader’s spank-techniek te wensen over schijnt te laten), en misschien is dat de reden dat veel mensen deze film niet goed trekken. Voor mensen voor wie een relatie altijd een relatie tussen volstrekt gelijken is, zal de relatie tussen Lee en Mr Grey als heel vreemd overkomen. Maar in de kern is deze film eigenlijk een geslaagde film over liefde, met een kinky insteek, en billen die gespanked worden.

avatar geschreven door op 7 februari 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :