0

Tron Legacy (2011)

Er is geen ontsnappen aan, en let’s face it, geeks zijn gadgetfreaks, dus ja. Ook Dorkside moet in 3D. En hoe beter de eerste 3D-review te schrijven dan met de tweede volledig-in-3D-opgenomen film uit Hollywood (de eerste ging over blauwe smurfen). Webmaster Cubez werd op Google losgelaten, en ontdekte al snel dat er voor 3D rode en groene draadjes rondom het scherm nodig zijn om de ogen te foppen. Enfin, zet je brilletje maar op, hier gaan we dan!

Rode Draad

Tron Legacy is het vervolg op de haast vergeten Disney-cultklassieker Tron, een film die zijn tijd minstens twee decennia vooruit was. Het was de allereerste film waarin een groot deel computergenereerd was (en kreeg derhalve zelfs de rode kaart voor deelname aan de Academy Awards destijds wegens ‘valsspelen’ omdat de computer zo prominent werd gebruikt). Zo stond Tron dus feitelijk aan de basis voor zo ongeveer elke effectenfilm die vandaag in Hollywood wordt gemaakt, en zelfs aan de wieg van 3D-studios als Pixar of Dreamworks. In Tron werd computerprogrammeur Flynn (Jeff Bridges) tijdens het hacken de computer ingezogen door een overagressieve firewall van het bedrijf waar hij eerder had gewerkt. Een heerlijke film volgde vol knullige verbeeldingen van hoe een bit of een stukje software eruit zou kunnen zien, en hoe je je visueel de werking van een computer voor moest stellen. Tron Legacy is het vervolg. Sam (Garrett Hedlund), de zoon van Flynn, gaat wat rommelen in papa’s oude arcade-spellenhal. Een kennis bespeurde er namelijk een teken van leven van zijn vader, die twintig jaar geleden mysterieus verdween. En wat al twintig jaar niet lukte, hij vindt dit keer de geheime deur wel en lanceert zich al snel in de Grid. Maar had iemand de scriptschrijvers maar tijdig gestopt. Het scenario is ouderwets Flynn-terdun en vol gaten waar zelfs Microsoft Windows zich voor zou schamen, maar regisseur Kosinsky lijkt vastberaden dat dat niet de pret mag drukken. Opvallend is dat de makers wel erg overduidelijk hebben besloten dat in de eerste helft van Tron, zoveel mogelijk oude elementen moeten worden gepropt (zoals de Games in een ongeloofwaardige Romeinse arena-setting, de Games waren in deel één ook niet meer dan een testcircuit voor de evil software). In de tweede helft is dat een no-go area, en moeten er vervolgens zoveel mogelijk nieuwe elementen worden gepropt, waarbij te vaak leentjebuur wordt gedaan bij die andere ‘tachtiger’ Star Wars en het décor van de Death Star, inclusief lightsabers voor Quorra (Olivia Wilde) en Force-achtige krachten bij Flynn, waardoor hij zich met het schaamrood op de kaken zou moeten afvragen waarom hij zich dan toch twintig jaar  heeft verstopt van zijn grote rivaal. En, natuurlijk een kniesoor die erop let, maar er is wel opvallend weinig Tron in Tron Legacy.

Groene draad

En ook in de Grid heeft de tijd niet stilgestaan. De charmante hoekigheid uit het eerste deel is compleet verdwenen, een team frisse groentjes (lees stylisten en designers) is aan het werk gezet om een decor te bouwen dat er als één grote zwarte iPad met groenblauwe lijntjes uitziet. Hip en trendy lijken de sleutelwoorden. Een toefje Matrix, scheutje 2001 Space Oddysey, een flinke schep Star Wars, en voor de herkenbaarheid van het Tron-gevoel de onmiskenbare groene lijnen. Toegegeven, het ziet er visueel verbluffend uit, en het 3D-gebeuren was eveneens aardig, met een afgeschoten harpoen als hoogtepunt. De soundtrack lijkt naadloos aan te sluiten bij wat Tron: Legacy beoogt te zijn, een pompende science –fiction vol actie, zonder al te veel bloed of andere villeine narigheid (het blijft Disney tenslotte). De stevig pompende soundtrack (en uitermate lollige cameo) van Daft Punk, gecombineerd met een wederom sterke Jeff Bridges kunnen niet verhelpen dat Tron Legacy wel doet vermoeden dat Disney juist alleen groen licht aan het vervolg lijken te hebben gegeven als het een amusant ritje zou worden vol gierende motoren, ronkende jets in een strak décor vol eye-candy, zoals een in leren neon outfit gestoken Olivia Wilde (Thirteen uit House). Groen als gras mocht Disney ooit zich wagen aan hun hobbyproject, de serieuze film, met Tron, Tron Legacy is duidelijker in haar doel: het grote publiek en hun groene biljetten.

Doelgroep

Eigenlijk merkt een bestuurslid van Encom tijdens de bestuursvergadering aan het begin van de film het al op. ‘Er is niets veranderd. Alleen het cijfer op de doos is nieuw.’ Dat geldt ook voor Tron Legacy. Nieuwe visuals, en te weinig nieuwe creatieve input.  Als Tron Legacy iets duidelijk maakt, is het dat er door Disney goed wordt nagedacht over welke doelgroep de film interessant moet vinden. In dat geval is dat, tegenovergesteld aan wat je zou verwachten, niet de groep die Tron in de harten heeft gesloten als cultklassieker. Tron Legacy is duidelijk gemaakt voor een nieuwe generatie kids die het spel moeten gaan spelen dat straks uit gaat komen, en waarin zij zelf zullen mogen plaatsnemen op de motoren en jets. Niet voor niets was een rij twaalfjarigen achter deze recensent wel uitzinnig ooh-end en aah-end bij het spektakel op het scherm, en wie weet is dit simpelweg ‘hun’ Star Wars of Dark Crystal? Hoe dan ook, op Dorkside kijken we er nochtans met een gekleurd brilletje naar. Laten we dat maar snel afzetten, misschien gaat het dan beter.

avatar geschreven door op 22 februari 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :