0
Eastbound and Down – seizoen 2
Kenny Powers is terug! Zegt die naam je niets? OK, stel je de grootst mogelijke eikel voor. Egocentrisch, racistisch, minder subtiel dan een kernexplosie en zonder gevoel voor schaamte. Zie je ‘m voor je? Mooi. Kenny Powers is tien keer zo erg. Een baseball has-been met een ego dat groter is dan Ego, die alle mensen om hem heen als minderwaardig ziet, en daar is een televisieserie van? En die heeft zelfs een tweede seizoen gekregen?? Terwijl Firefly na één seizoen al gecancelled werd??? Yup! En dat tweede seizoen is nog terecht ook, want Eastbound and Down zit gewoon bijzonder goed in elkaar en vormt een perfecte combinatie van drama en humor. Dus… say it again. Kenny Powers is terug, baby!!
Bij aanvang was ik echt super benieuwd wat de makers met het Powers personage van plan waren. Seizoen 1 leek immers een perfect afgerond verhaal te zijn met een sterke character arc en een emotionele gut-punch als fantastisch einde. Oh ja, en het was fukkin’ hilarisch. Serieus, Kenny heerlijk onsubtiel bezig zien en alle mensen om hem heen horen beledigen zonder dat hij zelf doorheeft hoe grof hij is? En niet willen en/of durven accepteren dat zijn hoogtijdagen als baseball pitcher toch echt voorbij zijn? Dat is zeker leuk, maar de vraag is of dat op de lange termijn nog kan blijven boeien. Gelukkig is seizoen 2 niet gewoon meer van hetzelfde geworden, met als belangrijkste verandering een nieuwe omgeving waar Kenny lekker los kan gaan; Mexico!
Danny McBride is weer super op dreef als alter ego Powers, die van de gebeurtenissen in het eerste seizoen eigenlijk niks geleerd lijkt te hebben. Op de vlucht voor zijn problemen is hij in Mexico neergestreken, waar hij zijn baseballcarrière voorgoed begraven lijkt te hebben en nu rondkomt met hanengevechten. Kenny zuipt, rijdt rond op foute scooters, steekt zijn middelvinger op naar iedereen die het wil zien, en bewijst een typisch foute Amerikaan te zijn wanneer hij niet eens moeite doet om de lokale taal te leren of zich aan te passen aan de plaatselijke cultuur. Mexico wordt door hem gebruikt als een plaats om een nieuwe identiteit aan te nemen, geholpen door de gestolen creditcard van de sullige (en nu bij een Starbucks werkende) Stevie Janowski die de fans natuurlijk nog kennen uit het eerste seizoen. Als dingen voor Kenny toch minder goed uitpakken dan hij had gehoopt komt er een nieuwe kans op zijn pad; pitchen voor het matige lokale baseball team The Charros. Zou het een opstap zijn naar het betere werk, of gaat Powers zijn comeback al verkloten voor die goed en wel begonnen is? En wie is die mysterieuze Eduardo Sanchez waar hij tegelijk naar op zoek is?
Wat mij betreft was Powers naar Mexico verhuizen een hele slimme zet. Het personage werkt het beste als hij in een omgeving losgaat waar zijn gedrag zowel leidt tot onbegrip als apathie. In Mexico (al is dit seizoen gefilmd in Puerto Rico) verstaat een deel van de mensen hem niet eens echt, wat alleen maar grappiger werkt. En hier kan zijn racistische kant ook nog eens duidelijk naar voren komen. Tenenkrommend awkward worden momenten waarop Powers naar de lokale bevolking refereert als ‘the villagers’, hij weigert de taal fatsoenlijk te spreken (“Go. Scamper. Adios. Ondale. Exito the fucking house-o now!!!”), bij zijn Charros introductie-match in een Amerikaanse vlag gewikkeld het veld op komt stormen of voor een handtekeningsessie verschijnt in een vreselijke mariachi-outfit. En over awkward gesproken; fans van het Stevie personage hoeven niet te klagen. Die duikt weer op, want hij dacht dat die rare afschriften op zijn creditcard-rekeningen juist subtiele hints waren van Kenny om hem op te komen zoeken. Helemaal prima, want Stevie is zowaar nóg zwakker waar het op menselijke interactie aankomt. Ook goed dat de focus zo kan verschuiven waar nodig, want afleveringen met 100% Powers is misschien een beetje te veel van het goede. Hoe geinig zijn capriolen op en buiten het baseballveld dan ook mogen zijn.
De balans tussen humor en drama is ook dit seizoen weer uitstekend, al wordt het soms wel erg pijnlijk om Kenny op z’n dieptepunten mee te maken. Aflevering 4 is wat dat betreft wel de zwaarste in de serie tot nu toe, en mensen die Eastbound and Down vooral kijken voor de groffe humor kunnen misschien afhaken rond dit punt. In eerste instantie had ik ook het idee dat seizoen 2 echt een stuk minder hilarisch was en de focus juist naar Kenny’s neerwaartse spiraal was verschoven. Wanneer je de afleveringen niet steeds met tussenpozen van een week ziet blijkt dit overigens wel mee te vallen en wordt duidelijk hoe sterk de flow van het seizoen wel niet is.
De production values zijn nog even hoog; goed gekozen locaties, fijne casting, verrassende cameo’s en oh mijn god de muziek, de muzieeek! Als Eastbound consistent ergens de kóning in is, dan is het wel de meest perfecte soundtrack bij de beelden vinden. Het toppunt is het gebruik van het prachtig melancholische Hubbard Hills van de Tindersticks. Het moment waarop dit nummer voorbijkomt is wat mij betreft ook de beste scène in het hele seizoen. Wauw.
De season finale was helaas wat minder indrukwekkend dan ik had gehoopt. Het is dan ook moeilijk om die fantastische conclusie van seizoen 1 te evenaren, en ik vermoed dat men expres geen poging heeft gedaan om naar iets soortgelijks op te bouwen. We eindigen dan wel op een wat ‘veilige’ manier, maar de nieuwe storyline die kort daarvoor in gang is gezet maakt me helemaal giddy voor het aangekondigde derde seizoen. In de woorden van meneer Powers himself: “Did this tale end the way I thought it would? Probably not. But as long as I win, who gives a shit???”. You tell ‘em, Kenny. You tell ‘em.
geschreven door Bartelen op 2 maart 2011
