0

Batman R.I.P.

Ah, Batman. Wie houdt er nou niet van die altijd norse vleermuismeneer en zijn kleurrijke villains? Of je nu gaat voor vrolijk makende campyheid of serieuze verhaallijnen, het character is flexibel genoeg voor verschillende stijlen en soorten sfeer. Maar is een trippy en complexe storyline ook wat voor Bats? Als het aan Grant Morrison ligt wel, die nam in 2006 het schrijfwerk van deze comic over en injecteerde zijn typische weirdheid en onvoorspelbaarheid. Wel een verschil met zijn werk voor dat ándere klassieke DC personage in die heeele fijne comic All-Star Superman. Niet zo gek, want Superman verhalen hebben toch wel een andere ‘feel’ dan de gritty wereld van Bruce Wayne. Plus heeft Morrison in de Batman serie meer ruimte gekregen om zijn verhaal op te bouwen, wat zorgt voor interessante pay-offs. We bekijken nu de eerste 3 trades van zijn Bat-werk.

Batman and Son (Batman 655-658 en 663-666)

De eerste trade is helaas een wat taaie binnenkomer geworden. Het geheel speelt vrij kort na het door alle DC comics lopende thema ‘One Year Later‘, waarin de bekendste DC superhelden een jaar lang afwezig waren. Batman is weer terug en laat er geen gras over groeien; zijn recente activiteiten zijn zo effectief dat ‘supercrime’ in Gotham haast niet meer voorkomt. Echt veel tijd om als lezer op je gemakje bekend te worden met de huidige Bat-status quo (Batus quo?) is er niet, want Morrison gooit in deze eerste issues al een hoop concepten naar het hoofd van de lezer. Een politieproject waarbij meerdere Batman-vervangers werden getraind in geval dat de real deal kwam te overlijden. Joker die in zijn hoofd wordt geschoten en zwaar verminkt terug in Arkham Asylum belandt. Referenties naar twee periodes waarin Bruce Wayne er voor koos in totale isolatie, zonder externe stimuli, zijn onderbewuste te doorgronden. En als klapper op de vuurpijl maakt Talia, de dochter van Ra’s al Ghul (je weet wel, de baddie uit de film Batman Begins), contact met Bruce met de onthulling dat hij jaren geleden een kind bij haar heeft verwekt. Oh damn! Deze koter heet Damian en is een ettertje van de bovenste plank, maar niet te onderschatten. Dat krijg je als je getraind bent door de beste moordenaars ter wereld.

Één issue in deze eerste bundeling is een heus uitgeschreven verhaal getiteld The Clown At Midnight. Het is zeker interessant om Morrison in deze vorm te ervaren zonder al die afleidende tekstballonnetjes en tekeningen, al is het de vraag hoe geslaagd dit experiment uiteindelijk is. In het verhaal volgen we de Joker vanuit zijn cel in Arkham Asylum wat eindigt in een onvermijdelijke confrontatie met Bats himself. Soms iets te pretentieus geschreven, op andere momenten best creepy. “Like a grub growing all wrong in a tiled cocoon, like a caterpillar liquefying to filth in its own nightmares, or a fetus dissolving in sewage and sour milk, the Joker dreams, awake. His is the mal ojo, the evil eye. He wills Death upon the world.” Alleen jammer van de hele matige ‘illustraties’ bestaand uit goedkoop ogende digitale Poser-modellen.
De afsluiter van deze trade is ook al vrij ongewoon, namelijk een blik in de toekomst waarbij Damian het werk van papa Bruce over heeft genomen nadat die is overleden. Een wat weird verhaal dat niet direct veel nuttigs toe lijkt te voegen.

Al met al wist deze eerste collectie met Morrison-in-vleermuismode me nog niet echt te overtuigen, al zijn de tekeningen van Andy Kubert best geslaagd en brengen ze de vloeiende actie waar aanwezig prima over. Hierna beginnen stukjes gelukkig wel op hun plaats te vallen.

Batman: The Black Glove (667 t/m 669, en 672 t/m 675)

De tweede trade is een stuk consistenter en leest heerlijk weg. Het eerste deel bevat de storyline ‘The Island of Mister Mayhew’, waarin Batman en Robin een reünie bijwonen van de International Club of Heroes. Batman was ooit lid van deze club waarin alle (internationale) leden door Bats geïnspireerd waren, en het geheel werd gesponsord door miljonair Jonathan Mayhew. Dit initiatief hield maar kort stand, en na jaren elkaar niet te hebben gezien heeft Mayhew iedereen nu uitgenodigd voor een gettogether op zijn privé eiland. Er blijkt al snel iets heel erg mis te zijn wanneer een onbekende man (die het gevilde hoofd van Mayhew als masker draagt!) via een beeldscherm de groep toespreekt en aankondigt dat iedereen op dit eiland zal sterven, in naam van een organisatie die zichzelf de Black Glove noemt.
De 3 issues die samen dit verhaal vormen zijn vrij kick-ass. Het is min of meer een slasher movie waarbij de leeghoofdige tieners vervangen zijn door Bat-wannabe’s. De panel layouts zijn prikkelend, en een bijzonder gaaf detail is hoe alle leden van de Club of Heroes in een andere stijl zijn getekend. De een heeft zo’n klassieke 50’s look, de ander bestaat uit ruwer lijnwerk, en Batman himself is geschilderd, waarbij hij larger than life lijkt vergeleken met zijn collega’s. De kills die plaatsvinden zijn best nasty, een paar retro passages zijn helemaal in de old school stijl gevisualiseerd, het detectivewerk is tof, en de conclusie gaat duidelijk nog een staartje krijgen. De Black Glove wordt neergezet als mysterieuze speler in de schaduwen die meerdere stappen vooruit lijkt te denken. Nice.

De storyline hierna haakt in op het ‘er zijn ooit reserve Batmans getraind maar dat ging mis’ element uit Batman and Son. De derde faux-Bat duikt op en overmeestert Bruce. Ja, deze derde dude is zeker geen mietje. Bruce krijgt een hartaanval, raakt buiten bewustzijn en weirde shit begint plaats te vinden. We zien flashbacks en vreemde visioenen (een freaky versie van Bat-Mite duikt zelfs op!) die inzichten geven in dingen die op dit moment blijken te spelen. Een hoop zaken lijken te beginnen bij ene Doctor Hurt, die verantwoordelijk was voor het trainen van de drie reserve Batmen. Tegelijk groeit een verlammend eng besef in Bruce… wat nou als er een tegenstander blijkt te zijn die zó ver vooruitdenkt, wiens plannen zó complex zijn, dat zelfs Wayne hier niets tegen kan doen? En als klapper op de vuurpijl eindigt deze trade met een ontdekking van Bruce z’n huidige vlam, Jezebel Jet, met wie dingen wel erg serieus beginnen te worden…
In dit laatste verhaal worden dingen wat creepier en beginnen er stukjes uit vorige delen op z’n plaats te vallen. Met terugwerkende kracht wordt Batman and Son zo ook iets beter, en op z’n minst begrijpelijker. Een toffe nieuwe richting wordt ingeslagen, en dingen worden voor Mr. Wayne in de trade hierna een stuk heftiger.

Batman R.I.P. (676 t/m 683)

Oei, de naam zegt het eigenlijk al, toch? Zal dit een comic zijn waarin Bruce echt doodgaat? De voorgaande twee trades blijken in ieder geval maar voorproefjes te zijn geweest voor het echte werk wat hier gaat plaatsvinden. De Black Glove leden en hun plannen voor Bruce Wayne zullen onthuld worden en dingen lijken al snel hopeloos voor Bats. Een ding wat me een beetje tegenviel was dat die Black Glove pipo’s in eerste instantie niet echt een indruk maakten. Een soort mime? Een joker-wannabe? Een gast in een duikerspak? Pas toen ik me besefte dat elk lid de nemesis is van een specifieke Bat-gast uit de Club of Heroes werd het iets acceptabeler.
Tof hoe deze storyline eigenlijk is ontstaan door Wayne’s vrij extreme pogingen om de Joker te begrijpen. Zijn motivatie is wel begrijpelijk; al die mentaal gestoorde villains laten vaak weirde clues achter over hun plannen, en  als Bruce die niet weet te ontcijferen zullen er doden vallen. Om dus de gedachtengang van geflipte types als Joker en Two-face te kunnen volgen heeft hij deelgenomen aan experimenten waarin hij in isolatie met zijn onderbewuste werd geconfronteerd. Hierbij kwam ook een mogelijk zwak punt naar boven; wat nou als iemand Batman’s hele persoonlijkheid probeert te ondermijnen met mentale suggesties en hypnose? De oplossing is even krankzinnig als superduper hardcore; een back-up persoonlijkheid die geactiveerd kan worden als de ‘echte’ in gevaar is, genaamd The Batman of Zur-en-Arrh. Bij elk ander comics personage zou dit idee volledig doodvallen, maar bij Wayne accepteer je het maar al te graag. Het is echt typisch iets wat Batman, die aan alle eventualiteiten heeft gedacht, zou hebben gepland.

Batman R.I.P. ontvouwt zich soms wat te snel, alsof Morrison te veel ideeën had maar te weinig pagina’s om ze op een redelijk tempo leven in te blazen. Het voelt een beetje alsof je op een comic-sneltrein zit die voortdendert zonder rekening te houden met jouw eindbestemming. De eerste keer dat ik het las vond ik R.I.P. niet super bevredigend, maar dat kwam deels door de onverwachte dingen die geïntroduceerd werden zonder al te veel uitleg en de leip ogende Black Glove leden. Misschien had ik iets subtielers verwacht. De tweede (en derde) keer dat ik door R.I.P. heenwerkte beviel het een stuk beter. Het is best tof om te lezen hoe een groep eikels met jaren aan planning Wayne helemaal af weten te breken. Maar ja, toch moet je Bruce niet onderschatten. Hij is tenslotte the goddamn Batman.

Het tekenwerk van Tony Daniel is ok, maar nergens écht spetterend. Kudos zijn wel op z’n plaats voor het neerzetten van de meest creepy Joker die ik in tijden heb gezien.

Oh, als je de comic in gebundelde vorm leest is het goed om te weten dat de laatste twee issues eigenlijk helemaal niet aansluiten op R.I.P. maar tie-in issues zijn voor het grootschalige DC comics crossover event Final Crisis, dat ook geschreven is door Grant Morrison. Die laatste 2 nummers buiten de context van Final Crisis lezen is niet echt aan te raden. Stom dat ze daarom aan R.I.P. zijn toegevoegd.

Dussss… there you have it. Een interessante roller-coaster ride waarbij Bruce Wayne flink door de mangel wordt gehaald. Als je op deze 3 trades terugkijkt dan is duidelijk hoe alles toch wel mooi opbouwt naar een trippy conclusie. Maar het is nog niet voorbij! Zoals gezegd is er ook nog Final Crisis, een event dat voor Bruce wel héle heftige gevolgen gaat hebben. Dat deze crossover een van de meest bizarre mainstream comic producties is die ik ooit heb gelezen en zelfs na de derde leesbeurt nog niet helemaal duidelijk is, is iets waar ik je een volgende keer mee ga lastigvallen. Nee, we zijn nog lang niet klaar met de avonturen van die norse vleermuismeneer. Mooi zo.

avatar geschreven door op 19 april 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :