0

The Walking Dead – seizoen 1

Op dit moment lijkt de markt ietwat overspoeld met zombie-producten, een beetje vergelijkbaar met hoe een zwerm ondoden een stad onder de voet loopt. Comics, games, films en boeken weten wel raad met het thema. Wat nog mist is een orkestrale zombie-CD (al is 40 minuten rochelend gekreun misschien te veel van het goede) en een heuse televisieserie. Oh, nee, wacht… van die laatste categorie is er ondertussen ook een invulling. Gebaseerd op de gelijknamige comic kunnen de genrefans terecht bij het eerste seizoen The Walking Dead, maar of deze reeks zich wel naar het scherm vertaalt is de vraag…

Voor een op de lange termijn werkende storyline die plaatsvindt na een zombie apocalypse heb je wat mij betreft twee elementen nodig; de constante dreiging van de undead, en interessante mensen waar je echt een moer om geeft. De comic weet beide zaken goed te balanceren. Ook al ligt het tempo niet zo hoog en kan het dialoog op de rustigere momenten minder boeiend zijn, dan nog is het totaalpakket een spannende en bij vlagen deprimerende ervaring. De makers van de televisievariant van The Walking Dead gaven bij voorbaat al aan dat deze af zou wijken van de comics. Nieuwe personages zouden opduiken en types die het in de stripvariant al een tijdje hebben overleefd kunnen nu op je tv alsnog het loodje leggen. Een goede keuze wat mij betreft, omdat het zo voor mensen die het bronmateriaal kennen toch nog onvoorspelbaar blijft. Als al die wijzigingen ook werkelijk iets toevoegen tenminste.

De eerste aflevering is in ieder geval vrij sterk, en nog vrij getrouw aan de comic zelf. We zien agent Rick Grimes (gespeeld door Andrew Lincoln) neergeschoten worden na een auto-achtervolging en in een coma terechtkomen. Onbekende tijd later wordt hij wakker in een stil ziekenhuis waar iedereen gevlucht lijkt te zijn. De oorzaak is al snel genoeg duidelijk; zombies! Zombies everywhere! Rick gaat nu in deze grave new world op zoek naar zijn vrouw Lori (Sarah Wayne Callies) en zoontje Carl (Chandler Riggs). De eerste overlevende die hij tegenkomt is Morgan (de altijd welkome Lennie “Jericho” James) die Rick richting Atlanta stuurt; als zijn vrouw nog leeft zal ze daar ook heen zijn gegaan. Atlanta levend doorkruisen blijkt alleen een zware opgave…

Het eerste seizoen Walking Dead bestaat maar uit 6 afleveringen, en bij aanvang wisten de makers niet of ze überhaupt een tweede zouden krijgen. Dit is ondertussen wel toegezegd, maar de schade is al geleden; er is te weinig tijd genomen om de personages uit te diepen, zaken worden te snel geïntroduceerd en weer afgehandeld (vooral in de laatste aflevering), en er is geen echte story arc aanwezig. Men laat ook een aantal steekjes vallen die voor een onprettige nasmaak zorgen. Om hier wat dieper op in te gaan wordt de volgende alinea licht spoilery, u bent gewaarschuwd!

In aflevering 2 komt Rick overlevenden in Atlanta tegen. Waar dit in de comic alleen een jongeman genaamd Glenn is, blijkt er nu een heus groepje met (voor de serie verzonnen) survivors te zijn dat niet zo makkelijk uit de stad kan ontsnappen. Hier valt meteen op hoe zwak de personages kunnen zijn; een van de groepsleden is een cliché racistische redneck wiens enige nut het veroorzaken van onnodige conflicten lijkt te zijn, en de rest van deze groep springt er ook nergens uit, op Glenn na.
Als men Atlanta dan verlaat en terugkeert naar een buiten de stad gelegen kamp worden er nóg meer types geïntroduceerd die nooit uitgediept gaan worden. En hey, nóg een racistische redneck! En een asociale wifebeater! Kijk, afwijken van de comics is prima, maar doe het dan niet met weak-ass typetjes die ge-copy-paste uit het Stock Characters Handbook For Dummies lijken te zijn. Van een zender die ook twee van de beste series van het moment uitzendt (Mad Men en Breaking Bad) mogen we wel wat beters verwachten. The Walking Dead is ontwikkeld door Frank Darabont, regisseur van onder andere The Green Mile en The Mist. Niet de films met de meest subtiele characters, en dat zie je ook nu in zijn televisiewerk terug.

In principe kun je in 6 afleveringen een sterk verhaal neerzetten, Dead Set deed iets soortgelijks in hetzelfde genre en dat is een waanzinnig spannend geheel geworden. Daarom is het frustrerend om te zien hoe The Walking Dead tijd verspilt met onnodige storylines (70% van de 4e aflevering is pure filler, blegh!) en geen momentum weet op te bouwen. Momenten waarop characters met elkaar praten over hun verleden voelen clunky en hebben weinig impact. Motivaties zijn ook veranderlijk; een van de rednecks wil naar Atlanta om zijn daar achtergelaten broer terug te vinden, maar lijkt dit een aflevering later weer vergeten te zijn. En hoe slim zijn die luitjes nu helemaal? Pas in aflevering 5 staat de groep survivors stil bij hun eventuele volgende bestemming, en het kamp waar men verblijft is bizar slecht beveiligd. Mensen die in hun eentje de nabijgelegen bossen inwandelen of ’s nachts zonder escort een plasje gaan plegen? Als de personages zich niet lijken te gedragen alsof het gevaar overal op de loer ligt, waarom zouden we als kijker dan wél spanning moeten voelen?

Die spanning komt voornamelijk vanuit de ondode tegenstand. Een probleem: het aantal zombies dat in de latere afleveringen in beeld komt is beperkt en hierdoor voelt de setting niet gevaarlijk genoeg. In de comic zie je constant ronddolende gedaanten in de verte om je er aan te herinneren dat, ja, de wereld écht naar de kloten is. Hier gaan er hele afleveringen voorbij met maar één of twee ondoden die voorbij schuifelen. Een aantal characters kunnen zelfs zonder probleem terugkeren naar Atlanta, waar ze eerst in alle haast uit moesten wegvluchten en nu blijkbaar binnenwandelen alsof het een relaxed vakantieresort is. En dat terwijl de zombies hier slimmer zijn dan ik in tijden heb gezien; sommigen weten voorwerpen op te pakken en blijkbaar kunnen ze ook over hekken heen klimmen. Ja, zie dat even voor je; een zombie die over een hek klimt. Het is eerder hilarisch dan spannend.
De grootste zombieconfrontatie sinds de pilot is als klapper op de vuurpijl ook nog eens rommelig gefilmd en hectisch ge-edit, waardoor je geen idee hebt wie nu gedood wordt en wie niet. De meeste slachtoffers zijn dan ook nog eens background-characters die niet eerder in beeld zijn gekomen en wiens enige rol dus is om de bodycount te verhogen.
Niet alles omtrent de zombies is slecht hoor: de make-up is dik prima, de geluidseffecten zijn lekker ranzig, en ze worden op realistisch ogende manieren uitgeschakeld. De basis is goed, maar het onderste wordt zeker nog niet uit de kan gehaald.

Er zijn verbeterpunten. Best veel zelfs. Het is de vraag of seizoen 2 (wat uit 13 afleveringen zal bestaan) de tijd gaat nemen om de cast diepgang te geven, de setting dreigender te maken, en ook echt ergens naartoe werkt. Niet dat ik me echt heb gestoord aan deze eerste 6 afleveringen hoor. Het kijkt allemaal wel redelijk weg en heeft potentie om op de lange termijn een fascinerend verhaal te worden over het overleven in een wereld waar je nergens écht veilig bent. Het is nog te vroeg om te zeggen of dit gewoon een wat moeizame start is of dat de makers niet zo goed kunnen overbrengen wat de comic nou zo tof maakt. Hoe dan ook, om mij te blijven bekoren moet The Walking Dead in haar tweede seizoen toch echt wel een sprintje gaan maken. Deze zombies lopen zoals het er nu voor staat toch echt wel achter op de concurrentie.

avatar geschreven door op 6 april 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :