0

Black Panther vol1, vol2, Bad Mutha

Friends was een verschrikkelijke serie waar niets, maar dan ook niets goeds uit voortkwam. Een afzichtelijke vluchtige serie voor apathische tv-kijkers, hongerig naar een Goede Tijden Slechte Tijden die wél grappig kon zijn, maar nooit over meer dan sex en dating ging. Flauw. Melig. Studentikoos. Wat heeft zo’n serie, die zelf niet eens de verplichte sitcom excuus allochtoon in de gelederen had, nou in vredesnaam te maken met Marvel’s Black Panther?

Blackpanterploitation

Na een aantal jaren afwezigheid en bijrolletjes in de marge, is het zover. Black Panther krijgt weer nieuw leven ingeblazen. Het is de tijd waarin Tarantino’s Blaxploitation-knipoogjes in Pulp Fiction en Jackie Brown, maar ook Shaft’s remake bioscoopschermen veroveren, en waarin Friends op tv is. Pardon? Jawel. Onderschat nooit de invloed van een succesvolle tv-serie. Want kennelijk lag schrijver Priest voortdurend onder de tafel van het lachen bij het zien van Friends. Met als gevolg dat hij, wanneer gevraagd om de Black Panther te re-animeren, onmiddellijk besloot een karakter, genaamd Ross, in het leven te roepen om de comic van een luchtige, komische noot te voorzien.

Volume 1

In Volume 1, een bundeling van de eerste delen uit de serie (aanvankelijk onder Marvel Knights stempel) maakt de onwetende lezer kennis met koning T’challa van Wakanda, van wie algemeen bekend is dat hij in het Marvel-universum ook wel door het leven gaat als de Black Panther. Zwart, donker, krachtig en voorzien van een leger aan technische snufjes. En twee voluptueuze sexy karate amazones, de Dora Milaje. Een superheld zonder superkrachten heeft de rijke bronnen en vergevorderde technologie nodig om het toch te redden in een universum gevuld met de vele webben, wolvenklauwen, en elastic pants. Ross, een afgevaardigde van Buitenlandse Zaken krijgt de ondankbare taak een beetje op de koning te letten wanneer hij de VS aandoet en hem te begeleiden. Koning T’Challa doet New York aan vanwege een schandaal dat rondom een van zijn charitatieve stichtingen is ontstaan, en om dat tot de bodem uit te zoeken. In zijn afwezigheid wordt er echter een coup gepleegd, en zo raakt Black Panther een banneling in New York. In Volume 2 wordt er op het verhaal voortgeborduurd, en doet Black Panther voornamelijk pogingen zijn land terug te winnen.

What’s next? Rachel in tights?

Eerlijk is eerlijk, hoe knullig het Ross-concept ook klinkt (men neme een hommage aan Friends, en dat is meteen leuk, jippie!), volume 1 pakt verrassend verfrissend uit hierdoor. Het extra perspectief en zijn bij vlagen sterk sarcastische opmerkingen zijn een gouden greep en zorgen voor de luchtige noot, die aan het karakter van T’Challa zelf ontbreekt. De stoïcijnse nukkige held die zijn werk doet, met een quirky sidekick die alleen maar in de weg hobbelt. Shrek Panther? Blackman & Robin? Nee, dat wordt het ook weer nergens. Hoe absurd Volume 1 ook bij vlagen wordt, het levert enkele onvergetelijke scénes op (mijn favoriet: Mephisto en Ross-zonder-broek die geduldig gezamenlijk wachten op de terugkeer van de Panther terwijl het gesprek steeds pijnlijker wordt). Priest heeft zo met deze vijfdelige miniserie een ultieme terugkeer bewerkstelligt van de zwarte icoon-ing en de precaire politieke verwikkelingen in zijn thuisland Wakanda. Niet in de laatste plaats overigens door het grove, sfeerbepalende artwork van Texeira, die helaas in het laatste deel vervangen wordt door Vince Evans, met een meer slicke, aalgladde, plastic-fantastic comicstijl die iets te jolig overkomt.

Volume 2

In Volume 2 kan Marvel de hoge inzet van Volume 1 helaas niet volhouden. Een keur aan wisselende tekenaars halen elke schijn van consistentie uit de comic (er wordt o.a. getekend door: Joe Jusko, Mike Manley, Mark Bright, Jimmy Palmiotti, Vince Evans, Nelson deCastro, en Amanda Connor). Priest tekent nog altijd voor het script. Het verhaal volgt ook hier nog de lijn van Volume1, oftewel, Ross vertelt en plaatst zijn befaamde kanttekeningen bij de gebeurtenissen. De verwikkelingen en het script zijn an sich prima, vermakelijk en de intriges rondom de coup in Wakanda maken er een spannend geheel van. Alleen die tekenstijl. Na een aantal vrij redelijke beginissues, wordt er geswitched naar Mike Manley’s kauwgomballenstijl voor een popco(rn)ic, waarvan zelfs de makers van World of Warcraft zouden zeggen: ‘is dit niet een tikje té kindvriendelijk?’ Personages als Kraven the Hunter of de Avengers kunnen zo’n teloorgang niet meer rechttrekken, noch Priest’s pogingen om er een bruisend verhaal in te pompen.

Bad Mutha

En dan. Nét als je denkt dat het niet meer goed komt, verschijnt enkele jaren daarna Black Panther: Bad Mutha, geschreven door Reginald Hudlin (House Party, Boomerang). Deze heeft een rijke geschiedenis in de filmindustrie en ook dat is te merken. Black Panther is nog altijd even serieus als Nolan’s Dark Knight, en hun kostuums zijn wat dat betreft identiek (zwart met puntoortjes). Hudlin geeft ook onmiddellijk toe sterk geïnspireerd te zijn door de Dark Knight, bij het bedenken van zijn interpretatie van T’Challa. Ross is in geen velden of wegen meer te bekennen. Koning T’Challa zwerft nog altijd door de VS, en doet een team-up met die andere zwarte Marvelheld, Luke Cage. Een onnavolgbaar verhaal volgt vol ninjas, sexy chicks (zijn ze weer), vampieren, en vrijwel elk zwart superheld-personage dat het Marvel universum rijk is. Ware het een film, dan zou een logisch vervolg zijn: zwarte superhelden groep in wording? Hoe dan ook, vergeet een Friends-reunie nou maar, Black Mutha is veel leuker. Een prettige mix tussen ouderwets en door Easton (Thor, Captain America) spetterend in beeld gebracht knokwerk (zie ik niet dat er ninjas in zaten?). Bad Mutha heeft niet de gelaagdheid van Volumes 1 en 2, maar leest lekker weg als een fijne actiefilm. Zo eentje voor op zo’n doordeweeks woensdagavondje als er niets anders op het scherm blijkt als Fr…

avatar geschreven door op 18 juni 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :