0

X-Force, vol. 1

Lezers van de X-Men comics door de jaren heen weten dat deze characters vaak genoeg uit het niets aangevallen worden door evil organisatie X of groepje nare mutants Y. Met nog minder dan 200 actieve mutanten op de wereld en met het ‘X-gen’ uit de genenpool verwijderd (sinds de House of M storyline) lijken de overlevningskansen van deze soort niet al te groot. Tot de crossover Messiah CompleX dingen weer in beweging bracht; een nieuwe mutant wordt ontdekt en alle X-men vallen uit hun stoel van shock. Het blijkt om een baby te gaan die al meteen haar powers manifesteerde, en dat is nog nooit eerder gebeurd. Meerdere groeperingen willen vervolgens dit hele speciale kind in handen krijgen, ieder met hun eigen agenda. Aan het eind van de CompleX crossover neemt tijdreizende mutant Cable de baby mee de toekomst in, waar ze constant worden opgejaagd door Bishop, die dit kind probeert te doden om zo (volgens hem) een nare potentiële toekomst te voorkomen.
Het is hierna een onzekere tijd voor de achtergebleven X-men. Elke dag is een worsteling om te overleven, elke dode die valt is er één te veel en er zijn nog genoeg groeperingen die een anti-mutanten agenda hebben. Het is maar een kwestie van tijd voor de volgende dreiging weer aan komt kloppen met een voorhamer. Daarom besluit de leider van het team, Cyclops, dat het eens klaar moet zijn. De X-Men worden pro-actief. Maar niet op een manier die het daglicht kan verdragen…

Een van de grootste nog rondlopende eikels op dit punt in de X-Men setting is Matthew Risman, leider van de religieuze anti-mutant organisatie The Purifiers. Zij waren één van de groepen die achter de Messiah CompleX baby aanzaten, plus was Risman ook verantwoordelijk voor het opblazen van een bus vol jonge mutants in de serie New X-Men. Cyclops roept Wolverine, Warpath, X-23 en Wolfsbane (oftewel zo’n beetje de grootste badasses) bij elkaar en geeft ze een opdracht; spoor Risman op en dood hem. Dit groepje zal onder de naam X-Force opereren en niemand mag van het bestaan ervan weten. Als de shock van het hele ‘holy shit krijgen we van Cyclops serieus de opdracht om iemand te elimineren?’ gebeuren is uitgewerkt, gaat X-Force op pad. Wat volgt is een bloedbad wat voor Marvel comics begrippen vrij heftig is, en wat verzameld is in losse trades maar ook in een hele fijne oversized hardcover versie die de eerste 11 nummers van de serie bevat. Want als er iets is dat een comic-book slaughterfest beter maakt is het op oversized formaat binnenkrijgen.

Je zou denken dat X-Force met zo’n gewelddadig uitgangspunt een hele simpele en hersendode comic is, een getekend soort domme 13-in-een-dozijn Hollywood actiefilm. Maar schrijvers Craig Kyle en Christopher Yost, die ook het character X-23 verzonnen hebben en de serie New X-Men verzorgden in de gritty periode, maken er zowaar een prettig complex werkje van met fijne twists en turns. Sterker nog, toen ik de serie las ten tijde van uitkomen (met steeds een maand tussen nieuwe issues) was het verhaal lastiger te volgen dan nu in verzamelde vorm. Er zitten dan ook best wat personages in: een hoop oude, obscure en expres nog onbekende. Lezers die nog weinig X-Men comics hebben gelezen zullen de schouders ophalen bij namen als Donald Pierce, Craydon Creed, Magus en Nimrod. Of waren misschien vergeten dat de X-dude genaamd Archangel ooit door überbaddie Apocalypse in een vliegende metalen engine of death veranderd was. Of zijn niet op de hoogte dat de jongste generatie X-Men een gast genaamd Elixir bevat die genezende powers heeft. X-Force haakt tegelijk in op een aantal recente series en hele oude concepten, wat de flow van die eerste leesbeurt misschien niet ten goede komt. Mocht je graag meer weten over de characters in deze serie en de status quo, dan kan ik je New X-Men vanaf issue 20 en de crossover Messiah CompleX in ieder geval aanraden als beginpunt.

De eerste zes issues zijn digitaal geschilderd door Clayton Crain en ye gods wat zien dat er fingerchoppin’ goed uit. Soms is de actie wat chaotisch of moet je even goed kijken wat er nu precies tijdens een druk moment gebeurt, maar over het algemeen is alles prima te volgen en zijn de visuals een hele goede match bij het verhaal. Mensen die een hekel hebben aan dode villains die uiteindelijk toch weer met een omweg terug worden gebracht zullen zich kunnen storen aan de grote omslag in de eerste storyline, maar hopelijk weet de grimmige toon van het geheel je toch over te halen door te lezen. X-Force mag dan misschien bruut en bloederig zijn, het leest tegelijkertijd als een strakke thriller met macabere elementen.
De tweede storyline begint vanaf issue 7 en wat meteen opvalt is de switch in tekenaars. Mike Choi neemt hier de visuals voor zijn rekening, en zijn stijl lijkt in den beginne te zacht en ‘vriendelijk’ te zijn voor de inhoud. Dat trekt snel genoeg bij, en omdat schrijvers Kyle en Yost nog steeds op volle toeren draaien blijft het geheel nog steeds een page-turner. De toevoeging van het super old school character The Vanisher was een geniale zet, en het momentum dat de villains krijgen is helemaal prima. Jammer dat er dan een wat weirde B-story is waarin Warpath samen met Ghost Rider met een nature spirit vecht en er een hele domme verhaallijn begint waarin Wolfsbane een of andere wolfgast tegenkomt die mij, als furries-hatende jongeman, nogal irriteerde. Ughgh, gelieve de romance subplotjes tussen gedaantewisselende mens-dieren weg te laten uit mijn comics waarin Wolverine en X-23 dudes helemaal naar de tering choppen, ok? Issue 11 eindigt met een koele reveal en vormt het startschot voor een opvolgend X-men crossovertje met de naam Necrosha, waarin het uitgangspunt ‘dode characters komen terug’ centraal staat. Toevallig genoeg iets wat ook in de Green Lantern comics uit diezelfde periode een thema vormde.

X-Factor en de narigheid die ze uitspoken zal in latere X-Men comics nog belangrijk blijken. Wat als het bestaan van het team uitlekt? Wat gebeurt er met de baddies die de slachtpartij overleven? Vragen die in andere series een antwoord zullen krijgen. X-Force is dus voor echte X-fans niet te missen. Al lijkt het op de oppervlakte een verheerlijking van geweld, er is toch meer interessants aan de hand. De visuals zijn voor het grootste deel pijnlijk goed, de characters zijn geweldig en de storyline blijft boeien. Normaal ben ik een vrij pacifistisch persoon, maar deze comic overtuigde me van het alternatief. Een beetje Force op z’n tijd is helemaal zo slecht nog niet.

avatar geschreven door op 29 juni 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :