1

Harry Potter and the Deathly Hallows, part two (2011)

Het is best wel apart om te beseffen dat er een hele generatie kids opgegroeid is met de Potter franchise. Verwende nesten zijn het! Tsja, in MIJN TIJD (want ik ben een oude zak hooi) hadden we geluk als onze videoband met Olivier B. Bommels ‘Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel’ niet door overmatig gebruik versleten was en in de videorecorder uit elkaar knalde van ellende. Die latere generatie is ondertussen flink verpest met hun Potter boeken, films, special edition DVD’s vol extra’s, hoge production values, speelgoed en al dat soort ongein. Nu kan ik een beetje plezier halen uit het feit dat ‘hun’ epische jeugdfranchise dan eindelijk zijn einde heeft bereikt, als de jaloerse eikel die ik ben.

Ik was best te spreken over Deathly Hallows part one, deels door de hele fijne cinematografie, het goed overgebrachte sfeertje van uitzichtloosheid, een paar creepy momenten en… nah ja, het feit dat het wat tegenvallende boek nog best goed naar film vertaald was. We gaan bij aanvang van deeltje 2 in ieder geval meteen verder waar we vorig jaar ophielden. Voldemort heeft nu zijn Wand of I Am The Greatest (+3 fire damage), Potter en friends zijn tijdelijk veilig maar zonder duidelijk plan van actie. Het is voor de luitjes die alleen de films kijken misschien weer even geleden, maar de kids zijn dus op zoek naar Horcruxes, items die stukken van Voldemort’s libido/ziel met zich meedragen. Er zijn er ’n paar gesloopt, en nog een aantal te gaan om zo de Godmode van eindbaas Voldy te deactiveren. De zoektocht naar het volgende item leidt tot een toffe inbraak en opeenvolgende ontsnapping (inclusief de beste CGI draak die ik tot nu heb gezien), en vervolgens zal de film voornamelijk in en om Hogwarts plaatsvinden, waar er mooi wordt toegewerkt naar een epische showdown.

En wat voor showdown! Een hoop films sinds Lord of the Rings bevatten fantasylegers die wild schreeuwend elkaar tegemoet stormen, maar de strijd die rond Hogwarts plaats gaat vinden heeft wat meer zwaarte. Dit komt voornamelijk omdat we ondertussen bekend zijn met dat magische schoolkasteelgebouwding en de pipo’s die daar rondhangen. Plus is het gewoon goed entertainment. Giants! Reusachtige spinnen! Rondvliegende Death Eaters! Ja, daar kwam deze jongen voor. Als deze aanval dan tijdelijk wordt stopgezet wordt dit spektakel later in de film niet meer geëvenaard, en opvolgende actiemomenten zijn wat minder meeslepend. De climax van de film bevindt zich daarom eigenlijk op de helft, en ik merkte dat ik tegen het eind van het hele circus een beetje op m’n stoel zat te schuifelen omdat wat er op het scherm gebeurde niet meer zo waanzinnig fascinerend was. Dit kwam deels ook door het lezen van de boeken; ik wist wat er nog zou komen en de hele laatste act vond ik bij het lezen al tegenvallen. Ook al is de final showdown met Voldebro opgeleukt door er een hectische vliegscène aan toe te voegen en mag de slang Nagini wat meer in actie komen blijft het wat mij betreft geen geweldige aflsuiter, en het epiloog is al helemáál suffig. “OK, alle characters zijn getrouwd en hebben kinderen en die gaan nu ook naar school en iedereen is blij, ain’t that nice?”. Een beetje te… makkelijk allemaal.

Zoals in elke Potter film zijn er dingen uit de boeken weggelaten of aangepast. Een hoop characters krijgen weinig screentime, we zien de Hogwarts leraren bijvoorbeeld amper in beeld, er is weinig tijd om stil te staan bij de doden die vallen en ik kan me voorstellen dat kijkers die de boeken niet hebben gelezen met best wat vragen zullen achterblijven. Motivaties van bepaalde personen zijn onduidelijk en verwacht geen bevredigende conclusie voor een hoop redelijk belangrijke characters. Wel fijn om te zien dat Neville, als je het mij vraagt een van de toffere characters wiens groei in voorgaande films helaas wat ondergesneeuwd is, nu wél genoeg kansen krijgt om badass te zijn.

Ongeacht wat je van het einde van het boek zelf vond is er genoeg fijns in de film gestopt voor zowel casual als hardcore fans. Het is erg prettig om oude locaties uit vorige delen terug te zien, wat het gevoel van consistentie in de setting echt flink versterkt. Er is zelfs een scène die in de boeken ontbreekt en inhaakt op Chamber of Secrets, een toffe toevoeging. En zo zien we uit elk boek wel zaken terugkeren, waardoor dit laatste deel echt voelt als een afronding van alles wat daarvoor kwam. En voor elke scène die wat sloom is (Potter die een vrouwelijk spook ondervraagt, booo-ring) krijgen we er een die de perfecte toon weet te zetten (Potter die de herinneringen van Een Bepaald Character te zien krijgt, misschien wel het beste moment uit de film).

De acteurs die ooit begonnen als kleine ukkies zijn ondertussen opgegroeid en weten te overtuigen in hun rollen. Ook de rest van de cast doet wat we van ze gewend zijn zonder al te veel gekke uitschieters. Ralph Fiennes vermaakt zich alleen iets te veel met de rol van Voldemort, wat soms tot overacteerwerk leidt. Oh, en mag ik Voldy bij deze nomineren als Meest Incompetente Bad Guy van de afgelopen jaren? Geinig als je terugkijkt op al die films en bedenkt hoe omslachtig de plannen van de zogeheten meest evil wizard of all time wel niet waren. Als ik in zijn schoenen had gestaan was de hele planeet al na 3 weken een door mij geregeerde hell on earth geworden. Ja, mijn ouders hebben me goed opgevoed.

Al met al is Deathly Hallows Part Deux een aardige afsluiter geworden die mij persoonlijk niet echt heel bevredigd achter heeft gelaten maar voor echte Potterfans vermoedelijk een positieve ervaring zal zijn. Het was wat mij betreft net allemaal te rommelig en inconsistent. Met een speelduur van twee uur (opvallend kort, voor deze franchise) wordt er soms iets te snel door de materie heen geraasd en blijven te veel toffe personages op de achtergrond of zijn ze helemaal niet aanwezig. De essentie is hoe dan ook wel bewaard gebleven, en in z’n totaliteit is de hele filmreeks best indrukwekkend te noemen. En tsja, ergens is het wel balen dat het voorbij is, moet mijn innerlijke koter toegeven. Maar waar het doek voor de ene franchise valt, zal een volgende generatie kids opgroeien met iets totaal anders. Hm, misschien het perfecte moment om een zekere Olivier B. Bommel storyline uit de mottenballen te trekken?

avatar geschreven door op 15 juli 2011

Een reactie op “Harry Potter and the Deathly Hallows, part two (2011)”

  1. avatar Grafherrie schreef:

    Alhoewel ik gigantisch achterloop met het kijken van de Potter franchise (misschien maar eens een marathon doen dan?), hulde voor de Olivier B. Bommel referentie! Want, tsja, ook Grafherrie is er groot mee geworden ; )

Reageer

Anti-Spam vraag :