0

Green Lantern (2011)

Als comic book geek die houdt van films is er de laatste jaren weinig te klagen, zou je denken. Om de paar maanden knalt er weer een big-budget superhero festijn de bioscoop in, en in principe zou het prettig moeten zijn het papieren bronmateriaal in live-action-vorm te ervaren. Toch zijn er genoeg tegenvallers te vinden: Green Hornet was een schandalig nutteloze film die de talenten van Michel Gondry heeft verspild, Jonah Hex was vreselijk, Wolverine heeft al z’n coolheidspunten verloren en Kick-Ass vond ik persoonlijk de plank nogal misslaan. De meest recente toevoeging aan dit rijtje van superheldenmissers is als comic helemaal prima, maar faalt als film totaal op z’n bek. Green Lantern, wat doe je me aan?

Het idee van een random douchebag die door een buitenaardse energieconstructen-makende ring gekozen wordt om als beschermer van het universum te fungeren is een tricky concept om te introduceren, maar zeker niet onmogelijk. De Green Lantern setting is sowieso lekker afwisselend, kleurrijk en avontuurlijk, er zijn daarom genoeg insteken mogelijk om de casual bioscoopganger te prikkelen en boeien. Thor wist eerder dit jaar al te overtuigen met zijn spacey setting, en mijn verwachting was dan ook dat Green Lantern er nog een schepje bovenop zou doen. Helaas. Het eindresultaat is een saaie superhelden origin story die z’n prioriteiten 100% verkeerd weet te leggen.

Ryan Reynolds speelt Hal Jordan, een eikelige piloot die helaas nooit echt sympathiek of écht superhero-y zal overkomen. Als de Green Lantern genaamd Abin Sur op Aarde neerstort en op sterven ligt kiest zijn ring de meest geschikte opvolger uit. Dat is natuurlijk Jordan, die kort hierna naar de planeet Oa gebracht wordt waar hij zijn powers leert gebruiken en meer te weten komt over de Green Lantern Corps, de organisatie die leden uit alle hoeken van het universum heeft. De timing is alleen niet ideaal; de terugkeer van een kwaadaardige levensvorm genaamd Parallax vormt een grote dreiging voor Oa’s toekomst, en terug op Aarde zal de wetenschapper Hector Hammond een transformatie ondergaan die problemen op zal leveren voor Jordan zelf. Alle building blocks voor een degelijke eerste film in een franchise zijn er: een mix van meuk die op Aarde en in de ruimte gebeurt (wat in Thor al redelijk leek te werken), het onder de knie krijgen van nieuwe powers, en een big baddie voor de climax. Maar al snel wordt duidelijk hoe slecht deze individuele elementen zijn benut.

Alle scènes die op Aarde plaatsvinden variëren van ‘saai’ tot ‘niet boeiend’. Allemaal. Dit zou niet zo’n groot probleem hoeven te zijn, ware het niet dat 80% van de film zich hier afspeelt. Pas na 30 minuten wordt Jordan omgetoverd tot een Green Lantern, de semi-romance met collega Carol Ferris (Blake Lively, die voornamelijk eye-candy mag zijn) is nergens boeiend, en het subplot over de langzaam muterende Hector Hammond is te onnozel voor woorden. Het helpt niet dat Peter Sarsgaard een portie overacteerwerk uit de kast trekt waar de haren op je nek en op andere, dubieuzere plekken van overeind gaan staan.
Het enige hoogtepunt in de film is het moment waarop Jordan op Oa terechtkomt en de Corps écht wordt onthuld. Hierna volgt zijn training, die door de drill instructor Kilowog wordt afgehandeld en in totaal 2 minuten bedraagt. De scène hierna is Jordan weer terug thuis, alsof er niks aan de hand is. Huh? (De film lijdt overigens wel meer aan slechte editing en gebrek aan logica tussen scènes) Ik snap dat de halve film op Oa laten plaatsvinden veel geld zal kosten, maar door de focus zo weg te houden van die kleurrijke aliens blijft er weinig echt boeiends over. We krijgen zodoende ook veel te weinig te zien van Sinestro, gespeeld door Mark Strong. Hij zet het character perfect neer, en als er nog een vervolg op deze film komt hoop ik dat Sinestro de focus wordt. De teaser halverwege de eindcredits hint daar in ieder geval al naar, ook al komt dat moment helemaal uit het niets en lijkt het lijnrecht tegenover zijn persoonlijkheid te staan. Alsof er hele pagina’s script met character development uit het raam gewaaid zijn die cruciale momenten bevatten of zo.
Als laatste lekkende kaars op de faaltaart is hoofdvillain Parallax ook nog eens lame. Gasvormige vijanden waren sinds Star Trek The Next Generation al niet cool meer, en als de makers denken dat we bij het zien van een gele ruftwolk met kazige CGI kop niet in lachen uitbarsten hebben ze echt de verkeerde coke gesnoven.

Al met al is Green Lantern een hele pijnlijke gemiste kans geworden. Een setting met zó veel potentie wordt compleet verkeerd geïntroduceerd en geen enkele ontwikkeling zal je aandacht weten te trekken. Het is niet woede-opwekkend slecht, maar het zit ergens in die grijze zone tussen ‘hilarisch dom’ en ‘licht teleurstellend’. Als eerste kennismaking met de Lantern mythos zal dit niet naar meer smaken. Een veel betere introductie is Secret Origin, een in 2008 gepubliceerde comic die de origine van Jordan als Green Lantern opnieuw (met kleine tweaks en toevoegingen) vertelt en prima aansluit bij de storylines die de laatste jaren zijn verschenen. Het blijkt toch maar weer eens waar te zijn: het boek is beter dan de film. Of in dit geval, comic. Nee, deze film had wat mij betreft het groene licht niet hoeven krijgen.

avatar geschreven door op 20 augustus 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :