0

Joe Schreiber – Death Troopers

Films zijn dol op zombies. En zombies op cameracrews, dus een win-win situatie nietwaar? Toch zijn er ernstige filmische misbaksels te vinden. Alles lijkt dan ook al geprobeerd met zombies. Zo was er het onvergetelijke Zombi2 (deel 1 bestaat overigens niet eens!) met een heus gevecht tussen een zombie en een haai.  En wat te denken van zoiets fraais als zombiebikerchickstrippers of een airbus vol dolers (Flight of the living dead). Zelfs Romero zelve slaagt er maar niet in een waardige opvolger te smeden van zijn klassieke trilogie.

Er was eens… in een heelal..

Then again, heel veel science fiction zombie-films zijn er dan weer niet. Des te meer reden voor de grootgraaiers van Lucas’ evil empire om de zombies eens op wat stormtroopers en fluffy Ewoks los te laten in het Star Wars universum. Joe Schreiber (o.a. zombiethriller Chasing the dead) probeerde het eens met zijn novel Death Troopers. Ongeveer een jaar voor de verwikkelingen van A New Hope, als de Empire nog stevig in het ruimtezadel zit, zweeft gevangenisschip Purge door de ruimte. Twee smokkelende broertjes, Kale en Trig Longo, hebben er zojuist hun vader verloren, en staan op het punt eveneens het loodje te leggen door de moordlustige vechtersbaas Aur Myss. Terwijl zij zich proberen staande te houden temidden van de verschrikkingen van de dagelijkse werkelijkheid, zweeft er plots een verlaten Star Destroyer op het pad van de Purge. Maar een boardingparty ontketent al snel fatale gevolgen en stort de broertjes in een overlevingstocht temidden van dolende Imperial Guards samen met een handjevol overlevenden.

Rotte stormtroopers

Death Troopers leest als een gemiddelde zombieslasher. Dat wil zeggen, een befaamd tien-kleine-vleesburgertjes-scenario waarvan het maar de vraag is of er meer dan drie de eindstreep halen (vaak niet). Maar waar veel films de aandacht je eerder doen smachten naar de eerste keer dat de zombies hun tanden in de domme blondine mogen zetten, weet Schreiber iets meer inlevingsvermogen te genereren. De verwikkelingen volgen zich in zeer hoog tempo op, en bij vlagen is het dan even onduidelijk wat er nu precies met wie is gebeurd, al wordt dat vaak al snel helder omdat de personages elkaar dan wel even inlichten. Het resultaat is dat het verhaal hierdoor meer een natuurlijk verloop volgt, en we niet altijd precies op de hoogte zijn wat er met afzonderlijke leden gebeurt als de grote groep zich splitst. Hinderlijk is dit niet. Bovendien houdt het de vaart en hectiek lekker in het verhaal. Na enkele karakterschetsen tuimelen de hoofdpersonages namelijk met lightspeed in een stresserig rampscenario waaruit geen enkele ontsnapping mogelijk lijkt.

Zombies in spacesuits?

Grootste euvel voor Death Troopers zijn wel een paar grote plotholes waar de Star Destroyer zelf in had kunnen parkeren, en de befaamde Lucas-misvatting: Meer-en-groter-en-meer-is-vast-spannender. Daardoor wordt het ongeloofwaardig wie er nu wel/niet waarom worden bekeerd tot de zombieheid of ander  naars. Gelukkig staat ertegenover dat de Purge en Star Destroyer ook wel weer erg fijne décors vormen voor een apocalyptisch en beklemmend horrorscenario, en zijn er een paar coole twists. Zo is Death Troopers meer dan de gemiddelde zaterdagavond zombieslasher geworden. Een spannende science fiction horror in een omgeving die er zich prima voor leent. Misschien moet iemand Romero en Lucas eens in één kamer brengen?

avatar geschreven door op 7 september 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :