0

Seul Contre Tous (1998)

Met de 31e oktober in het vooruitzicht wordt het horror-genre een stuk relevanter. We hebben recent al gekeken naar een specifiek soort horrorfilm, maar monsters, geesten of camera-gimmicks zijn niet altijd nodig om de kijker zich ongemakkelijk te laten voelen. Een film die een grotere emotionele impact op me had recente horrorwerkjes kreeg dat voor elkaar zonder bovennatuurlijke dreigingen of jumpscares. De uit 1998 afkomstige Franse productie Seul Contre Tous (I Stand Alone) is naarder dan welke geest-, slasher- of monstermovie dan ook. Het kruipt onder je huid en laat je op het eind als ellendig hoopje kijker achter. Dit is pas materiaal voor Halloween zeg!

Philippe Nahon speelt The Butcher, de hoofdpersoon wiens echte naam we niet leren kennen. De opening van de film vertelt ons wat meer over zijn achtergrond: hij heeft een dochter die doofstom is, de moeder heeft hen beide verlaten. Door een misverstand belandde de slager in de gevangenis. Na enkele jaren kwam hij vrij, maar aangezien zijn dochter in een instituut is opgenomen en zijn slagerij overgenomen is, is het vooruitzicht niet positief. Bij gebrek aan opties gaat hij in op de avances van een mollige vrouw die hem kan onderhouden. Ze raakt zwanger en samen verlaten ze Parijs om in te trekken bij haar moeder tot hij een nieuwe slagerij kan beginnen. En daar begint de film, waarna we een non-stop afdaling in de meest duistere krochten van de menselijke ziel gaan meemaken.

Het grootste deel van de film bestaat uit voice-over narratie van de slager. Zijn gedachten, frustraties en cynische observaties worden constant over de kijker uitgestort, en het wordt al snel duidelijk dat het hier gaat om een krom, miserabel persoon. Ergens is het begrijpelijk, want alles in zijn omgeving is ellendig. Zijn onaantrekkelijke vrouw draagt een kind met zich mee dat hij nooit wilde. Er is geen werk te vinden, en geld is schaars. Het kleine dorpje waar hij verblijft is zielloos en beklemmend. Een nieuwe start, dat is wat de slager nodig heeft. Ontsnappen aan de verstikkende situatie waar hij zichzelf in begeeft. Als de focus later naar Parijs verschuift worden de dingen er niet beter op. Hier komt de deprimerende cinematografie tot z’n recht: straten zijn verlaten, verval is overal aanwezig en er hangt een bruin/oranje waas over elke scène. Dit is een Frankrijk waar niets positiefs te vinden is, waar onaantrekkelijke mensen dag in dag uit hun irrelevante bestaan proberen in te vullen met nutteloze dingen.

De inhoud is op bepaalde momenten best schokkend. De slager is dan ook een naar karakter dat hele nare dingen doet om zijn laatste beetje zelfrespect te redden. Hij is een racist, homofoob, en lijkt geen sympathie op te kunnen brengen voor anderen. Als zijn laatste geld op begint te raken wordt hij steeds wanhopiger. Dreigingen duiken overal op. Iedereen lijkt hem tegen te werken, niemand is te vertrouwen. Het lijkt alsof de hele wereld hem kapot probeert te maken. Wat kan hij doen om zichzelf te redden?

Seul Contre Tous is de debuutfilm van Gaspar Noé, die we hier op Dorkside al eerder langs zagen komen in Enter The Void. De man heeft zeker talent, al zal zijn neiging om mensen te shockeren met zijn werk niet door iedereen worden gewaardeerd. In 1991 produceerde hij de 40-minuten durende korte film ‘Carne’ die het levensverhaal van The Butcher in beeld brengt, wat in deze film dus in de eerste minuten wordt beschreven. Het is niet noodzakelijk om Carne gezien te hebben, al maakt het bepaalde motivaties van de hoofdpersoon iets duidelijker. Qua stijl zijn deze twee producties vergelijkbaar, dus als je na Carne al depressief van het dak wil springen zal Seul Contre Tous dingen niet beter maken.

Maar ja, de grote vraag blijft vermoedelijk: waarom zou je een film als deze kijken? Dit is niet iets wat je ziet voor je plezier. De hoofdpersoon is een onsympathiek figuur die overloopt van woede en frustraties, en we worden steeds geconfronteerd met zijn vreselijke gedachten en beslissingen. Toch gaat er iets fascinerends uit van zijn gedrag. Wanneer de slager in het nauw komt neemt de spanning alleen maar toe, en het is moeilijk om niet te willen zien waar dit allemaal toe leidt. De nare momenten zijn ook écht naar, dus de tere zieltjes moeten dit sowieso maar overslaan. Als ‘beloning’ voor je geduld is er ook nog eens een twisted eind, dat geniepig speelt met de verwachtingen van de kijker. Vrij geniaal, op een gitzwarte manier.
De film wordt tegelijkertijd naar een hoger niveau getild door de waanzinnige, agressieve editing. Met een grote knal wisselt de film nogal eens van perspectief, het geheel wordt zo ook erg ‘in yo face’. Het maakte de kijkervaring voor mij alleen maar intenser.

Het blijkt maar weer: het meest verontrustende onderwerp voor een film is de mens op z’n laagste punt. Dat er mensen als The Butcher bestaan is iets dat me in deze Halloween-periode banger zal maken dan welk horror-monster dan ook. Brr.

avatar geschreven door op 28 oktober 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :