0

Frederik Pohl – Beyond The Blue Event Horizon

Het is weer een tijd terug, maar het boek Gateway van Frederik Pohl viel bij deze meneer goed in de smaak. De structuur was prettig anders en het concept ‘to boldly go where no man has gone before’ werd op een verfrissende manier aangepakt. Door de ruimte reizen was tegelijk verlammend eng en dodelijk saai, vol met onzekerheden en potentieel gevaar. De mensheid begaf zich in iets waar het eigenlijk te weinig verstand van had, en dat concept trok ik best prima. Gateway blijkt het eerste boek in een heuse reeks te zijn, en het uit 1980 stammende vervolg Beyond The Blue Event Horizon pikt de draad weer op en gooit tegelijk ook wat nieuwe elementen in the mix.

Een van de fijne dingen aan Gateway was het bestaan van een alien ras dat door de mensheid de Heechee werd genoemd. Deze knakkers bezochten honderrduizenden jaren geleden ons zonnestelsel en lieten her en der voorwerpen achter, waarvan de mens na vele jaren studie het gebruik nog steeds niet echt begrijpt. De grootste vondst was Gateway, een soort tussenstation voor de Heechee, wiens achtergelaten ruimteschepen nu gebruikt worden om verkennende tripjes naar ingeprogrammeerde bestemmingen te maken. Soms met dodelijk resultaat. Verrassend genoeg werd in het eerste boek uiteindelijk niets duidelijk over deze aliens en alles draaide juist om de mens. In Beyond The Blue Event Horizon wordt de focus wat breder en komen er voor het eerst ook meer alien-achtige zaken in beeld.

Het begint allemaal met een jongeman die op een vreemde locatie rondhangt, communiceert met digitaal opgeslagen ‘Dead Men’ en duidelijk niet op Aarde is maar wel een normaal mens lijkt te zijn. Weird. Al snel komen we op wat bekender terrein wanneer de focus verschuift naar de Herter-Hall expeditie, 4 familieleden in een klein ruimteschip dat al 3 jaar onderweg is naar een ontdekt Heechee voorwerp wat hopelijk de oplossing bevat voor de grote voedselproblemen op de ondertussen overbevolkte Aarde. Het blijft interessant om te lezen over mensen die op elkaar zijn aangewezen in een kleine ruimte en die tegelijk ook helemaal gefrustreerd worden van elkaar. Het idee dat ze stinkend rijk kunnen worden met elk soort ontdekking die van nut is voor de mensheid helpt ze in ieder geval om gefocused te blijven. En Robin Broadhead, main character van het eerste boek, fungeert als financierder van deze expeditie die (still rich as balls) op Aarde met verschillende soort problemen wordt geconfronteerd.

Beyond The Blue Event Horizon doet het wat rustigjes aan. Nu was Gateway ook al geen explosieve actie-rit, en dit boek verandert daar (gelukkig) weinig aan. Er is veel opbouw en de lezer wordt de eerste helft van het boek over de meeste mysterieuze en/of buitenaardse zaken in het duister gehouden. In de laatste paar hoofdstukken komen dan eindelijk de grote reveals, en die zijn best wel fascinerend. De grote ‘dit is vermoedelijk wat de Heechee van plan waren of zijn’ onthulling is heerlijk grootschalig en echt zo’n insteek die de sci-fi fan laat zweten van plezier. Wanneer kosmische concepten als gerommel met de Big Bang en het bijsturen van alle leven in het universum genoemd worden, krijg ik in ieder geval een grijns op mijn bakkes. Dat het boek ook nog eens vlotjes geschreven is en niet vervalt in scientific mumbo-jumbo zorgt dat je geen hardcore Trekkie hoeft te zijn om hier doorheen te werken.

Wat ik wel een beetje mis zijn de pagina’s met setting-uitdiepende (maar niet altijd super relevante) informatie die in Gateway regelmatig opdoken. Het gaf dat boek net iets meer afwisseling en karakter, en het was een slimme manier om de lezer ook andere aspecten van de dagelijkse wereld te tonen. Beyond is dan in verhouding een ‘normaal’ boek, al zijn die extra toevoegingen voor de afwisseling niet meer nodig aangezien we nu een grotere cast volgen. Tegelijk wordt de lezer verwend met een bijzonder cool inzicht in de denkprocessen van een Artificial Intelligence die Robin assisteert met het verwerken van informatie die cruciaal kan zijn voor de mensheid maar dit niet kan ophoesten tot hij daar om wordt gevraagd, een freaky entiteit die onvoorstelbaar oud is en een wel heel ongewoon biologie-project onder zijn beheer heeft, en een link  met de prehistorie van onze planeet die me wat prettige 2001 flashbacks gaf.

In principe is Gateway als stand-alone boek helemaal prima, maar ik was eigenlijk toch wel benieuwd naar de onthullingen die nog zouden komen. In Beyond The Blue Event Horizon zijn een paar tipjes van de sluier opgelicht, en verdomme, na die laatste pagina’s wilde ik verder lezen! Nu er een grotere storyline duidelijk is geworden kan de serie echt nog allerlei epische kanten opgaan. Zo ontkom ik niet aan het derde deel natuurlijk. Damn you for taking all my money, Mr. Pohl!

avatar geschreven door op 5 november 2011

Reageer

Anti-Spam vraag :